هرچه بیشتر محزون باشم، بیشترتر همه‌جا را می‌سابم.
لباس کثیف نداشته باشم هم به بهانه‌ای لباس‌های یک‌بار پوشیده شده را ماشینی می‌کنم. گرد و خاکی نباشد هم، پیس‌پیس می‌زنم تا سطوح و غیرسطوح یک‌جمله برق زنند.
خودم می‌پرم حمام و اول‌ حمام را آب می‌کشم، بعد خود بی‌نوایم را.
بیرون که آمدم، تمیزی محیط و خودم تمامی حزن و مصائب را برای مدت قابل قبولی فراموشم می‌کند.

‏همه‌چیز برایم زیادی آشناست. آشناییِ زیاد، کسالت است. نمی‌فهمم جهان مزه‌ی مقوا می‌دهد یا دهنم.

‏آیا حاضری با پیتیکوی من پیتیکو‌ کنی؟

ایرانه‌خانم! خاکت به سر، سوگت به دل؛
ایرانه‌خانم بمان.

‏باز هم دارم از خودم و در خودم سقوط می‌کنم و نه از بودن گریز دارم و نه از نبودن.

عزیزم! من به بن‌بست نخوردم؛ من خود خود بن‌بستم.

اشتباهی شده.
باید برم دم تنگه‌ای چیزی، خودم رو بکارم زمین.

‏ما ساعت یک ظهر ناهار می‌خوریم، درصورتیکه ساعت یک ظهر باید به کرم‌های خاکی و عباس نعلبندیان فکر کرد.

‏همین دیشب، پس از ۳۰۱۶ صفحه، گل‌محمد مُرد، کشتندش.

خاک بر سر خودم و دیوانگی‌هام.
۲:۲۶

عاشقانه‌های آلمانی هم خوب‌اند وا.

‏من به خود آگاهم، می‌دانم چگونه غمگین و یا خوشحال می‌شوم، می‌دانم که چه بر من گذشته است و می‌گذرد، امّا خب دلیلی نمی‌بینم که هیچ کاری کنم.

من همین‌جا نشستم و منتظرم ببینم شما کی ناامیدم میکنی عزیزم!

دوست داشتن شما به صدای یک ساز سرخ‌پوستی می‌مونه.