آینده خیلی تنها و ترسناکه. اعتبار و اعتمادی به هیچی نیست.
کاش درخت بودم.

آدم قدر چیزهایی که به دست آورده و نزدیکشه رو نمی‌دونه.

«ديوانه دست می‌زند به خاک و خاک پر از خاطره می‌شود
ديوانه روزی برای خودش آدمی بود
حالا دهانش را پر از نقره می‌كند و فوت می‌كند به ماه.
ديوانه عاشق يک ابر بود
و ابر تمام شكل‌های زيبا را به خود می‌گرفت
و ابرها چه زود ناپديد می‌شوند.»

رابطه بعضی‌ها با پدر و مادرشون خیلی زیباست. غم و ترس برم میداره‌.

«از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت / عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی»

کاش تنها زندگی می‌کردم.

نمی‌دونم این حس نفرته یا انزجار یا هرچی. هرچی هست یه فاصلهٔ مویی‌ای با عشق داره.

دیگه دلم نمی‌خواد تلاش کنم.

روح‌درد دارم.

جوان ایرانی بدون ابا درباره مرگ خودش حرف میزنه و بقیه می‌خندند. تراز.

چرا هیچ ذوقی ندارم؟

آغاز سال جدید رو هم با اشک شروع میکنیم. 🤲🏻

پسر، واقعاً نمی‌کشم دیگه بسه.

#لبریخته‌ها ۸


او
در کجای افق گوشه می‌گیرد
وقتی که زخم بر می‌دارد
مثل افق که گوشه می‌گیرد؟

او در کجای زخمِ افق
– مثل افق که زخمِ بزرگش را
به گوشه می‌بَرَد
و گوشه می‌گیرد در زخم-
با زخمِ گوشه‌گیرش می‌خوابد؟

یداله رویایی

اون تایم هانی‌مون رابطه خیلی قشنگه. خاک بر سر انسان.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

خاک بر سر من بابا.

حالا که داره از این زخم خون می‌چکه، می‌تونم به خودم حق بدم.

اگه این یه تیکه زمینی که روش راه می‌رم عوض شد و من همچنان عوض نشدم (که نمی‌شم) چی؟ اگه همچنان من باشم و همین حبابی که توش دست و پا می‌زنم و صدایی که به جایی نمی‌رسه چی؟ اگه این فاصله هیچوقت صفر نشد، اگه تا ابد از آدم‌ها جدا موندم و سرم رو به میله‌های زندانم کوبوندم چی؟