#لبریخته‌ها ۸


او
در کجای افق گوشه می‌گیرد
وقتی که زخم بر می‌دارد
مثل افق که گوشه می‌گیرد؟

او در کجای زخمِ افق
– مثل افق که زخمِ بزرگش را
به گوشه می‌بَرَد
و گوشه می‌گیرد در زخم-
با زخمِ گوشه‌گیرش می‌خوابد؟

یداله رویایی

اون تایم هانی‌مون رابطه خیلی قشنگه. خاک بر سر انسان.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

خاک بر سر من بابا.

حالا که داره از این زخم خون می‌چکه، می‌تونم به خودم حق بدم.

اگه این یه تیکه زمینی که روش راه می‌رم عوض شد و من همچنان عوض نشدم (که نمی‌شم) چی؟ اگه همچنان من باشم و همین حبابی که توش دست و پا می‌زنم و صدایی که به جایی نمی‌رسه چی؟ اگه این فاصله هیچوقت صفر نشد، اگه تا ابد از آدم‌ها جدا موندم و سرم رو به میله‌های زندانم کوبوندم چی؟

مداوم با خودم و بدنم تو جنگم.

خیلی از خاطرات بچگیم چیزی یادم نیست، نمی‌دونم هم چرا. ولی چند روز پیش یهو یادم اومد که یه زمان زیادی از بچگیم رو مامانبزرگم بهم می‌گفت مونس، میگفتن چرا؟ می‌گفت چون این مونس منه.

چرا انقد پر از بغضم؟

کاش انقدر رقت‌انگیز و مزخرف نبودم.

02.01.11

سرده. بارون میاد. کل زندگیم کدره.

چاق هم شدم و EDم زده بالا.

And sometimes it just hurts.

دیت تو موزه خیلی قشنگ به نظر میاد.

خاطرات اذیتم می‌کنند.

ببخشید ولی زندگی واقعاً کس و شعر شده و بقیه‌ش فقط مسخره بازیه.

اگه احساس صمیمیت نکنم صرفاً دیگه می‌خندم. چون که درک.

اکثر وقت‌هایی که می‌گم نمی‌دونم چرا وجود دارم یا اینکه کاش وجود نمی‌داشتم منظورم این نیست که آدمی مثل من نباید وجود داشته باشه. بیشتر منظورم اینه که آدمی با زندگی‌ای مثل زندگی من نباید وجود داشته باشه. اصلا آدم که هیچی، کلا هیچ جاندار و جنبنده‌ای که سهمش از زندگی چنین چیزیه نباید وجود داشته باشه. خلاصه بخوام بگم کلا نمی‌صرفه این‌جوری زندگی‌کردن. بیهوده و غیرضروری و زیان‌باره.