درس امروز این بود که یه نفر ممکنه برای همه خوب و مظلوم و بافرهنگ به نظر بیاد و به مدت ۵ ماه شما رو هم گول بزنه؛ ولی در واقع پفیوز دو عالم باشه. ✨

«من نمی‌دونم چندسالتونه که نه به خشونت رو دارید فریاد می‌زنید، ولی ۸۸ اونقدر هم قدیم نیست، هنوز ماها زنده‌ایم و حافظه‌هامون کار می‌کنه، هنوز به‌وضوح یادمونه چطور ما راهپیمایی سکوت کردیم، چطور کنار گوشمون شلیک شد به آدما و خون داغشون پاشید بهمون!
هنوز کابوس شب‌هامون اون صحنه‌هاست..

ما تمام این چیزایی که شما امروز بهشون تشویقمون می‌کنید رو چندسال امتحان کردیم، ما آدمایی بودیم که حتی بدون اینکه شعاری بدیم جمع شدیم و گلوله در جواب گرفتیم، آدمایی بودیم که هزاربار راه تکراری سرپیچی و اعتراض مدنی رو رفتیم و هربار کتک و زندان و گلوله پاسخمون شد، دفاع مشروط حقمونه!

اصلا چرا راه دور برم؟ مرزبان‌هامون رو که گروگان گرفتن تو پاکستان ما رفتیم دم سفارت پاکستان در ایران، رفته بودیم درخواست کنیم جان برادرهامون رو نجات بدن! اومدن با کتک بردنمون، مادری رو در حالی گرفتن که بچه‌ش تو خیابون موند!
در جواب چرا میزنی و می‌بری هم گفتن به شما چه که اومدین؟!»

🔗 Fazi Afshoon

میبینید؟ داریم هشتگ اعدام نکنیم میزنیم، مجلس حرومزاده‌ به اعدام زندانی های اعتراضی رای مثبت داده. اگه ادامه ندیم اگه نریم تو خیابونا اگه راهپیمایی نکنیم اگه صدای فریادمون خاموش بشه باید هشتگ اعدام نکنید بزنیم، باید نگران باشیم هر آن نیان از خونه بکشن ببرنمون.
واسه همینه که گفتن یبار برای همیشه، واسه همینه‌که میگیم اینبار باید برن.

موافقم باهاش. فعالیت مجازی رو اوکی ادامه می‌دیم ولی اصل مطلب نباید فراموش بشه. نباید به سال ۹۸ برگردیم و باز ۹۹ و ۱۴۰۰ رو زندگی کنیم که باز بعد دو سال دادمون دربیاد. نباید عقب بشینیم. سوگواریمون رو تو خیابون باید ادامه بدیم. باید ادامه بدیم.

«شما زن‌های ایرانی باید امروز به یاد بیاورید که فروغ فرخزاد در چه جاده‌ای قدم گذاشته بود برای اینکه شما امروز بتوانید جلوی مردهایتان بایستید و بگویید ما حق داریم. بگویید که ما آدم هستیم و خیلی برتر از شما هستیم. بعد از اینکه در ایران انقلاب اسلامی شد نخستین باری که در ایران یک گروه تظاهرات کرد زن‌های ایرانی بودند، نه مردها. مردها همه فرار کردند! تیمسارها فرار کردند، سروان‌ها هم به دنبالشان فرار کردند، همه فرار کردند و کسی نبود که از ایران دفاع بکند. این زن‌ها بودند که از دم دادگستری تا جلوی تلویزیون علیه روسری تظاهرات گذاشتند. پس از آن جنجال‌های دانشگاه در زمان بنی صدر رخ داد، ولی ابتدا زن‌ها بودند. زن‌هایی که آموخته بودند از پروین اعتصامی، از سیمین دانشور، از فروغ فرخزاد که بایستیم، خم نشویم. همچون درخت‌ها که ایستاده می‌میرند»

رها میشم در آغوشت یه روز، آزادِ آزاد؛
امیدُ مادری با نام وطن، یاد ما داد.

ای دوست من! سرزمین ما خشک نیست
هر زمینی روز تولدی دارد
و هر طلوع قراری با یک انقلابی…

— «به من نگو» از محمود درویش، برگردانِ محبوبه افشاری

24
25
26

‏ما جز همدیگه هیچی نداریم و جون و زندگیمون تنها سرمایه‌مونه برای ساختن ایران تو فردای آزادی. خواهش میکنیم مراقب خودتون باشید.
‎#آبان
‎#مهسا_امینی
@t1500tasvir

برای دانشجوها باز تکرار کنم:

تعهد نمی‌دین.
چیزی رو امضا نمی‌کنین.
زنگ بزنن نمی‌رین دفتر.
براتون وقت مشاوره یا روانپزشک از دانشگاه گرفتن هم نمی‌رید.

احساس بی‌فایده و اضافه بودن داره از درون متلاشیم می‌کنه.

اینو میخواستم نذارم و احترام بذارم به عقاید ولی فاک ایت

در تاریخ بنویسید:
ما را بی رحمانه سلاخی می کردند، آنان که،
خدایشان رحمان،
پیامبرشان مهربان،
و امامشان مظلوم بود

@ToxicFa

میزان اضطراب و خشمی که روزانه دارم با خودم حمل میکنم به قدری هستش که از انتهای روز نه، وسط روز از کارافتاده میشم. وسط یه مباحثه‌ی دوستانه یکباره سکوت میکنم، از کشیدن سیگار خسته میشم و میگم اه! دیگه نمی‌کشم ولی باز هم ادامه میدم و اه. اگر مجبور بشم حرفی رو دوبار تکرار کنم، داستان میشه برای طرف مقابلم. اگر کسی حرفی رو چندبار تکرار کنه، برای کله‌م داستان میشه. قلبم رو جسمم سنگینی میکنه. خودم به خودم التماس میکنم کمی آروم شم ولی خودم گوشم بدهکار نیست انگار.
حتی دیگه تو خواب هم آروم نیستم. جدی اوضاع هیچ خوب نیست مرد.

"Dearest, very dearest! Take care of yourself, do you hear me, take care of yourself!"

نظم این دنیای لعنتی طوری ست که انرژی زیادی بابت رویدادهای ناعادلانه صرف می‌‌کنیم. تو این را خوب می‌دانی. اما هیچ نظم آهنینی پایدار نیست. به قول آن پیرمرد، هر آن‌چه سخت و استوار است، دود می‌شود و به هوا می‌رود.چیزهای بدیهی هم هست که درباره‌شان نگفته.اما حرف زدن درباره بدیهیات هم ضرورت دارد. آن‌چه در قلب آدم‌ها می‌روید، به آن‌ها شوق می‌دهد و زخمی‌شان می‌کند،هرگز دود نمی‌شود و به هوا نمی‌رود؛ رنج، شوق، محبت، نوع‌دوستی و رویاهای انسان، حتی اگر با آدم‌ها زیر خاک بروند، باز دود نمی‌شوند و به هوا نمی‌روند. همه‌ی زندان‌های جهان روزی به یک مشت موزه تبدیل خواهند شد، بلندترین دیوارها فرو می‌ریزند، سلاخ‌خانه‌ها و کارخانه‌ها به زباله‌دان بدل خواهند شد. اما آنچه انسان را پیش می‌راند، به زندگی انسان روح می‌دهد و به او انسجام می‌بخشد، چیزی نیست جز «عشق».
به همین خاطر است وقتی صورتم را به تو نزدیک می‌کنم و بوی نفست را می‌شنوم، می‌گویم «صبور و امیدوار باش». تابلویی که برایت می‌آورم نقشه راه من است. پشت آن اسم رمز را هم می‌نویسم…

***

دستخطی از دریابند پشت یک تابلوی چوبی و تکه‌ای از یک نامه بلند

@Zakhmarooz

14
15
16
🕊🌿

دیر میفهمی زندگی نکردی