“People change.
Feelings change.
It doesn't mean that the love once shared wasn't true or real.
It simply means that sometimes when people grow, they grow apart.”

@Deep_Mo✨

برای دیدن تو، اگر رودخانه بودم، بر میگشتم، اگر کوه بودم، می‌دویدم، اگر باد بودم، می‌ایستادم، اما انسانم، و بارها برای دیدنت، برگشته، دویده و ایستاده‌ام.

- [چه بی گدار در قلبم، زبانه میکِشی خود را]

تو را نگاه می‌کنم؛ که «دیدنی‌ترین»، تویی.

بسی گفتند:
دل از عشق برگیر،
که نیرنگ است و افسون است و جادوست؛

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است
اما نوشداروست...

#فریدون_مشیری

ولی به نظرم فرانک سیناترا زیبانتیک ترین نحوه‌ی ابراز احساساته.

#محیکس

هر کسی شاید یکجوری باشد و من آدم نگه‌داشتن همه چیز هستم، که لای صفحه‌های سررسیدهایم را که باز میکنم چیزهایی پیدا میکنم که حتی هیچ وقت یادشان هم نبوده‌ام دیگر، عکسی از دوستی قدیمی، کارت کتابخانه‌ی صدسال پیش، کارت ورود به جلسه‌ی نمیدانم فلان امتحان چندم راهنمایی و هزار تا چیز ریز و درشت دیگری که دیگر نباید وجود داشته باشند و باز هم هنوز هستند و در بُعدی دیگر از فراموشی ادامه دارند که یک روزی بالاخره خود آدم هم جزئی از آن‌ها خواهد شد، آهنگی فراموش شده در هزارتوی فولدرهایی که دیگر کسی از پیدا کردنش ذوقی نمی‌کند.

یکی از مزیتای دو بعدی بودن اینه که، وقتی سر دوراهی قرار میگیری، اون بعد دیگه‌ت میتونه اوت آو دِ باکس(out of the box) باشه و از دور انتخابتو ببینه‌. وقتی این اتفاق توی طولانی مدت میفته، به یه مرحله‌ای میرسی که دیگه هیچوقت وارد مسیرای دو راهی منتهی به پارادوکس نمیشی؛ بلکه وارد مسیرایی میشی که دوسر برده! این ینی ساختن:
و من عاشق ساختنم.

#محیکس

مگر دوست داشتن، وابسته بودن بدون هرگونه نیاز به هم نبود؟
تو را چه شده بود کینگونه مرا وابسته خود گرداندی ونگار سال‌هاست متروک ساخته‌ای! چگونه‌ نیازیست که ورای بودن ها، جایگاهی فراسوی مکان؛ در آستانه‌ی قلبی آشفته حال، تمنای وصال میکند؟

#محیکس