وقتی غمگین می‌شم، می‌ترسم.

همه‌چیز خیلی هولناکه. نگاه می‌کنی تا همه‌چیز تبدیل به خاکستر بشه و دست آخر خودت هم بسوزی.

خیلی زیبا.‌ خیلی خیلی زیبا. out-of-this-world زیبا.

خیلی خسته شدم دیگه.

"تصمیم سخت، جایی که نمیدونی نتیجه چی میشه و چندسالی زمان میخواد تا بفهمی، تازه این خودش وابسته به هزار تا فاکتور دیگه اس. تصمیم سخت ازتون دور"

Hamm: nature has forgotten us.

«فكر نمی‌کردی تنهایی من
پنجره‌ای کوچک را در گلویم آن‌قدر بفشارد
که در دست‌هایم زندانی شوم؟
در چشم‌هایم؟
آیا عشق، تنها برای کور کردن و سر بریدن‌ِ ما می‌آید؟

آواز که می‌خوانم
درختان‌ حیاط در خاک به هم نزدیک‌تر می‌شوند
و گُل‌های باغچه یک‌به‌یک زردتر
تو با خنجری از میان‌ ‌استخوان‌هایم می‌گذری
و فكر می‌کنی كه تسکینم می‌دهی»

"دیگه اصراری به درک شدن ندارم، دیگه داد نمیزنم که من رو ببین، من هستم، همیشه وجود دارم، اگر کسی بخواد ببینه، توجه و درکم کنه، فرصت کافی برای این کار بهش میدم، ولی اصرار و تلاش؟ دیگه نه."

خیلی آدم پوچی شدم. فقط ظاهر و تهی از هرگونه معنا.

مامان همیشه می‌گفت بالاخره آدم یک چیزی پیدا می‌کند که دلش را خوش کند.
در زندان من، وقتی آسمان قرمز می‌شد و روز تازه‌ای یواش یواش می‌آمد توی سلولم، متوجه می‌شدم که حق با او بود... .

- بیگانه/ آلبر کامو

لحظه‌ای که پیش خودم اعتراف می‌کنم که فلان آدم چقدر برام عزیزه مضطرب می‌شم. آماده می‌شم برای از دست دادنش. مطمئن میشم که قراره از دستش بدم.

اگه می‌شد، از آدم‌ها خواهش می‌کردم که مراقب خودشون باشن.

«اگه من زپرتی شدم حقم نبود.»