موافقم باهاش. فعالیت مجازی رو اوکی ادامه می‌دیم ولی اصل مطلب نباید فراموش بشه. نباید به سال ۹۸ برگردیم و باز ۹۹ و ۱۴۰۰ رو زندگی کنیم که باز بعد دو سال دادمون دربیاد. نباید عقب بشینیم. سوگواریمون رو تو خیابون باید ادامه بدیم. باید ادامه بدیم.

«شما زن‌های ایرانی باید امروز به یاد بیاورید که فروغ فرخزاد در چه جاده‌ای قدم گذاشته بود برای اینکه شما امروز بتوانید جلوی مردهایتان بایستید و بگویید ما حق داریم. بگویید که ما آدم هستیم و خیلی برتر از شما هستیم. بعد از اینکه در ایران انقلاب اسلامی شد نخستین باری که در ایران یک گروه تظاهرات کرد زن‌های ایرانی بودند، نه مردها. مردها همه فرار کردند! تیمسارها فرار کردند، سروان‌ها هم به دنبالشان فرار کردند، همه فرار کردند و کسی نبود که از ایران دفاع بکند. این زن‌ها بودند که از دم دادگستری تا جلوی تلویزیون علیه روسری تظاهرات گذاشتند. پس از آن جنجال‌های دانشگاه در زمان بنی صدر رخ داد، ولی ابتدا زن‌ها بودند. زن‌هایی که آموخته بودند از پروین اعتصامی، از سیمین دانشور، از فروغ فرخزاد که بایستیم، خم نشویم. همچون درخت‌ها که ایستاده می‌میرند»

رها میشم در آغوشت یه روز، آزادِ آزاد؛
امیدُ مادری با نام وطن، یاد ما داد.

ای دوست من! سرزمین ما خشک نیست
هر زمینی روز تولدی دارد
و هر طلوع قراری با یک انقلابی…

— «به من نگو» از محمود درویش، برگردانِ محبوبه افشاری

24
25
26

‏ما جز همدیگه هیچی نداریم و جون و زندگیمون تنها سرمایه‌مونه برای ساختن ایران تو فردای آزادی. خواهش میکنیم مراقب خودتون باشید.
‎#آبان
‎#مهسا_امینی
@t1500tasvir

برای دانشجوها باز تکرار کنم:

تعهد نمی‌دین.
چیزی رو امضا نمی‌کنین.
زنگ بزنن نمی‌رین دفتر.
براتون وقت مشاوره یا روانپزشک از دانشگاه گرفتن هم نمی‌رید.

احساس بی‌فایده و اضافه بودن داره از درون متلاشیم می‌کنه.

اینو میخواستم نذارم و احترام بذارم به عقاید ولی فاک ایت

در تاریخ بنویسید:
ما را بی رحمانه سلاخی می کردند، آنان که،
خدایشان رحمان،
پیامبرشان مهربان،
و امامشان مظلوم بود

@ToxicFa

میزان اضطراب و خشمی که روزانه دارم با خودم حمل میکنم به قدری هستش که از انتهای روز نه، وسط روز از کارافتاده میشم. وسط یه مباحثه‌ی دوستانه یکباره سکوت میکنم، از کشیدن سیگار خسته میشم و میگم اه! دیگه نمی‌کشم ولی باز هم ادامه میدم و اه. اگر مجبور بشم حرفی رو دوبار تکرار کنم، داستان میشه برای طرف مقابلم. اگر کسی حرفی رو چندبار تکرار کنه، برای کله‌م داستان میشه. قلبم رو جسمم سنگینی میکنه. خودم به خودم التماس میکنم کمی آروم شم ولی خودم گوشم بدهکار نیست انگار.
حتی دیگه تو خواب هم آروم نیستم. جدی اوضاع هیچ خوب نیست مرد.

"Dearest, very dearest! Take care of yourself, do you hear me, take care of yourself!"

نظم این دنیای لعنتی طوری ست که انرژی زیادی بابت رویدادهای ناعادلانه صرف می‌‌کنیم. تو این را خوب می‌دانی. اما هیچ نظم آهنینی پایدار نیست. به قول آن پیرمرد، هر آن‌چه سخت و استوار است، دود می‌شود و به هوا می‌رود.چیزهای بدیهی هم هست که درباره‌شان نگفته.اما حرف زدن درباره بدیهیات هم ضرورت دارد. آن‌چه در قلب آدم‌ها می‌روید، به آن‌ها شوق می‌دهد و زخمی‌شان می‌کند،هرگز دود نمی‌شود و به هوا نمی‌رود؛ رنج، شوق، محبت، نوع‌دوستی و رویاهای انسان، حتی اگر با آدم‌ها زیر خاک بروند، باز دود نمی‌شوند و به هوا نمی‌روند. همه‌ی زندان‌های جهان روزی به یک مشت موزه تبدیل خواهند شد، بلندترین دیوارها فرو می‌ریزند، سلاخ‌خانه‌ها و کارخانه‌ها به زباله‌دان بدل خواهند شد. اما آنچه انسان را پیش می‌راند، به زندگی انسان روح می‌دهد و به او انسجام می‌بخشد، چیزی نیست جز «عشق».
به همین خاطر است وقتی صورتم را به تو نزدیک می‌کنم و بوی نفست را می‌شنوم، می‌گویم «صبور و امیدوار باش». تابلویی که برایت می‌آورم نقشه راه من است. پشت آن اسم رمز را هم می‌نویسم…

***

دستخطی از دریابند پشت یک تابلوی چوبی و تکه‌ای از یک نامه بلند

@Zakhmarooz

14
15
16
🕊🌿

دیر میفهمی زندگی نکردی

این صدای ⁧ #ماهان_صدرات⁩ است که دیشب با دوست‌دخترش سوگند، از زندان تماس گرفته و میگوید: «اتفاقی نمیفته نگران نباش دو هفته تحمل کن میام بیرون.» و حالا امروز در یک قدمی اعدام است. سوگند میگوید: «خواهش میکنم صدای ماهان باشید. اجازه ندید زندگی یک انسان بی‌گناه دیگه رو ازمون بگیرن.»

منِ این روزا:

صبح‌ها دو ساعت زودتر از خواب بیدار میشم تا از نظر روانی خودم رو برای دانشگاه آماده کنم‌. و شبانه‌روز خودم رو کنترل می‌کنم که درخواست انصراف ثبت نکنم.