تمام آرزوی من این بود که یک روز قهرمان جهانی کشتی بشم و با مدال طلا برم پیش مادرم تا سربلندش کنم. همه چیز در حد رویا بود تا اینکه یکبار تصمیم گرفتم مسابقه بدم..

وقت مسابقه بوی عرق و صداهای باشگاه همه محو شده بودن.. چشم تو چشم بودیم و آماده حمله نمیدونم چطور اما یک دفعه به خودم اومدم و دیدم مثل بچه گربه زیر پاشم و مچ پاش رو گرفتم.. پنج ثانیه نشده خاکش کردم..

بعد از مسابقه رفتم پای زخمیم رو بشورم که دوتا مرد سراغم اومدن.. ازم میپرسیدن مربیم کی بوده.. باورشون نمیشد مربی نداشتم..

همه چیز بعد از اون خیلی سریع اتفاق افتاد.. برام دوبنده‌ی نو خریدن و توی باشگاه ثبت نامم کردن تا تمرین کنم..

نمیفهمیدم‌ چرا اما اون دو نفر خیلی کمکم کردن، میگفتن ما استعدادت رو میبینیم و میخوایم کمکت کنیم قهرمان جهان بشی..

میگفتن برای من و مادرم یک خونه‌ی شیک و بزرگ توی بهترین منطقه‌ی تهران میگیرن و مارو از اون آشغال‌دونی ای که اسمش خونه بود نجات میدن..

میخواستن من رو از اونجا بیرون بکشن و کمکم کنن برای رویاهام بجنگم تا به هرچی که میخوام برسم

اما یک شرط داشتن باید صبح ها رو به تمرین کشتی میگذروندم و هرروز عصرها با یک دوچرخه تعدادی بسته رو میبردم و به آدم های مختلف تحویل میدادم.. نویسنده ها، بازیگرها و کلی پولدار دیگه

اما مگه توی اون بسته ها چی بود؟ مگه اون بسته ها چقدر ارزش داشتن که در مقابل جا به جا کردنشون کمکم میکردن قهرمان بشم و اینهمه برام هزینه میکردن؟

من همون دختر نجات یافته ام، دختربچه ای که نزدیک بود توی شهربازی زیر یک واگن در حال سقوط له بشه اما لحظه‌ی آخر یک پیرمرد جونش رو فدای من کرد.. من رو هل داد و خودش به جای من زیر واگن له شد

بخاطر این حادثه فکر میکردم خدا همیشه مراقبمه و هیچ خطری نمیتونه تهدیدم کنه ولی اشتباه میکردم..

من هم بالاخره مردم! دقیقا فردای عروسیم مردم! من دلم میخواست اولین صبح زندگی مشترکمون رو با دیدن طلوع شروع کنیم اما بالن بخاطر طوفان سقوط کرد صدای جیغ، کوبیده شدن به در و دیوار، آتیش، شاخه درخت ها و بعد سیاهی

توی بیمارستان به هوش اومدم، فهمیدم بخاطر حماقت من ریه همسرم نابود شده و باید بهش ریه پیوند بزنن

با التماس و گریه خواستم که ریه من رو بهش بدن، گفتم هردومون زنده میمونیم دکتر بعد از اصرارهای‌زیاد من پذیرفت، بهم گفت همه چیز درست میشه، اما دوباره همه جا سیاه شد..