مسأله همین است دیگر. خودم می‌بینم که دارم تباه می‌شوم و از دست می‌روم. واقعن از دست می‌روم. زندگی‌ام بر باد است. بیهوده راه می‌روم، بیهوده نفس می‌کشم، بیهوده حرف می‌زنم و می‌خندم‌. [مکث] و بیهوده زنده هستم. خلاصه اینکه سخت می‌گذرانم.

اگر فاوست یک کم معرفت به خرج داده بود - عباس نعلبندیان

نمی‌دونم چند وقته که انگار دارم از شخص سوم زندگیم رو می‌کنم. هیچی انگار واقعی نیست برام و حس و معنی‌ای وجود نداره.

Sittin' on the sofa, feeling super suicidal.

غربت باهام عجین شده.

«پوستم نمی‌پوشونتم
چشمم نمی‌خوابونتم
کسی که می‌خواستم باشم آروم نمی‌ذارتم.»

Sad and homesick. I guess.

To be fair, I don't really have any special thing in mind as a home. It's more like a void.

‏آینده واسه‌م شبیه یه جوکه که حتی از شدت بی‌مزگی هم خنده‌دار نیست.

‏من فقط فرار می‌خوام. یه فرار بی‌انتها و بی‌بازگشت.

دوست دارم از دردی که به روح و جسمم داره وارد میشه داد بزنم؛ ولی صدایی ازم درنمیاد.

هرچند وقتی میرم اینستاگرام یه استوری چسناله میذارم و درمیام.

اگه همیشه پیش خواهرام می‌موندم انقد مدام ناراحت نبودم.

نمی‌خواستم حتی ثانیه‌ای اینطور زندگی کنم.

زخمی که از تو رو من مونده بزرگه. اونقدر بزرگه که باید تا آخر عمرم تلاش کنم تا صرفاً بتونم نرمال باشم. تو یادم میاری «درد» واقعاً چیه. تو یادم میاری که هیچوقت نمی‌تونم از چیزی که هستم فرار کنم.

اصلا دیگه چیزی وجود داره که بخواد درست بشه؟

کاش می‌شد تعطیلاتم رو تنهایی تو خونه یا یه کلبه به دور افتاده سپری کنم.

خیلی غم‌انگیزه وقتی آدم‌هایی که فکر می‌کردی نقش خاصی ندارند، از زندگیت میرن و تازه میفهمی چقدر خاطره همراهشون داری که همیشه می‌مونه.