بیانیه

بیانیه‌ی کانون نویسندگان ایران
سرکوب نظام‌مند زنان و قتل مهسا (ژینا) امینی را محکوم می‌کنیم
 
برگ سیاه دیگری از سرکوب زنان به کارنامه‌ی حاکمیت افزوده شد. این بار مهسا (ژینا) امینی، دختر ۲۲ ساله‌ی اهل سقز که با ضرب و جرح مأموران «گشت ارشاد» حاکمیت به کما رفته بود، جان خود را از دست داد.
مهسا امینی که همراه خانواده‌اش به تهران سفر کرده بود، غروب سه‌شنبه ۲۲ شهریورماه در ایستگاه متروی حقانی بازداشت شد. او در زمان بازداشت همراه برادرش بود. به گفته‌ی بستگان آن‌ها پس از اعتراض کیارش امینی، برادر مهسا، به این بازداشت، مأموران با گاز اشک‌آور مردم را پراکنده کردند. آن‌ها با اعلام اینکه مهسا «بعد از یک ساعت کلاس توجیهی و با امضای تعهد» رها می‌شود، او را به بازداشتگاه وزرا بردند و پس از دو ساعت جسم نیمه‌جانش را به بیمارستان کسری منتقل کردند.
در پی انتشار این خبر، «نیروی انتظامیِ» حاکمیت پس از گذشت دو روز با انتشار متن کوتاهی به آن واکنش نشان داد و خبر «بدرفتاری» با مهسا امینی را «اخبار و ادعاهای رسانه‌های معاند» دانست. در این متن با اعلام اینکه مأموران حاکمیت این دختر ۲۲ ساله را برای «توجیه و آموزش» به بازداشتگاه «هدایت» کرده‌اند، آمده بود که مهسا امینی «در جمع سایر افراد هدایت شده به طور ناگهانی دچار عارضه‌ی قلبی» شده است. پس از این واکنش، بستگان او اعلام کردند «از مهسا پرونده‌ی پزشکی داریم و او کاملا سالم بوده است». همزمان گزارش‌هایی از ضرب‌وشتم امینی و دیگر زنان بازداشت‌شده در ون گشت ارشاد منتشر شد و در کنار انتشار روایت‌های سایر زنان از ضرب‌وشتم در بازداشتگاه‌های گشت ارشاد بار دیگر بر سرکوب نظام‌مند زنان صحه گذاشت.
واکنش گسترده به خبر هولناک قتل مهسا امینی در شرایطی صورت گرفت که در ماه‌های اخیر بازداشت سپیده رشنو و پخش اعترافات اجباری او نیز خشم عمومی را برانگیخته بود. حاکمیت در پاسخ به این خشم عمومی نیروهای امنیتی‌اش را در داخل و بیرون بیمارستان کسری مستقر کرد تا پیشاپیش راه را بر هر تجمع و اعتراضی ببندد؛ روشی که حاکمیت هر بار پس از قتل بازداشت‌شدگان و زندانیان برای سرکوب واکنش‌های اعتراضی مردم در پیش می‌گیرد. به بند کشیدن و به کام مرگ فرستادن و سپس فشار بر خانواده و نزدیکان برای مردم روندی آشناست. قتل بکتاش آبتین، شاعر، فیلمساز و عضو کانون نویسندگان ایران یکی از این بیشمار جنایت‌های عمدی حاکمیت بود، که در پی آن فشار نیروهای امنیتی بر خانواده و نزدیکان او تا امروز نیز ادامه یافته است.
چرخه‌ی سرکوب زنان در ۴۴ سال گذشته هر بار به شکلی به گردش درآمده و جان و زندگی و سرنوشت زنان را در چرخ‌دنده‌های خود خرد کرده است. اکنون دیگر این سرکوب نظام‌مند پشت ترکیب‌هایی همچون «به طور ناگهانی» و «عارضه‌ی قلبی» پنهان نمی‌ماند. اختناق مستمر، تجربه‌ی هر روزه‌ی زنان است. قتل مهسا امینی، نمونه‌ای آشکار شده از سرکوبی تمام عیار است که سال‌ها زیر سایه‌ی حاکمیت زن‌ستیز در جریان بوده است. نخستین بار نیست که حق انتخاب پوشش که حقی مسلم و بدیهی است، به مرگ زنی انجامیده است؛ زنی جوان که روزی «عادی» را در این سرزمین سپری می‌کرده است.
کانون نویسندگان ایران ضمن دفاع از حق انتخاب پوشش، قتل مهسا (ژینا) امینی را محکوم می‌کند و خواهان توقف سرکوب نظام‌مند زنان است. 

کانون نویسندگان ایران
۲۵ شهریور ۱۴۰۱




https://telegra.ph/%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-09-16-2

‏▫️ بهار رزمندگان، پاییز ستمگران

نوشته‌ی: کمال خسروی

۲۳ اکتبر ۲۰۲۲

🔸 خیزش انقلابی کنونی و شکل‌پذیری وجوه وجودیِ انقلابی‌اش را می‌توان در تنش بیش‌-‌تعیّنی و کم-تعیّنی خصلت‌بندی کرد. گشایش این تنش و حل این تضاد در فرآیند جنبش اجتماعی، راه‌های شکل‌پذیریِ وجوه انقلابی را می‌گشاید. خصلت بیش-‌تعیّنی، از یک‌سو عمل را در قلمروی وسیع‌تر تسهیل می‌کند و راه مشارکت واقعی در کردار اجتماعی توده‌وار افراد و گروه‌های اجتماعی متنوعی را هموار می‌سازد؛ از سوی دیگر، امکان تأویل انگیزه‌ها و هدف‌های این کردار را گسترش می‌دهد، به نحوی که ایدئولوژی‌های گوناگون می‌توانند با «همزیستی» در کنار یک‌دیگر، مشروعیت آن کردار را توجیه کنند. کم‌-‌تعیّنی، حوزه‌ی عمل را محدود می‌کند و از این‌رو با کمبود یا بحران تأویل‌ها دست به گریبان است. گشایش نهایی این تنش، مبارزه و پالایش تأویل‌های ناشی از بیش-‌تعیّنی و والایش و استحکام تأویل‌های هنوز غایبِ ناشی از کم‌-‌تعیّنی را به عرصه‌ی مبارزه‌ی طبقاتی و نبردی هژمونیک می‌کشاند.

🔸بدیهی است که گشایش این تنش و حل این تضاد به سهم خود گام موثری در حل مسئله‌ی بسیار پراهمیت سازمان‌یابی و راهبری جنبش برخواهد داشت.

🔸 پراتیک خودزاینده به معنای اختراع دوباره‌ی همه‌ی دانش و تجربه‌ی مبارزات رهایی‌بخشِ دست‌کم دو سده‌ی پیشین در جهان نیست. پراتیک خودزاینده فقط مدعی است که نباید خودزایندگیِ پراتیک را در چارچوب انتظارات و توقعات ایدئولوژیک اسیر کرد، بلکه شکوفایی و زایندگی پراتیک را عنصر سرشتیِ آن دانست و این شکوفایی و زایندگی را در فرآیند مبارزه‌ی سیاسی و رهایی‌بخش و در دیالکتیک نقد منفی/نقد مثبت، لحاظ کرد. پراتیک خودزاینده اختراع دوباره‌ی چرخ‌های شناخته‌شده‌ی مبارزه نیست، بلکه برشناسی چرخ‌ها و چرخ‌دنده‌های بزرگ و کوچکی است که مبارزه و هر پراتیک مشخص می‌سازد؛ هم‌چنین نگاه و رویکردی انتقادی به همه‌ی چرخ‌ها یا دست‌آوردهای موجود است، چنان‌که بتوان بنا بر نیازهای یک پراتیک مشخص، چرخ تازه‌ای را جایگزین چرخی کهنه کرد...


🔹 متن کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید:

https://wp.me/p9vUft-3dQ

#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
#خیزش_انقلابی
#کمال_خسروی

👇🏼

🖋@naghd_com‏ ‏

🟣 برای «زن، زندگی، آزادی»، خیابان‌ها را فتح می‌کنیم

«آن‌ها  هر روز ترا می‌کشند،
آن‌ها هر روز خون ترا پاک می‌کنند
آن‌ها نمی‌دانند
پیراهن سرخ تو تن به تن
در میان ما خواهد گشت...»

اکنون نزدیک به چهل روز است نام ژینا (مهسا) امینی را چون نماد آزادی در خیابان‌ها فریاد می‌زنیم و هر روز به عزای ژینای دیگری می‌نشینیم. اکنون می‌دانیم که آزادی زندگی است و زندگی مقاومت است. می‌دانیم که تک‌تک ما رهبران این انقلاب هستیم و صدای حق‌خواهیمان بلندتر از آن است که به مصادره دربیاید. در این چهل روز دستگاه سرکوب از هیچ شری فروگذار نکرد. فرزندان‌مان را از مدارس ربودند و کشتند. معلمان و کارگران را سرکوب کردند. کارخانه‌ها و دانشگاه‌ها را پادگان کرده‌اند. زنان معترض را در خیابان‌ها به صورت سیستماتیک آزار و اذیت دادند. نمازگزاران را در صفوف نماز به رگبار بستند، زندان‌ها را به آتش کشیدند، کوشیدند فریاد حق‌طلبی ملت کرد و ترک و بلوچ و لر و عرب و ترکمن و ... را با قساوتی دوچندان در هم شکنند، غافل از آن‌که مردمی که به پا خاسته‌اند دیگر از پا نمی‌شینند.  

⚪️ روز چهار‌شنبه به مناسبت چهلمین روز قتل ژینا و #اعتراضات_سراسری به احترام خون‌های ریخته‌شده و عزیزان دربندمان همچون ۴۰ روز گذشته و علیه هرگونه دیکتاتوری اعم از شیخ و شاه و برای همه خواسته‌هایمان بدون هیچ اولویت‌بندی، برای رهایی زنان از مردسالاری؛ برای رهایی کارگران، معلمان، پرستاران و ... از بهره‌کشی طبقاتی، برای رهایی دانش آموزان و دانش‌جویان از استبداد آموزشی، برای رهایی ملت‌های تحت ستم از این نظام مرکزگرا، و برای تعیین سرنوشت خودمان به دست خودمان؛ برای برابری، عدالت و برای زن زندگی آزادی خیابان ها را  فتح می‌کنیم.

⚪️چهارشنبه چهار آبان ساعت پنج عصر تهران: خیابان شریعتی از پیچ‌شمیران تا میدان تجریش

و شهرهای دیگر: میادین اصلی‌.


«جمعی از فعالان حقوق زنان ایران»

#زن_زندگی_آزادی
#نه_روسری_نه_توسری_آزادی_و_برابری
#نان_کار_آزادی_پوشش_اختیاری

@bidarzani

🟣 نه تیر و دشنه، نه دار و زندون، ستاره‌ها رو از شبْ نترسون...


#ژن_ژیان_ئازادی
#زن_زندگی_آزادی
#اعتراضات_سراسری
#همبستگی_علیه_نابرابری_فقر_و_خشونت

@bidarzani

درباره شعاری معلولیت‌ستیز و تحقیرآمیز

احتمالاً بسیاری از شما معتقد باشید الان وقت نقد نیست.
اما لحظه‌ انقلابی بهترین و ضروری‌ترین زمان نقد است. در شرایط عادی اغلب امور و بحث‌ها در روزمرگی حل می‌شوند. اما شرایط خارج از عادت موقعیت انقلابی، میل به همبستگی، روی گرداندن آدم‌ها از قدرت و تلاش برای شنیدن هم و از همه مهم‌تر  روشن‌تر شدن ماهیت ستم‌گر قدرت حاکم برای عموم مردم و این امید که قرار است این نظام را از میان برداریم تا مناسباتی انسانی‌تر جایگزین آن کنیم به طرح نقد ضرورت می‌بخشند.شاید انتظار این که یک انقلاب همه چیز را زیر و رو کند، انتظار زیادی باشد. بنابراین تداوم رسوبات امر پیشین امری عجیب نیست. به بهانه تداوم این رسوبات نمی‌شود مانند مزدوران نظام (امثال علی‌ علیزاده یا نسیم نوروزی و فرناز فصیحی) به نفی انقلابی که در جریان است رو بیاوریم. باید با این انقلاب همراهی کنیم، و البته به رشد آگاهی در جریان انقلاب به سهم خود کمک کنیم: با نقد و تلاش برای افزودن بر جنبه‌های مترقی این انقلاب و کاستن/آگاهی یافتن از رسوبات ارتجاعی که ممکن است هر لحظه دامن ما را بگیرند.

نقاشی از گلن فاکس (Glen Fox)
ادامه در پست بعدی👇🏽

متاسفانه با وجود آن که در بسیاری ابعاد انقلاب زن زندگی آزادی مترقی است، هنوز در برخی زمینه‌ها رسوبات افکار و نگرش‌های پوسیده را می‌توان در میان شعارها یافت.

اگر قرار باشد فکر های پوسیده را دور بریزیم، افکار معلولیت‌ستیز هم باید اصلاح شوند.
شعار «همونی که چلاقه/قاتل شاه‌چراغه»
شعاری ضدمعلولان است.
این شعار در ظاهر صرفاً ضد حاکمی جنایت‌کار و نظام تبه‌کار جمهوری اسلامی است. اما چرا به جای محکوم کردن اقدامات و جنایات او و مقابله با این جنایت‌کاری، عارضه و معلولیت به عنوان صفتی که شایسته تحقیر است استفاده قرار می‌گیرد؟

این با نفس شعار جنبش، زن زندگی آزادی هم تعارض دارد. بدن زنان نیز کنار بدن‌های کوئیر، معلول، خارج از عرف زیبایی و ... در زمره بدن‌هایی است که تحقیر، تصاحب، انسانیت‌زدایی شدن و ابژه‌کردن آن از طرف قدرت، مشروع و حتی مطلوب تلقی می‌شود.

همچنین، اگر آزادی و رهایی صرفاً محدود به آزادی‌های سیاسی نباشد و معنایی از آن در نظر داشته باشیم که برابری و سوسیالیسم نیز ملازمش است و آزادی را بدون عدالت اجتماعی و دسترسی به فرصت‌ها و امکانات فاقد امکان عملی شدن می‌داند، بنابراین همه محذوفان نیز باید در نظر گرفته شوند.
وقتی معلول بودن عاملی شایسته تحقیر دانسته می‌شود، پیشاپیش یعنی توجیه سلسله مراتب اجتماعی و تعیین این که بدن خارج از قاعده دلالت بر «کم‌تر» انسان بودن دارد، یعنی چراغ سبز به ادامه بی‌توجهی کالبدی و اجتماعی به حق دسترسی و حق بر مناسب‌سازی و حق بر برآورده شدن نیازهای اجتماعی، مرتبط با سلامت و حقوق فرهنگی و سیاسی.

بیانیه

آزادی زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان جنبش آزادی‌خواهی مردم باید به خواستی همگانی بدل شود





https://telegra.ph/%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-11-02
 

زاکانی برای تحقیر بایدن او را معلولی خطاب کرده که برای سرپا ایستادن باید از عصا استفاده کند و  آلزایمر دارد.
این منطق پس ذهن تمام مسئولان جمهوری اسلامی است. منطقی که از یک سو معلولیت را داغ ننگ و وضعیتی شایسته تحقیر می‌دانند و از یک سو برای انسانیت‌زدایی و تحقیر از صفت معلولیت استفاده می‌کنند. وضعیت معلولان در ایران بازتابی از همین نگرش است: محرومیت از امکانات اولیه و دسترسی به اماکن و خدمات، محرومیت از اشتغال، تحصیل و فرصت‌های اجتماعی و حیف و میل کردن همان اندک بودجه که به معلولان اختصاص دارد.

کافی است نگاه کنیم به چند مثال. مدتی پیش پیش‌نویس تفاهم‌نامه بهزیستی با سازمان تبلیغات اسلامی و نهادهای مذهبی برای تاسیس هیئت‌های معلولان و تامین هزینه از سوی بهزیستی منتشر شد. طبق این پیش‌نویس برای دستیابی به اهدافی چون تحقق ارزش‌های  انقلاب و تمدن اسلامی، گسترش منویات امام جامعه و توانمندسازی مذهبی و فرهنگی معلولان با بودجه بهزیستی و تامین مداح و آخوند از طرف سازمان تبلیغات اسلامی هیئت‌هایی تاسیس می‌شوند. می‌بینیم که جمهوری اسلامی حتی از بودجه اندکی که به بهزیستی اختصاص داده نمی‌گذرد و دنبال ان است که از آن هم آخوری برای عوامل ایدیولوژیک خود دست‌وپا کند.
خبر دیگر مربوط به جریمه شهرداری تهران است. معلولی مدتی پیش از شهرداری به دلیل عدم رعایت مناسب‌سازی یک ایستگاه مترو پیش از افتتاح شکایت کرد. دستگاه «عدل» اسلامی چه کرد؟ شهرداری تهران را دو میلیون تومان جریمه کرد. جریمه به جیب کجا می‌رود؟ قوه قضاییه. آیا دادگاه شهرداری را ملزم کرد که آن ایستگاه را برای معلولان مناسب‌سازی کند؟ خیر. آیا غرامتی به آن معلول داده شد؟ خیر. حتی وقتی معلولی دادخواه حقوق اولیه خود می‌شود و طبق قوانین جمهوری اسلامی اقدام می‌کند، نهادهای جمهوری اسلامی فقط به پرکردن توبره‌های خود فکر می‌کنند.
@criticaldisabilitystudies1

"هرگز به تیغشان نمیرد فریاد جاودان ما"

#جمعی_از_دانشجویان_موسیقی
#دانشگاه_فرهنگ_و_هنر

۱۷ #آبان ۱۴۰۱

برای بیشتر‌شنیده‌شدن اثر ما را در انتشار آن همراهی‌کنید.
آدرس اینستاگرام و توئیتر ما (روی نوشته آبی کلیک کنید)

@Music_Students

"دست در دستِ هم"

#جمعی_از_دانشجویان_موسیقی
#دانشگاه_فرهنگ_و_هنر

#آبان ۱۴۰۱

برای بیشتر‌شنیده‌شدن اثر ما را در انتشار آن همراهی‌کنید.
آدرس اینستاگرام و توئیتر ما (روی نوشته آبی کلیک کنید)

@Music_Students

"سرود آزادی"

کلاس درس را این‌گونه برگزار می‌کنیم!

#جمعی_از_دانشجویان_موسیقی #دانشگاه_هنر_تهران

هفتم #آبان ۱۴۰۱

برای بیشتر‌شنیده‌شدن اثر ما را در انتشار آن همراهی‌کنید.
آدرس اینستاگرام و توئیتر ما (روی نوشته آبی کلیک کنید)

@Music_Students

#دوش_به_دوش_هم در دشت و کوه گندم می‌کاریم تا دشمن آرزوی خویش را به گور ببرد.

#جمعی_از_دانشجویان_موسیقی

آدرس اینستاگرام و توئیتر ما (روی نوشته آبی کلیک کنید)
@Music_Students

🔴برای تبعیض‌های سیستمی و ساختاری

🔻فارغ از تبعیض سیستماتیک و فاحش حاکمیت بر علیه افراد دارای معلولیت به علت معلولیت(جنگی و غیرجنگی) اما این تصویر مانند بسیاری شواهد دیگر‌ نشان می‌دهد حاکمیت خود جانبازان‌ را هم برای حمایت، به چند گروه‌ تقسیم کرده و آنهایی که به مذاقش خوش نمی‌آیند را حتی از داشتن عنوان جانبازی هم بی بهره می‌گذارد!

🔻این تبعیض حتی شامل کسانی که در مناطق جنگ‌زده هنوز قربانی مین‌ می‌شوند‌ و در اثر انفجار دچار آسیب‌های جدی‌ و معلولیت می‌شوند هم هست! بسیاری از شهروندان در شهرهای مرزی بطور اتفاقی روی‌ مین‌هایی می‌روند و کشته یا دچار معلولیت می شوند اما در زمره شهدا و جانبازان قرار نمی‌گیرند.در حالی که حاکمیت وظیفه پاکسازی مناطق مین‌گذاری شده را داشته اما وظیفه‌اش‌ را انجام نداده‌ و یا دست کم‌ می‌توانسته محیط‌های آلوده را شناسایی و برای تردد ممنوع کند؛ اما مثل بسیاری از مواقع‌ این مردم هستند که هزینه کم‌کاری دولت را می‌پردازند!

🔻قابل تاکید است که تک‌تک شهروندان ایرانی‌ اعم از آنکه در راه وطن جسم‌ و جان‌ عزیزشان را فدای‌ وطن کرده باشند یا نه؛ شایسته چنین زندگی نیستند!

⚖️@dscampaign | کمپین معلولان

مرگ بر جمهوری اسلامی

🟣 مسدود کردن دوربین‌های واگن قطار مترو با نوار بهداشتی

«گزارش ارسالی به بیدارزنی»

«روزهای ۲۴ و ۲۵ آبان، علاوه بر محلاتی که قبلا کمتر شلوغ بودن (مثل شهرک‌غرب و...)، اعتراضات در مترو هم شکل گرفت. روز سه‌شنبه مامورهای امنیتی، لباس شخصی و گارد ضد شورش با حمله به داخل مترو و حتی واگن‌ها، شکل دیگری از وحشی‌گری رو خلق کردند. هیچ‌کس باورش نمی‌شد که داخل واگن سربسته، اشک‌آور زدن، همه حیرت کرده بودن که واقعا بین افتادن زیر ریل و تکه‌تکه شدن و یا دستگیری و ضرب‌وشتم تو باریکه‌ی محوطه‌ی مترو، هیچ راه دیگری نمونده.

دیروز با وجود جو امنیتی تهران، اما از بازارآهن شادآباد تا قلعه‌حسن‌خان و شریعتی، اعتراضات شکل گرفت و #اعتصاب_سراسری سر جاش بود. خیلی از مردم هنوز هم برای فرار از نیروی ضدشورش داخل متروها پناه میارن. که این رویه باگ امنیتی داره. از تعدد دوربین‌ها تا شناسایی با کارت شارژ مترو تا فضای بسته‌ای که مایه‌ی بازداشت و رصد افراد هست، گریبان معترض‌ها رو می‌گیره. بهتره که حداقل مامور امنیتی دنبال ما نباشه و به ایستگاه مترو به چشم نقطه‌ی امن و گریزگاه نگاه نکنیم.

اما در کنار این وضع، علی‌رغم حملات روز سه‌شنبه در واگن‌های مترو، دیروز با چهره‌ی دیگری از مترو روبه‌رو شدم. اکثر واگن‌ها به علت شعارنویسی بسیار زیاد، از دسترس خارج شدن. به گفته‌ی زنان و مردان دستفروش در مترو، تلاش چند ساعته‌ی کارکنان مترو برای پاک کردن شعارها بدون ثمر بوده و در نهایت بعد از تاخیرهای زیاد قطارها، به این نتیجه رسیدن که واگن‌ها رو باید جایگزین کنن.

تو متروی میدون صنعت، حوالی ساعت ۷، حمله‌ی اراذل و اوباش امنیتی به داخل مترو شروع شد. مردم همهمه می‌کردن که ایستگاه‌های میدون حر و هفت‌تیر، وضع خیلی بدتره. خیلی از معترض‌ها خودشون رو برای دوری از محل اعتراضات (شهرک غرب و بلوار دادمان) به داخل مترو رسونده بودن. مامورهای مترو، لباس‌شخصی‌ها و ضدشورش داخل واگن‌ها رو رصد می‌کردن. قبل از اینکه قطار حرکت کنه، یکی از زنان حاضر در واگن گفت:
«یعنی هیچی نداریم این دوربین‌های بی‌صاحاب رو بپوشونیم لااقل؟»
یکی گفت: «نوار چسب برق، از این سیاه‌ها اگر بود، خوب بود». دختر دیگری گفت: «نداریم ولی نوار بهداشتی دارم، هم می‌پوشونه هم چسب داره!»
قبل از اتمام جمله، کار تقریبا تمام شده بود! حداقل ۴ تا دوربین در راهروی متصل «واگن زنان و مختلط» با نوار پوشونده شد!

دوام چسب‌ها زیاد نبود و بعد پنج‌دقیقه باید دوباره محکم می‌شد. اما این حرکت خودانگیخته برای من خیلی جدید بود. تمام زنانی که در اون واگن بودن، می‌دونستن که تصاویرشون قبل از ورود به واگن ثبت شده. می‌دونستن وقتی نوار رو می‌برن بچسبونن، باز هم چهره‌شون ثبت میشه. اونها می‌دونستن که ای کاش «هکرها»یی بودن که لااقل این سه روز اعتصاب سراسری، حافظه دوربین‌ها رو هک و کلیر کنن. اما دنبال لااقل ۵ دقیقه فریاد و پایکوبی بدون دوربین مدار بسته بودن.

وقتی دوربین‌ها پوشیده شد، کار تمام نشد! شعارهای خیابان به داخل واگن کشیده شد:

▪️زن، زندگی، آزادی
▪️امسال سال خونه،‌ سیدعلی سرنگونه
▪️هیز تویی، هرزه تویی، زن آزاده منم
▪️مرگ بر خامنه‌ای...

این وسط من هم شعاری دادم که همراهی زنان با اون، اندازه‌ی پخش «سرود زن» از گوشی یک دختر و هم‌خوانی دختران نوجوان باهاش، حالم رو جا آورد:

▪️مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر».

از همه بهتر، ورود مردم از ایستگاه‌های دیگه بود. وقتی وارد واگن می‌شدن، دوربین‌های پوشیده و زنان سرودخوانی رو می‌دیدن که به اندازه‌ی چند دقیقه، تمام فضا رو متعلق به خودشون کرده بودن. فضایی متعلق به «زن، زندگی، آزادی».

#زن_زندگی_آزادی
#قیام_ژینا
#همبستگی_علیه_نابرابری_فقر_و_خشونت

@bidarzani

جمهوری اسلامی با تمام قوا در حال سرکوب مردم مبارز در مهاباد و دیگر شهرهای کردستان است و در اقدامی هم‌زمان و هماهنگ، رژیم ترکیه دست به حمله‌ی هوایی و بمباران کوبانی و شهرهای دیگر روژاوا زده است. نظام‌های سرکوب و کشتار و جنگ از هر نوعی که باشند از زندگی هراس دارند، از پژواک فریاد‌های «مقاومت زندگی است» در خیابا‌های شهرها و روستاهای این خاورمیانه‌ی خونین.

صدای مهاباد و دیگر شهرهای کردستان باشیم.

#مهاباد
#کردستان
#ژن_ژیان_آزادی
🖋@naghd_com‏

🟣 چگونه «بی دار» شویم؟ وقتی که «بیدار» شویم


▪️تصویر: دانجشویان دانشگاه علم‌وصنعت، روز گذشته ۱۹ آذرماه در اعتراض به اعدام محسن شکاری و سایر احکام ارتجاعی اعدام

#قیام_علیه_اعدام
#ژن_ژیان_ئازادی
#اعتصاب_سراسری

@bidarzani

🟣 بیانیه‌ی «اتحاد و همبستگی در مخالفت با احکام ارتجاعی اعدام»:

۲۳۵ نفر از اعضای تشکل‌های صنفی در بخش‌های فعالان حقوق زنان، کانون نویسندگان ایران، فعالان کارگری، معلمان، بازنشستگان، مادران دادخواه و خانواده‌های خاوران، هنرمندان، شاعران و دیگر فعالین اجتماعی و مدنی با تدوین بیانیه‌ای، اعدام فعالان بلوچ و کرد در کنار اعدام "محسن شکاری"، "مجیدرضا رهنورد" و صدور احکام محاربه و اعدام سایرِ معترضینِ  قیام "زن، زندگی، آزادی" را محکوم کردند.

متن بیانیه:

زن زندگی آزادی یعنی پایان دادن به احکام ارتجاعی «اعدام»، بدون هیچ چون‌وچرایی

«اعدام و قتل حکومتی «محسن شکاری» و «مجیدرضا رهنورد» از معترضانِ قیام «زن، زندگی، آزادی» در بامداد روز ۱۷ و ۲۰ آذر، تنها یکی از حربه‌های حکومت برای خاموش کردنِ مردم به ستوه‌آمده از حکومت سرکوب‌گر جمهوری اسلامی است که با دست خالی هر روز به خیابان‌ها می‌آیند و علیه ظلم‌وبیدادگری بر پیکره‌ی جامعه خود، متحدتر می‌شوند.

معترضان را در خیابان‌ها با باتوم می‌زنند، به گلوله می‌بندند، دستگیر و شکنجه می‌کنند، مورد تعرض قرار می‌دهند و بدون داشتن حق وکیل و سیر محاکمه‌ی عادلانه، مطابق با همین قوانین ظالمانه‌ی حاکمیت، به احکام طولانی و اعدام محکوم می‌کنند. حالا شاهد آن هستیم که در کنار اعدام فعالان بلوچ و کرد، دو نفر دیگر از معترضان را که آنها نیز تنها با خواست آزادی و برابری به میدان آمده بودند، با تعجیل و سرعتی حداکثری و بدون اطلاع به اعضای خانواده‌شان، اعدام کردند.

حکومت‌‌های ایدئولوژیک، اعدام را علیه آزادی بیان و تشکل‌ها و برای سرکوب و پیشگیری از اعتراضات مردمی به کار می‌برند. در ایران در تمام دوره‌های ترور و وحشت در حکومت‌های ناخواسته‌‌مان، شاهد اعدام دگراندیشان و معترضان بوده‌ایم؛ از اعدام‌هایی که به اعتراض‌ها علیه دیکتاتوری نظام پادشاهی انجامید تا اعدام هزاران زندانی سیاسی در دهه ۶۰ ازسوی مصادره‌کنندگان انقلاب و تمامی اعدام‌های سه دهه اخیر. در همه‌ی این اعدام‌ها، جان عزیز بسیاری از افراد به صرف داشتن عقایدی برخلاف حکومت‌های ستم‌گر و یا اعتراض علیه وضعیت زمان خود، ستانده شد. در طول تمامی این سال‌ها بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی بارها مخالفت خود با اعدام را فریاد زدند و گاهی به همین دلیل هم به زندان افتادند.
اعدام یا همان قتل عمد حکومتی، ابزاری برای ایجاد خفقان در جامعه است. اعدام‌ها اغلب در پی محاکمه‌های ناعادلانه و با نقض اساسی‌ترین حقوق بشر اجرا می‌شود. این مجازات، منشاء تبعیض آشکار علیه تهی‌دست‌ترین، محروم‌ترین و آسیب‌پذیرترین اشخاص، از جمله مهاجران، اقلیت‌های عقیدتی/ مذهبی، قومیت/ملیت‌‌های محروم، افرادی با پایگاه اجتماعی-اقتصادی پایین، زنان، اعضای جامعه‌ی +LGBTQ و دیگر اقشار محروم است. هر چه افراد به «قدرت بیشتری» دسترسی داشته باشند، حق برخورداری از محاکمه عادلانه‌تر یا دور زدن قانون و فرار از این مجازاتِ [غیر انسانی و ارتجاعی] برایشان امکان‌پذیرتر است. تنها در ده ماه اخیر بیش از ۵۰۰ نفر در ایران اعدام شدند. بسیاری از این اعدام‌ها در سال‌های گذشته در ملاءعام انجام شده است تا پیام‌آور رعب و وحشت در میان مردم باشد و این عمل غیرانسانی را عادی‌سازی کند. بسیاری از اعدام‌ها با عنوان قصاص و برتری‌دادن به حس انتقام انجام می‌شود.
اگر شعار و نام قیامی که با خون (مهسا) ژینا امینی آغاز شد، زن زندگی آزادی است، پس باید هر چه رساتر اعلام کنیم که اعدام یک قتل عمد حکومتی است و هیچ انسانی با هیچ دلیلی نباید اعدام شود. از همین‌رو با محوریت «اتحاد و همبستگی علیه احکام ارتجاعی اعدام» از تمامی فعالین سیاسی، اجتماعی و تشکل‌های صنفی برای تشکیل کارزاری علیه اعدام، دعوت به عمل می‌آوریم‌ تا شاید اتحاد ما که سال‌ها برای زندگی مبارزه کرده‌ایم، بتواند مانع از قتل جان‌های بی‌گناه دیگری شود، چرا که این مبارزه، وظیفه‌ی ایستادگی در برابر این ظلمِ عیان را برای ما ایجاب کرده است.
مجازات اعدام نه فقط برای معترضین و نیروهای سیاسی، بلکه باید به طور کل لغو شود. ما تنها با تلاش جمعی برای «الغای اعدام» می‌توانیم «زندگی» را محقق کنیم. زندگی‌ای که یکی از ارکان اصلی قیام جاری است و‌ علیه ارتجاع، کشتار و عادی‌سازی از حربه‌ی اعدام در مقام تاکتیکی سرکوبگر علیه اعتراضات برحق مردمی است.»


▪️برای دیدن اسامی اولیه و امضای بیانیه به لینک زیر مراجعه کنید:


https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSccMCSbnF4VySVE46RW77EHVZ2pnipyf3zHviBe_Yb8syU12w/viewform


@bidarzani