شاید این بار اگه وانمود کنم همه‌چی خوب میشه واقعا همه‌چی خوب بشه.

Because, to be happy, you need to carry heavy hopes.

‏اگر می‌دونستم درد با کشیدن تموم می‌شه، باز مشکلی نداشتم. می‌کشیدم تا تموم شه. ولی آدم برمی‌گرده پشت سرش رو نگاه می‌کنه و می‌بینه یه روز خوش ندیده و اگر هم دیده، بلافاصله زهرمارش شده. آدم دلش می‌خواد حالش خوب باشه. دلش می‌خواد احساس کنه جایی ایستاده که سزاوارشه.

خیلی گیج و سردرگمم.

نباید انقدر codependent باشم.

درخواست کمک:

موسسه‌های مختلفی که با کودکان افغانستانی سروکار دارند شدیدا نیازمند کتاب‌های درسی دوره دبستان هستند. اگر کتاب سالمی دارید که دیگر نیاز ندارید، می‌توانید از ساعت ۱۰ صبح تا ۸ شب بفرستید به کتابفروشی دماوند:

تهران، بلوار کشاورز، خ ۱۶ آذر، خ ادوارد براون، پلاک ۷
.

وقت‌هایی که از تنهایی دارم مریض میشم هم دوست ندارم پیشم باشی. وقت‌هایی که از معده‌درد و سردرد نمی‌تونم از سر جام بلند شم نمی‌خوام قرص‌هامو بهم بدی. ازت هیچی نمی‌خوام راستش. کاش ازم دور شی، خیلی دور.

آقای معروفی شما نوشته بودید: «کاش تولد من هم می‌ماند برای بعد، به کجای دنیا برمی‌خورد؟» اما خوب شد تولد شما نماند برای بعد. آیدین، نوشا، حسینا و... را با همه‌ی رنج‌هایتان آفریدید.
‌
‌
نقل‌قول از "سال بلوا" است. مثل اینکه در سال بلوا هستیم. خبر مرگ همیشه خشن است. انگار «معصوم» با قنداقِ سنگینِ آن تفنگ مدام به کله‌ام می‌کوبد. ما می‌دانیم که مرگ آمده، اما وسعت ویرانی را درک نخواهیم کرد. با مرگِ داستان‌نویس، واقعا چند نفر می‌میرند؟
‌
‌‌


#عباس_معروفی 🖤
نباید می‌ماندیم، #معین_دهاز
@nabayad_m

mood for the day, the month, the year, the life.

I am constantly trying to communicate something incommunicable, to explain something inexplicable, to tell about something I only feel in my bones and which can only be experienced in those bones.

— Franz Kafka in a letter to Milena Jesenská

میخواستم دریا باشم برای نور ماه.

دروغ گفتم. بهت گفتم به زندگی کردن امید دارم. دروغ گفتم.

وقتی در 11 سپتامبر پرواز شماره 93 شرکت هواپیمایی یونایتد ایر لاینز و سه هواپیمای دیگر در آسمان ربوده شد نکته‌ی جالب توجه این بود که جان کلام مکالمات تلفنی مسافرانی که می‌دانستند اندکی بعد خواهند مرد با نزدیک‌ترین خویشاوندان‌شان این بود:
«دوستت دارم»

مارتین امیس بر این نکته‌ی پائولینی‌وار تأکید داشت که آن‌چه در نهایت اهمیت دارد عشق است:
«عشق، نامی انتزاعی و چیز مبهمی است و با این حال عشق، یگانه بخشی از وجود ماست که با وارونه شدن جهان و سیاه شدن پرده، سفت و محکم سر جای خود باقی می‌ماند».

اما این‌جا یک بدگمانی باقی است: آیا این اعتراف نومیدانه به عشق در عین حال نوعی ظاهر سازی نیست، از همان نوع دغلبازی که وقتی کسی به ناگاه با خطر روبه‌رو یا به مرگ نزدیک می‌شود ناگهان به خدا رو می‌کند و دست به دعا برمی‌دارد ـ حرکتی فرصت‌طلبانه و ریاکارانه که زاده‌ی ترس و نه اعتقاد راستین است؟

خشونت_اسلاوی ژیژک