روزم ۱۰/۱۰ بود. کاش میشد دوستام رو ببرم با خودم. :)

یه کدی که با یکی از دوستام داشتیم این بود که بعضی وقت‌ها حال هم رو می‌پرسیدیم و دوتامون می‌گفتیم: عالی.
بعد می‌نشستیم کنار هم و حرفی نمی‌زدیم؛ حرفی نبود که بزنیم. زندگی جریان داره، با ما، بدون ما.

خیلی وقت بود مریض نشده بودم.
واقعا جالب نیست. 🚶🏻

«چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها
بپرس از رخ زرد و ز خشکی لب‌ها»

‏توانخواه، توانجو، توانیاب، توانپو، روشندل، فرشته‌های زمینی و ... همگی غلط‌انداز و نادرست‌اند. این کلمه‌ها و ترکیب‌ها همزمان با نامطلوب فرض کردن تعمیم‌گرانه وضعیت و هویت معلولیت (که خودش تواناپرستانه‌ست)، سعی در حفظ نوعی نزاکت سیاسی مزورانه هم دارند.
‏این نزاکت بیشتر زبان‌بازانه‌ و مزورانه‌ست. این نزاکت همچنان معلولیت را نقصان و کم‌تر بودنی می‌داند که گویی با عباراتی با ظاهر قشنگ، می‌شود جای آن نقصان را پر کرد یا پوشاند. در حالی که نقصان نه در افراد معلول، بلکه در جامعه‌ای است که تفاوت را نمی‌پذیرد.
‏نیازهای ویژه هم هرچند کمتر چالش‌برانگیز، اما مسأله‌‌دار است.
ویژه یعنی چه؟
آیا اگر شما برای فهمیدن فیلم زیرنویس روش می‌کنید، در شب از چراغ استفاده می‌کنید، ‏به جای پله از آسانسور استفاده می‌کنید، از روی پل رد می‌شوید و ... . اسمش را می‌گذارید نیاز ویژه؟
بله، ممکن است با نگفتن این، نیازهای افراد معلول تقلیل داده شوند. اما باید دقت کرد این مفهوم بدل به ذهنیت و رفتاری که توجه به نیازهای معلولان را امر «ویژه» و «خاص» تعریف می‌کند، نشود. توجه به نیازهای معلولان، مثل بقیه باید بدل به امری عادی و روزمره شود.

* چگونه در گروه دانشگاهی خود را به دار بی‌آویزیم *

روز زیبا و غم‌انگیزی بود. ((:

«‏داغ است. هنوز داغ است. خاکستری که از تو بر روی سینهٔ من خفته است.»

صبح + بارون + پیاده‌روی + فیتزجرالد و قهوه.

پاییز واقعا زیباست.