تو؛
تو زندگی بخشی، در جایگاه ثابتی بر روی خاک باران خورده میرقصی و حرف هایت را با هر حرکت به زمان هدیه میدهی؛
همان گونه است که گذر تنها چهار دقیقه از حرف هایت با موسیقی نواخته شده از سوی قلب پر مهرت زمان میبرد تا به زندگی به گونه‌ی کمیابی ادامه داد.

زندگی با امید؛
امیدی که سخت به دست میاید و تو آن را هدیه میدهی.

ما مثل هم نیستیم، ولی من کم کم رنگ تو را میگرفتم.
من فراسنگ ها برای شبیه شدن راه داشتم.

تو حقیقت تلخ هستی و من دروغ شیرین.

من "امید" هستم و تو "همینی که هست".

و گاهی قالب تنفر درون خود جای میگذارم از آنچه که هستم و دیگران ایمانِ نقص به آن آمیخته‌اند.

از آنچه که به درستی تلخ است و من با شیرین بیانی آن را پیش میبرم.

گرچه که سخت است، سنگینیِ پر از سربالایی، ولی مقصدم هیچ گاه تیره رنگ نبود.

من آموختم که معنی " احمق پر از امید واهی " باشم تا مردم "ارزو به مرگ" را ببینم.

Everybody leaves you, you notice?

آسمون هیچ وقت انقدر آبی نمیرسید، ترک کردنش خیلی سخته:) این کاریه که همیشه میکنم.

چرا همیشه از یه اشتباه بار ها گزیده میشم؟

هرکاری میکنی، من رو مجبور به انتخاب نکن.

اصلا فراموش کن چی گفتم، منظورم اون نبود.

غضبناک در گوشه ای نشستم و تو را مینگرم که چگونه حرمت نفسم را میشکنی.

Here we go again.

کاش میتوانستم آن قطره‌ی اشک باشم که بر روی گونه هایت غلظت میخورد؛
آن گاه هنگام چکیده شدن، چشم ها و گونه هایت را بی بوسه رها نمیکردم.