Sad and homesick. I guess.

To be fair, I don't really have any special thing in mind as a home. It's more like a void.

‏آینده واسه‌م شبیه یه جوکه که حتی از شدت بی‌مزگی هم خنده‌دار نیست.

‏من فقط فرار می‌خوام. یه فرار بی‌انتها و بی‌بازگشت.

دوست دارم از دردی که به روح و جسمم داره وارد میشه داد بزنم؛ ولی صدایی ازم درنمیاد.

هرچند وقتی میرم اینستاگرام یه استوری چسناله میذارم و درمیام.

اگه همیشه پیش خواهرام می‌موندم انقد مدام ناراحت نبودم.

نمی‌خواستم حتی ثانیه‌ای اینطور زندگی کنم.

زخمی که از تو رو من مونده بزرگه. اونقدر بزرگه که باید تا آخر عمرم تلاش کنم تا صرفاً بتونم نرمال باشم. تو یادم میاری «درد» واقعاً چیه. تو یادم میاری که هیچوقت نمی‌تونم از چیزی که هستم فرار کنم.

اصلا دیگه چیزی وجود داره که بخواد درست بشه؟

کاش می‌شد تعطیلاتم رو تنهایی تو خونه یا یه کلبه به دور افتاده سپری کنم.

خیلی غم‌انگیزه وقتی آدم‌هایی که فکر می‌کردی نقش خاصی ندارند، از زندگیت میرن و تازه میفهمی چقدر خاطره همراهشون داری که همیشه می‌مونه.

I try to live alone, but lonely is so lonely, alone
So human as I am, I had to give up my defences
So I smiled and tried to mean it to let myself let go

چرا هیچی درست نمیشه؟ چرا حالمون عوض نمیشه؟

از دوباره و دوباره بیدار شدن بیزارم.

Anything I do is a form of trying to be saved. I'm so desperately trying to be saved that I'm missing out on anything you can call living. I can't keep doing this. I can't keep channeling my everything into being saved and still not being saved.