فکر می‌کردم وحشتناک‌ترین بخش زندگیم، همون صدای شومیه که توی ذهنم بهم دستور می‌ده…
صدایی که مدام بهم میگه اگر فلان کارو نکنم، عزیزام می‌میرن…

مادرم یک احضارگر بود… کسی که می‌تونست مردگان رو از دنیای اموات احضار کنه و باهاشون صحبت کنه.
اما احضارگر بودن فقط یک قدرت نبود… یک قرارداد بود…

می‌گفت هر بار که در رو به روی مردگان باز می‌کنه، یک‌چیزی ازشون این‌طرف میاد…! ما آدم‌های خاصی بودیم و همین خاص بودن باعث می‌شد عمرمون از آدم‌های عادی کمتر بشه…

مادرم هر بار که از تواناییش استفاده می‌کرد، صداهایی که در سرش می‌پیچید، قوی‌تر می‌شدن…
گاهی وقتا وقتی به چشماش نگاه می‌کردم، حس می‌کردم یک چیز دیگه پشت اون نگاهه.
یک چیزی که حتی خودش هم ازش می‌ترسید.

می‌گفت بعضی صداها رو باید نشنیده بگیری، چون اگه جوابشونو بدی… دیگه ساکت نمی‌شن…
می‌گفت این صداها نسل‌به‌نسل دنبال ما میان.

می‌گفت مادربزرگش هم با همین صدا مرد؛ در حالی که هنوز داشت زیر لب با کسی حرف می‌زد که هیچ‌کس نمی‌دیدش… و حالا مادر من هم مرده بود!