مسافرا شعرن
تو برف و بارونی❄
قطار قلب منه
چشم تو پنجره هاش

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند🕊

∆ Power of feelings ∆

بعضی چیزها هیچ‌وقت تکراری نمی‌شوند، اندوه‌ها از بی‌شماری تکرارشان و لبخندهای واقعی از به ندرت بودن اتفاقشان.

از روزی که متوجه شدم زنده‌ام و می‌بینم و می‌شنوم و لمس میکنم، رنجی بدون توقف همراهم بود. در شادترین لحظه‌ها، در تولدها، در عروسی‌ها و میهمانی‌ها. در خانه، در تنهایی، در جمع، در بیداری، حتی در خواب...
ایستاده، نشسته، خوابیده، از این پهلو به پهلوی دیگر...
اصلا خوب که فکر می‌کنم می‌بینم از نطفه غمگین بوده‌ام...
رنج مادرزادی که دائما همراهم بود...
عید ها خفه می‌شدم. مثل سبزه‌ی عید گره می‌خوردم. گره‌ای که هیچ‌وقت به دست هیچ‌کس باز نشد.. سر کلاس، در جای دیگری بودم و جغرافی اهمیتی برایم نداشت؛
چه فرق می‌کرد کجا باشم و اصلا بدانم این کجاست و آن کجا؟! من!! که همه جا غمگین بودم!! اصلا گیریم که تاریخ راست می‌گفت و همه بر حق!!
آی ام بلک بورد...
مفتعلن مفتعلن کشت مرا و از ده بالاتر نگرفتم.
ریاضی بدونم که چیو در چی ضرب کنم؟؟! غم در غم میشه غم!! نهایتاً ماتم!!
چیو از چی کسر کنم؟ چیو تقسیم کنم و چیو به جهانم اضافه کنم؟؟؟!
آقای بوفه یه ساندویچ بده با سه تا نون اضافه!!!
بیاین بچه ها! تقسیم بر ۳...
کسری نوشابه رو هم فردا می‌دم.

ما بیشتر وقت‌ها دیگر خودمان هم نمی‌دانیم که چه چیزی را می‌خواهیم و چه چیزی را نه، که همه چیز برایمان تبدیل می‌شود به امتحانی که نتیجه‌اش هنوز نیامده است و همیشه دلهره‌ی آمدن جوابش را داریم و از چیزی که در حال اتفاق افتادن است دیگر لذتی نمی‌بریم، دلهره‌ی نامعلوم یک روز سرد پاییزی که تمام نمی‌شود.

آرتیفیشل انیمالز رایدینگ آن نورلند 🕊

مجتبی شکوری تو یه قسمت کتاب باز درمورد افسردگی می‌گفت؛ وقتی جسمت درد می‌کنه، درد رو محدود میکنی به همون یه ⁦ تیکه⁩ولی وقتی روان و مغزت درد کنه دیگه یه ⁦ تیکه⁩از تو نیست، ⁦ انگار⁩ باید بگی “من درد می‌کنم”.