«از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت / عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی»

کاش تنها زندگی می‌کردم.

نمی‌دونم این حس نفرته یا انزجار یا هرچی. هرچی هست یه فاصلهٔ مویی‌ای با عشق داره.

دیگه دلم نمی‌خواد تلاش کنم.

روح‌درد دارم.

جوان ایرانی بدون ابا درباره مرگ خودش حرف میزنه و بقیه می‌خندند. تراز.

چرا هیچ ذوقی ندارم؟

آغاز سال جدید رو هم با اشک شروع میکنیم. 🤲🏻

پسر، واقعاً نمی‌کشم دیگه بسه.

#لبریخته‌ها ۸


او
در کجای افق گوشه می‌گیرد
وقتی که زخم بر می‌دارد
مثل افق که گوشه می‌گیرد؟

او در کجای زخمِ افق
– مثل افق که زخمِ بزرگش را
به گوشه می‌بَرَد
و گوشه می‌گیرد در زخم-
با زخمِ گوشه‌گیرش می‌خوابد؟

یداله رویایی

اون تایم هانی‌مون رابطه خیلی قشنگه. خاک بر سر انسان.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

خاک بر سر من بابا.

حالا که داره از این زخم خون می‌چکه، می‌تونم به خودم حق بدم.

اگه این یه تیکه زمینی که روش راه می‌رم عوض شد و من همچنان عوض نشدم (که نمی‌شم) چی؟ اگه همچنان من باشم و همین حبابی که توش دست و پا می‌زنم و صدایی که به جایی نمی‌رسه چی؟ اگه این فاصله هیچوقت صفر نشد، اگه تا ابد از آدم‌ها جدا موندم و سرم رو به میله‌های زندانم کوبوندم چی؟

مداوم با خودم و بدنم تو جنگم.

خیلی از خاطرات بچگیم چیزی یادم نیست، نمی‌دونم هم چرا. ولی چند روز پیش یهو یادم اومد که یه زمان زیادی از بچگیم رو مامانبزرگم بهم می‌گفت مونس، میگفتن چرا؟ می‌گفت چون این مونس منه.

چرا انقد پر از بغضم؟

کاش انقدر رقت‌انگیز و مزخرف نبودم.

02.01.11

سرده. بارون میاد. کل زندگیم کدره.