[بعد من در پس این شهر کسی دست تو را می‌گیرد/ یک نفر می رسد از راه در این فاصله جا می‌گیرد]

یاد بگیرید محکم بودن را،
قوی بودن را،
کوه و سنگ بودن را...
لازمتان میشود برای وقت هایی که
آدم های زندگیتان، دستشان میرود روی نقطه ضعفتان و دلتان را بند می‌کنند به نبودنشان...
یاد بگیرید که هیچ جای زندگی ‌جواب محبت هایتان چیزی نمی‌شود که شما می‌خواهید...
از من به شما نصیحت؛
قوی بودن را یاد بگیرید.
برای تمام روزهایی که قرار است
تنتان بلرزد، از آدم هایی که قلبتان را میلرزانند...

حال ما را کسی نمیفهمد!
سالها سوختیم و دود نداشت!
زندگی یک دروغ مسخره بود،
هیچکس -واقعاً- وجود نداشت...

من برای تو دلم تنگ شده می‌فهمی؟
@Deep_Mo✨

[نفسم بودی و من،
بند نفس های تو،
هر ثانیه جان می دادم]

[من‌ چشم توام، عین‌ نگاهی تو مرا!]

- یه مدت نباش!
+ هفت ماه نبودم، اتفاقی افتاد؟
- نه، یه مدت برو، جوری که قرار نباشه دیگه برگردی. اینجوری میشی عزادار، مثه کسی که یکیو از دست داده، یه روز، یه هفته، یه ماه، یه سال... بالاخره کنار میای باهاش. بالاخره یاد میگیری که هرچی تو بخوای اتفاق نمی‌افته!
[وقتی کسی دوست نداره، نداره. قرارم نیست داشته باشه.]

#محیکس

- وقتی دلت تنگ میشه چیکار میکنی؟
+ بهش فکر نمیکنم که بیشتر دلتنگ‌ نشم.
- دلتنگ‌تر نشدن یه حرفه، دلتنگ موندن یه حرف! چیکار کنم دلتنگ‌ نباشم؟
+ بهش عادت کن...
"...که عادت به هیچ چیز صلاح نبود و ما غرق در صلاحیاتی نادخ."

#محیکس

دكتر (جهانگير فروهر): دلمون برات تنگ میشه... بهت عادت کرده بودیم... به اخم و تخمات، اولدرم بلدرمات، سگ محلیات؛ ولی گور پدر دلِ ما، دلِ تو شاد

#علی_ حاتمی - سوته دلان 1356

گاهی وقتا معنیِ «هیچی»، واقعا هیچی نیست. تناقض یعنی جایی که یه کلمه، معنیش برعکس خودش باشه. مثل وقتایی که یـه نفـر رو صدا می‌زنی و بد از جوابش، فقط می‌گی: «هیچی»
کی می‌دونه توی این «هیچی»، چه‌قدر «دوستت دارم» جا مونده؟ مهـم نیست چه‌‌قـدر دور، چه‌قدر نزدیک، مهـم اینه که یه نفر توی زندگیت باشه، تا بتونی صداش كنی و بهش بگی «هیچی»
دقیقا «هیچی»....

#پویا_جمشیدی

چیزی که لِئوناردو واقعا گفت این بود که راهِ بهتری برای عاقل ماندن و رهایی از اضطراب به جز دیوانگی سراغ ندارم .

#دیوید_مارکسن
📚معشوقه ویتگنشتاین

@pegah_saniee

ماه بانوی ِ جزیره! دلبری را بیخیال
دامن ِ گلدار ِ رقص ِ بندری را بیخیال

من حواسم هست که دیوانه ات باشم مدام
مو پریشان تر نکن، یادآوری را بیخیال

می زنم پارو میان ِ موج های ِ نیلی ات
ناخدا ! آن بادبان ِ روسری را بیخیال

چشم الماس ِ زمرد پیکر ِ یاقوت لب!
نقشه ی ِ گنجی خودت، نقش ِ پری را بیخیال

پیش باید رفت در دریای ِ مواج ِ تنت
نه! نینداز آن پلاک ِ لنگری را بیخیال

تفرقه ایجاد خاهد کرد آخر این شکاف
خط ِ بین ِ سینه های ِ مرمری را بیخیال

دور ِ انگشت ِ تو می چرخم به هر سو خاستی
آن سکان ِ حلقه ی ِ انگشتری را بیخیال

دل ببر از من به هر اندازه میخاهی ولی
دزد ِ دریایی ِ من! غارتگری را بیخیال


با نگاهت تا ابد تنها مرا آتش بزن
آسمان ِ خسته ی ِ خاکستری را بیخیال

چون صدف وا مانده آغوشم به مروارید ِ تو
مال ِ من شو بعد از این و دیگری را بیخیال