سیگاری روشن کردم. نگاه عجیبی به من کرد و گفت: «سیگارم که می‌کشی؟»
با خنده گفتم: «تازه شروع کردم.»
گفت: «با این سن و سال کمت تکمیل تکمیلی.»
خندیدم و چیزی نگفتم. لیوان از دستم گرفت و برای خودش مشروب ریخت و چوب سیگارشو از لای دندان‌ها در آورد و گفت: «تو زندگی هر غلطی می‌کنی بکن، اما سیگار نکش، یا خیلی کم بکش. من شبانه‌روز دو سیگار بیشتر نمی‌کشم.
یکی اول شب که مشروب می‌خورم، یکی‌م نصفه‌های شب که از خواب بیدار می‌شم و می‌رم رو بالکن، سیگاری روشن می‌کنم و می‌شینم به تماشای شهر و همین‌جوری تو خیال به تک‌تک خونه‌ها سر می‌کشم و وارد تک‌تک اتاق‌ها میشم و همه رو از پیر و جوان و زن و مرد دید می‌زنم، تا به خود می‌آم سیگارم تموم شده و می‌تونم آروم بگیرم و دوباره بتونم بخوابم.»

#آشغالدونی
#غلامحسین_ساعدی

حواستون ب هم هس؟
خیلی وقته ک "نه"

-Love you more than ocean EVEN!
#محیکس

شایَد نِمی‌خواهی
بدانی حال و روزَم را،
من هم
نِمی‌خواهم
بگویم بی تو می‌میرَم ..

#سعید_خاکسار

@pegah_saniee

- خودم خواستم كه با تَمامِ وجود با تويى كه نَبود عاشقانه بمانَم .

وقتی کسیو ناراحت میکنی نگو شوخی کردم بگو معذرت میخوام

🆔 @Marlboro_8 🚬

#5Monthwithoutyou.

-آدم چیزا رو با خاطرات به یاد میاره، با مربوط کردنشون به یه چیز دیگه، نه با خودشون تنها، انگار اون آهنگی که توی تاکسی پخش میشد و داشتی باهاش مسخره بازی درمیاوردی براش و لبخندش ربط دهنده‌ترین چیز دنیا بود که هر چیز نامطلوب و بی‌ربطی رو برای آدم خاطره‌ای خوشایند میکرد که آدم تا میومد بفهمه چی شده، دیگه ازش گذشته بود و همه‌ی چیزی که مونده بود ازش، لبخندی بود و فراموشیی مزمن برای چیزهایی که نباید دیگه به یادشون می‌آوردی.

'اگه دوستت داشته باشه دنبالت میاد"
و هر دوشون همین فکرو میکنن!

- هرگاه شخصی به شخص دیگر عشق بورزد، شخص دوم عشقی با همان اندازه و در جهت مخالف به شخص سوم وارد ميكند.

ریک:گوش کن مورتی، متنفرم از اینکه مسائل رو واست بشکافم ولی چیزی که مردم بهش میگن "عشق" همون واکنش شیمیاییه که حیوان‌ها رو مجبور به جفت‌گیری میکنه اولش سفت و سخت شروع میشه مورتی، ولی آروم آروم محو میشه و تو رو تو یه ازدواج شکست خورده ولت میکنه. رشد کن! رو علم تمرکز کن...!

#rickandmorty

فقط اونجایی که توی سریال وایکینگز میگه: من جنگجوی خوبی هستم، اما تو هدف با ارزشی برای جنگیدن نیستی!!!

#vikings

هر شب در آینه با صدای زنان و مردان اندوهگین اطرافش از خودش می پرسید: "چرا چرا چرا دیگه هیچی چندان خوشحالم نمی کنه؟ چرا حتا دیگه چیزی درست و حسابی غمگینم نمی کنه؟ چرا رمقی و شوقی برای معاشرت با هیچکس ندارم؟ کودک درونم کجای بازار شلوغ گم شد؟"
و بعد، پوست از تن می درید و برهنه به آغوش شب می خزید. شب عزیز، که به رنج ها آغشته بود، همیشه. سپس همان‌طور که میان ناکامی و سرخوشی معلق بود، سلامی گرم می کرد به تراوش پاییز از پنجره ها، و پیش از این که مرگ عزیز خواب چشمهایش را برباید، بوسه ای از دور برای پریزاد غمگینی می فرستاد که در اتاقی آن طرف آسایشگاه پلاک پانزده، شعری از فروغ را می خواند: ای یار، ای یگانه ترین، چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی...."

#حمید_سلیمی