نمی‌دونم، شاید خیلی ناراحتم و دیگه کسی رو ندارم واقعا.

جناب چاووشی همهٔ پاپ دوست نداشتن‌هام رو ضایع می‌کنه.

دریا دریا غم، خیلیاش هم برای ما.

دلو زدم به دریا و تو گروه دانشگاهمون شلنگ رو گرفتم رو سر کلمهٔ غیرت و هرکی که داشت ماله کشی می‌کرد برای مردسالاری. می‌دونم قراره برام دردسر بشه بعداً. ولی خب، حقیقتاً الان آرومم. :))

نشستم از گوگل مپ کافه‌های رشت رو نگاه می‌کنم. واقعا مهمونی‌های فامیلی خیلی مفید واقع میشن. :))

چو می‌گذشتم از آن باغهای وهم‌انگیز
و جاده‌های گل‌آلود پشت خندقها
میان دود و خرابی
چه سروهایی دیدم
چه سروهای بلندی که سرنگون شده بودند
و آفتاب که از پشت دود می‌تابید
سؤال کرد:
«چرا نمردی؟
اگر لیاقت آن سروهای گلگون را
که کاشتی،
نداشتی،
چرا نمردی؟»

-رضا براهنی، بیا کنار پنجره

"It's only once you stopped that you realise how hard it is to start again; so you force yourself not to want it, but it's always there; until you finish it, it will always be."

"It wasn't my day. My week. My month. My year. My life. God damn it."

تا حالا از یه تصمیم انقدر پشیمون نشده بودم.

روزم ۱۰/۱۰ بود. کاش میشد دوستام رو ببرم با خودم. :)

یه کدی که با یکی از دوستام داشتیم این بود که بعضی وقت‌ها حال هم رو می‌پرسیدیم و دوتامون می‌گفتیم: عالی.
بعد می‌نشستیم کنار هم و حرفی نمی‌زدیم؛ حرفی نبود که بزنیم. زندگی جریان داره، با ما، بدون ما.

خیلی وقت بود مریض نشده بودم.
واقعا جالب نیست. 🚶🏻