آسمون قرمزه، هم رنگ آتیشه.

وای خیلی روز خوبی بود:)))))

باز هم.

حس اینکه مزاحم و اضافی‌ام تو زندگیش رهام نمی‌کنه.

"but we can’t punch ourselves awake and all I can do
is stand on the curb and say Sorry
about the blood in your mouth. I wish it was mine."

اسم بیمارستان که می‌آد به گریه می‌افتم. همهٔ دلهره‌ها و اضطراب بعد زنگ‌های بی‌جواب رو از نو تجربه می‌کنم.

«خودم را یک توده‌ی سیاه تصور می‌کردم که وقتی در بر گرفته می‌شود، همه را خفه می‌کند. چطور به اینجا رسیده بودم و نمی‌توانستم بمیرم؟!»