میدونی؛
اینکه هرچیزی که خوب باشه یه روز به پایان میرسه حتمیه.
این غیر ممکنه که بدونی آیا بعد از این ما میتونیم بازم باهام دوست باشیم؟
میدونم، میدونم که داری میگی نمیخوای اذیتم کنی. خب شاید تو باید یک مقداری بخشش رو بهم نشون بدی.
و اینطوری که از ظاهرت معلومه..خب من میتونم بگم تو برای عذرخواهی نیومدی.
چرا میخوای که از زندگیم بری؟
و اگه تو قرار نیست فردا رو برای من باشی، نمیخوای یک امروز رو پیشم بمونی؟ اوه عزیزم، بذار در حالی که دوستت دارم ازت خدافظی کنم.
میدونی، ما کنار هم فراموش نشدنی بودیم.
ما تموم دنیا رو توی دستامون داشتیم و این عشقی بود که فقط ما میتونستیم درکش کنیم.
و من میدونم هیچ راهی وجود نداره که بتونم انجامش بدم تا این وضع تغییر کنه، ولی ایا چیزی هست که بشه درموردش صحبت کرد؟
باید بگم که؛
قلب من همین الانم شکسته، عزیزم، ادامه بده، چاقو رو درون قلبم بچرخون.
چرا داری اینو میپوشی تا زندگیم بری؟ حتی اگه فکر کردی این تموم شده باید امشب رو بمونی!
اگه فردا قرار نیست برای من باشی..نمیخوای برای اخرین بار به من بدیش؟
بذاری درحالی که دوستت دارم ترکت کنم.
فقط یک بار دیگه چشیدن از مزه لب هات میتونه من رو بگردونه، به جاهایی که رفتیم و شب هایی که داشتیم.
چون اگه این هستش، پس ما میتونیم خوب تمومش کنیم.
حتی اگه فکر کردی تموم شده باید امشب رو بمونی و بذاری وقتی دوستت دارم باهات خداحافظی کنم.

توهم رفتی و ازم دور شدی؛
توی تاریکی درد هات، کور شدی.

گفتم؛
اون دختر مغرور یه روز ستاره اگه شد، از ته آسمون ها نگاهش هست به تو.

من خوشحالم، اگر که اشک هایت دوایی برابر با درد هایت دارد.

درد از دست دادن؛
حرف های زیادی دارد ولی گویی ساده سخن میگوید. انگار که بعد مدت ها تنها لبخندی میزد و میگوید: "رفت".

همیشه‌ برعکسه؛
یا حرفی هست برای گفتن و شنونده ای نیست.
یا گوش ها و قلب ها برای تو آماده هستن ولی زبونی برای سخن نیست.

تو مثل آب، زلالی؛ همه کس تو را میبنند و میشنوند اما جایگاهت بالای کوه قرار دارد؛
شروع و پایان ندارد، گویی از بهشت شروع و بر قلب ها پایان یافته.

تو مثل خورشید تابانی؛
مهر گرمایت را تنها گیاهان میبینند.

تو هری؛ تو.
تو صاف و ساده ای، درست مانند همان گلبرگ گیاهان نرم و کوچک ولی پر از رمز و راز، پر از ریز کاری هایی که قلمی سخت دارد.

تو پر از حرفی؛
حرف هایی که کتاب لغت نامه جوابگوی نیست.

تو؛
تو زندگی بخشی، در جایگاه ثابتی بر روی خاک باران خورده میرقصی و حرف هایت را با هر حرکت به زمان هدیه میدهی؛
همان گونه است که گذر تنها چهار دقیقه از حرف هایت با موسیقی نواخته شده از سوی قلب پر مهرت زمان میبرد تا به زندگی به گونه‌ی کمیابی ادامه داد.

زندگی با امید؛
امیدی که سخت به دست میاید و تو آن را هدیه میدهی.

ما مثل هم نیستیم، ولی من کم کم رنگ تو را میگرفتم.
من فراسنگ ها برای شبیه شدن راه داشتم.

تو حقیقت تلخ هستی و من دروغ شیرین.

من "امید" هستم و تو "همینی که هست".

و گاهی قالب تنفر درون خود جای میگذارم از آنچه که هستم و دیگران ایمانِ نقص به آن آمیخته‌اند.