ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝐿𝑒𝑒𝑦𝑜𝑜𝑗𝑎𝑒

می گفتند مین جه هیون مردی بود که شبها در کوچه پس کوچه های بوسان رد خاطرات را دنبال می کرد؛ میان کتاب فروشی های تاریک و عتیقه فروشی های پرغبار در دفترچه های چرمی اش رمزهایی را می نوشت که حتی نزدیک ترین دوستانش هم جرئت خواندنش را میگفتند روزی عشق بزرگی را از دست داده؛ زنی که تصویر محوش هنوز در نگاهش می درخشید. اما جه هیون هیچ وقت حرفی از آن روز نزد؛ فقط با نگاهی خسته و لبخندی محو از کنار سؤال ها رد می‌شد.
شبها روی ایوان چوبی خانه اش به صدای موجها گوش میداد؛ با پیپی نیمه سوخته در دست و نگاهی که انگار دنبال چیزی می گشت که سال ها پیش گم کرده.
و شاید هیچ کس نفهمید پشت آن سکوت و پیراهن های قدیمی چه طوفانی از خاطره و حسرت پنهان شده بود.

ㅤㅤ  ㅤㅤ  · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑆𝑍𝐴𝑅𝟤𝟫𝑀𝑊𝐼𝑁𝐶𝐻𝐸𝑆𝑇𝐸𝑅𝑆𝑆𝐴𝑅𝑌𝐸𝐻

می گفتند الخاندرو د کستیا شاهزاده ای بود که نگاهش همیشه به دوردست ها دوخته میشد؛ انگار پشت همه ی طلا و مخمل های قصر دنبال چیزی می گشت
شبها، وقتی کاخ در سکوت فرو میرفت با گیتارش به بالکن پشتی میرفت و آهنگهایی را می نواخت که
تنها یک نفر میدانست برای اوست پسری از خانواده ای عادی که یک شب اتفاقی در مهمانی سلطنتی دیده بود.
بین نگاه های دزدیده شده و لبخندهای کوتاه عشقی شکل گرفت که هرگز نباید فاش میشد؛ عشقی که در آلخاندرو برای اولین بار در زندگی اش حس میکرد کسی او را به خاطر خودش میخواهد نه به خاطر تاج روی سرش
اما هر شب وقتی به پنجره ی اتاق معشوقش در شهر نگاه میکرد میدانست این عشق شاید هرگز جایی در دنیای او نداشته باشد.
با این حال در دل تاریک مادرید برای چند لحظه وقتی صدای گیتارش در باد گم می شد... او فقط الخاندرو بود. نه وارثی که همه می شناختند. نه شاهزاده ای که آینده ای از پیش نوشته داشت؛ فقط پسری که عاشق شده بود.

ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑤𝑎𝑏𝑖𝑠𝑎𝑏𝑖𝑌𝐷𝑎𝑖𝑙𝑦

می گفتند دکتر لوسیان ویل مردی بود که نگاهش از مرز علم عبور کرد؛ جایی که دیگران پا نمی گذارند. او اعتقاد داشت در دل هر انسان رازی تاریک تر از هر هیولا نهفته است؛ فقط کافی ست آن را بیدار کنی در سالن های بلند و تاریک عمارتش زمزمه ی باروک میپیچید و روی میزهای مرمر رد خون قدیمی خشک شده بود‌.
شایعه بود که او خاطرات انسانها را می دزدید؛ با دستگاهی عجیب که در نیمه شبها روشن میشد و فریادها را در دیوارها حک می کرد. لوسيان اما لبخند می زد؛ میگفت حقیقت را فقط کسانی میبینند که حاضرند روح خودشان را قربانی کنند.
هر شب در دفترچه های چرمی اش چیزهایی می نوشت که هیچ کس نتوانست بخواند؛ حتی اگر جرئت میکردند نگاه کنند. چون در نگاه دکتر ویل دیوانگی فقط نام دیگری برای کنجکاوی بی پایان بود کنجکاوی ای که دیگران را می ترساند، اما برای او تنها راه زندگی بود.

ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑚𝑒𝑎𝑛𝑑𝑚𝑦𝑓𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑𝟣

می گفتند ساموئل الدريج سالها پیش با داستان هایش دنیا را دیوانه کرد؛ مردی که کلماتش مثل سایه در ذهن ها می نشست.
اما درست وقتی در اوج بود نوشتن را کنار گذاشت و ناپدید شد؛ کسی نفهمید چرا کسی نفهمید چه دید که قلمش برای همیشه شکست.
حالا در خانه ای سنگی که شبها صدای باد در آن می پیچید، تنها زندگی می کرد؛ با قفسه هایی پر از دست نوشته هایی که هیچ کس نخوانده بود. اما شب ها... وقتی مه شهر را می پوشاند سم صدای پایی در تاریکی می شنید؛ صدایی که می گفت بخشی از گذشته اش هنوز زنده است. می گفتند شاید او در یکی از داستان هایش هیولایی نوشته بود که آن قدر واقعی شد که از میان صفحات بیرون آمده و حالا هر شب او با یک فنجان قهوه و نگاه ثابت به سایه ها منتظر بود... چون میدانست چیزی که یک بار خلق شده، همیشه راهی برای بازگشت پیدا میکند... حتی اگر نویسنده اش پشیمان باشد.

ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑀𝑎𝑟𝑖𝑆𝑘𝑦𝟣𝟥

می گفتند سئو جی وون شبها به شهری قدم می زد که بیدار نمی ماند؛ شهری که رازهایش را فقط در سکوت لو می داد.
با دوربین کوچکش از سایه های تنهایی عکس می گرفت؛ از پنجره های نیمه باز خیابان های خیس و چراغ هایی که زود خاموش می شدند. می دانست عکسهایش را کسی شاید هیچ وقت نبیند
اما برای او مهم نبود؛ چون برای او هنر یعنی دیدن
چیزی که همه از کنارش رد میشوند. گاهی با خودش فکر میکرد شاید در زندگی قبلی اش شاعری بوده که هیچ وقت شعرهایش را چاپ نکرده.
ولی در دلش میدانست حتی اگر دنیا صدایش را نشنود مهم ترین کارش همان تماشا کردن است؛ دیدن زیبایی های شکست خورده ای که دنیا فراموششان نکرده.
و در سکوت شبانه ی سئول فقط خودش می دانست این تصاویر چطور قلبش را زنده نگه می دارند... حتی اگر فردا دوباره گم شود بین جمعیت بی احساس شهر.

ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑦𝑜𝑜𝑛𝑔𝑖

داستانش از یک عصر بارانی در کتابخانه ای قدیمی شروع شد؛ جایی که الارا ويتفورد برای اولین بار دفترچه ای خاک گرفته پیدا کرد که هیچ کس از آن چیزی نمی دانست. دفترچه پر از یادداشتهایی بود درباره زنی ناشناس که روزگاری در همان کتابخانه زندگی می کرد؛ زنی که به جای کنار گذاشتن ماجرا، الارا تصمیم گرفت سرنخ ها را دنبال کند؛ او کسی بود که اعتقاد داشت داستان های خاموش هنوز نفس میکشند. کم کم تحقیقاتش او را به دنیایی برد که بین خیال و واقعیت بود جایی که حقیقت در سایه ی اسطوره ها پنهان شده بود.
او شبها در کتابخانه می ماند با شمعی روشن و قلبی پر از سؤال و حس میکرد در تاریکی کسی نگاهش میکند.
در مسیر کشف راز آن زن الارا کم کم رازهای خودش را هم شناخت ترس هایش رویاهایش و زنی که همیشه میخواست باشه و شاید بزرگترین کشفش این بود که گاهی در جست و جوی زندگی دیگران زندگی خودت را پیدا میکنی جایی در میان صفحات کهنه ی یک دفترچه فراموش شده

ㅤㅤ  ㅤㅤ ‌ · · ─꯭──    ✦   ──꯭─ · · 

𓈒  𔘓ㅤ𝆬⠀ 𝐹𝑜𝑟 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑀𝑦ℎ𝑜𝑚𝑒𝑜𝑟𝑔

ویوین هارت زنی بود که نگاهش شبیه نوری کم رنگ از دهه ای بود که دیگه برگشتنی نبود. همه او را برای زیبایی اش می خواستند؛ برای خنده ای که قلبها را می لرزاند و لباسی که در باد می رقصید اما هیچ کس ندید شبها که چراغ ها خاموش میشد او با دستهای لرزان نامه های قدیمی اش را میخواند.

هیچ کس نفهمید لبخندش فقط برای صحنه بود و قلبش جایی میان خاطرات و ترس ها گیر کرده بود. می خواست یک بار کسی به چشمانش نگاه کند و بگوید: «تو فقط یک چهره ی زیبا نیستی.» اما هر روز در آینه همان تصویر آشنا را می دید و یادش می افتاد چطور لطافت میتواند دردناک ترین نقاب دنیا باشد.
چون گاهی زنی مثل ويوين هارت با همه ی درخشش و لطافتش فقط میخواست کسی او را همان طور که هست دوست داشته باشد... نه همان طور که همه میخواستند.