گفتم؛
اون دختر مغرور یه روز ستاره اگه شد، از ته آسمون ها نگاهش هست به تو.

من خوشحالم، اگر که اشک هایت دوایی برابر با درد هایت دارد.

درد از دست دادن؛
حرف های زیادی دارد ولی گویی ساده سخن میگوید. انگار که بعد مدت ها تنها لبخندی میزد و میگوید: "رفت".

همیشه‌ برعکسه؛
یا حرفی هست برای گفتن و شنونده ای نیست.
یا گوش ها و قلب ها برای تو آماده هستن ولی زبونی برای سخن نیست.

تو مثل آب، زلالی؛ همه کس تو را میبنند و میشنوند اما جایگاهت بالای کوه قرار دارد؛
شروع و پایان ندارد، گویی از بهشت شروع و بر قلب ها پایان یافته.

تو مثل خورشید تابانی؛
مهر گرمایت را تنها گیاهان میبینند.

تو هری؛ تو.
تو صاف و ساده ای، درست مانند همان گلبرگ گیاهان نرم و کوچک ولی پر از رمز و راز، پر از ریز کاری هایی که قلمی سخت دارد.

تو پر از حرفی؛
حرف هایی که کتاب لغت نامه جوابگوی نیست.

تو؛
تو زندگی بخشی، در جایگاه ثابتی بر روی خاک باران خورده میرقصی و حرف هایت را با هر حرکت به زمان هدیه میدهی؛
همان گونه است که گذر تنها چهار دقیقه از حرف هایت با موسیقی نواخته شده از سوی قلب پر مهرت زمان میبرد تا به زندگی به گونه‌ی کمیابی ادامه داد.

زندگی با امید؛
امیدی که سخت به دست میاید و تو آن را هدیه میدهی.

ما مثل هم نیستیم، ولی من کم کم رنگ تو را میگرفتم.
من فراسنگ ها برای شبیه شدن راه داشتم.

تو حقیقت تلخ هستی و من دروغ شیرین.

من "امید" هستم و تو "همینی که هست".

و گاهی قالب تنفر درون خود جای میگذارم از آنچه که هستم و دیگران ایمانِ نقص به آن آمیخته‌اند.

از آنچه که به درستی تلخ است و من با شیرین بیانی آن را پیش میبرم.

گرچه که سخت است، سنگینیِ پر از سربالایی، ولی مقصدم هیچ گاه تیره رنگ نبود.