سال‌ها بعد تو را برای نوه‌هایم تعریف میکنم..!
بدونِ کم و کاستی .. هر چه بود و نبود را برایشان میگویم
به نوه‌ی دختریم میگویم :
- "مادر اونقدر مهرش به دلم بود که اسمشو گذاشتم واسه داییت! "
ميدانم که نوه‌‌ی پسریَم میپرسد " مادر بزرگ واسه همینه هر وقت بابامو صدا میزنی میگی قربونِ اسمت برم؟"
لبخند میزنم و جوابش را نمیدهم ..
آخر رویَم نمیشود از قربان صدقه رفتن‌هایم برایت جلوی نوه‌های قد و نیم قدم بگویم ..!
بعده‌ها عکسهایت را نشانشان میدهم ..
آن‌ها هم میگویند :
- " چقدر چهرش با جوونیای پدر بزرگ فرق داره "
+ " آره مادر. این یکی شرق بود اون یکی غرب .. آدما شبیه هم نیستن . نمیشه کسی رو پیدا کنی که جای اون یکی رو واست بگیره! نمیتونی آدما رو بذاری جای هم! جای بقیه یا پاشونو میزنه یا دلشونو! نمیشه مادر نمیشه .. "
آخ که چقدر بگویم برایشان از عاشقانه‌هایمان ..
از آن وقت‌هایی برایشان میگویم که برایِ هم شعر میخواندیم و میخندیدیم !
از آغوش‌هایمان که همیشه برای هم باز بود .. حتی وقت‌هایی که از هم دور بودیم!
آخ که چقدر حسودیشان میشود به عشق بازی‌هایمان ..
این را هم میدانم که حتما یکی از نوه‌هایم میپرسد:
- " مادر جون شما که انقدر عاشق هم بودین چطور شد الان فقط خاطراتش واستون موند؟ "
سرم را پایین می‌اندازم .. هنوز هم همان عادتم را دارم !
نمیتوانم جلوی کسی گریه کنم ..
وگرنه کجا بهتر از شانه‌های نوه‌هایم برای زار زدنِ دلتنگی‌هایم ..
چه دستهایی بهتر از دست‌های جگر گوشه‌هایم برای پاک کردنِ اشکهایم !
برای سوالش جوابِ قانع کننده‌ای ندارم ..
فقط میگویم :
+ " نمیدونم چیشد که رفت مادر جون ..
فقط یه روز چشمامو باز کردم دیدم دیگه نیست ..
دیگه ندارمش!
رفت .. بی سر و صدا !
ولی بعده‌ این همه سال هنوز سر و صدای عشقش ولم نمیکنه ..
هنوز مهرش به دلمه مادر ..
هنوز! "

#پگاه_صنیعی

دور "تو "خطی قرمز کشیدم
ولی با این حال
"تو "خواستنی ترین
ممنوعه دنیایی ..

#عسل_بهروان

عادت بدی داشت
تا تقی به توقی می خورد می گفت کاری نکن تنهایت بگذارم،کاری نکن برای همیشه از دنیایت بروم!دعوایمان که می شد انگار واجب بود روزه ی سکوت بگیرد،سر هر چیز کوچک یک قرن فاصله می گرفت و تمام راههایی که ممکن بود به او برسم را با اخم می بست...
نمیدانم می دانست یا نه ولی هر وقت می گفت تنهایم می گذارد قلبم از کار می افتاد و همه چیز را تمام شده می دانستم،آنقدر می ترسیدم که صبح تا شب خدا را به هزار لهجه التماس می کردم که رفتن را از سرش بیندازد و شب که می شد تا آبی کمرنگ آسمان،کابوس تنهایی ام را می دیدم.

آنقدر گفت...آنقدر ترساند...آنقدر گریاند که یک شب جانم به لبم رسید .نشستم با خودم گفتم مگررفتن یعنی چه،مگر رفتن همین نیست که آغوشش را به رویت ببندد،مگر رفتن همین نیست که از بغض داغون شوی ولی شانه هایش را برای اشک هایت به نامت نزند...فهمیدم آنقدر مرا از رفتنش ترسانده،آنقدر خودش را از من گرفته که دیگر ترسی برایم نمانده،فهمیدم خیلی وقت است خودم را برای نداشتنش آماده کرده ام،فهمیدم خیلی وقت است که از دلم رفته است

به وسعتت
جهانمو
شکنجه زار میکنم
ببین من از هجوم تو
کجا فرار میکنم ؟
من از نگاه کردنت
پرستشو شناختم
#خدا_رو_سجده_میکنم
#از_این_بُتی_که_ساختم
به من بهانه ای بده
که کم شه باورم به تو
به من که هر شب از خودم
پناه میبرم به تو 💛

کاش ماهیتم تغییر می کرد.
مثلا، به جای لباس کارت بودم و هر روز بغلت می کردم. یا جای صفحه ی مانیتورِ رو به روت که تا سرِ ظُهر به من زل می زدی و بعد، از سرِ خستگی ماگِ چای رو نزدیک لبات می بردی و ای کاش جای اون بودم که تو رو می بوسید، یا جای چای که تو بطنِ تو غلط می خوردم.
اگه عینکت بودم چی میشد؟بازم فراموشم می کردی و دنبالم می گشتی در حالی که روی بینی مردونه ات بودم؟ اگه هنذفریت بودم و مث اون تو گوشات زمزمه می کردم چه خوب میشد مگه نه؟ ای کاش به جای جیب های کاپشنت بودم که دستاتو گرم می کرد و خودش سرد می شد. وقتی میخندیدی،کاش جای لبخندت بودم. کاش همسایه ی دیوار به دیوارتون بودم و هر روز نذر می کردم تا بهت برسم و هر روز آشِ نذری برات می آوردم و هر روز بهت می رسیدم. کاش سیگارت بودم مَرد. کاش به قدرِ اون آرومت می کردم و همیشه تو جیب پیرهنت بودم. شبایی که آهنگ مورد علاقه ات تو اتاقت پخش میشه و لب پنجره وامیستی و به خیابون زل می زنی،کاش همون ترانه بودم. کاش من همه بودم.
کاش "من"، "تُ" بودم ...

مائده زمان

کاش تکثیر می شدم
به چند عاشق
یا چند شاعر
یا که چند دیوانه!
من "تنها"
برای دوست داشتنت
کافی نیستم...!

به دشمنانت
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ ﻓﺮﺻﺖ ‌ﺑﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﺎﺗﻮ ﺩﻭﺳﺖ ‌ﺷﻮﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺖ
ﯾﮏ ‌ﻓﺮﺻﺖ ﻫﻢﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺖ ﺷﻮﻧﺪ!
ﺯﯾﺮﺍ ﺩﻭﺳﺘﺎنت
جای ﻋﻤﯿﻖِ ﺯﺧﻤﻬﺎﯼ ‌ﺩﻟﺖ ﺭﺍ
ﺩﻗﯿﻖ میدﺍﻧﻨﺪ!

گاهی مرگ
شوخی می کند
نقاب می زند ، می شود #دلتنگی...

[ احسان احراری ]

شب ، موهای توست!
ریخته بر بازوان ماه
تاریک ؛
طولانی...
طولانی...

[ صفا وهابی ]

دل من اهل تو بود
دل تو اهل کجا . . . ؟

[ لیلا پور تقی ]

من همیشه بهت میگفتم کشته مردت نیستم
عاشقتم
ولی حالا بهت میگم
دارم از نبودت جون میکَنَم
نمیخوای ایندفه دستِ رد به سینم نزنیُ درخواستمو قبول کنی ؟
قَبِلتو؟
نه ، میدونم دیگه فایده ای نداره
دیگه دیگه
خیلی دیر شده
خیلی وقته منو تو اون سیاه چالِ دلِ دل سنگت چال کردی ‌

#ت_مثل_تو💛

چراغِ روشنِ شب ؛
نشان بودن توست ،
كه هنوز ؛
نفس مى كشد در من...!

#سيد_طه_صداقت

آدمها تنها یک بار عاشق میشوند...
بعد از آن به دنبالِ نفرِ قبلی هستند در بعدی ها...
زل میزنند توی چشم هایتان و فکر میکنند برق چشمان این کجا و آن کجا...
به خنده ات می اندازند و در ذهنشان تصویری جان میگیرد و زیرِ لب میگویند:
لعنتی هیچ کس مثلِ تو نمیخندد...
دست هایت را میگیرند و ولیعصر را بالا و پایین میکنند
و دائم در حال اندازه کردن هستند
که نه دست های فلانی برای دست های من ساخته شده بود نه این دست های وصله ی ناجور...
در یک شبِ نزدیک به انتهای پاییز
در یک کوچه خلوت
لب هایت را میبوسند و به طعم لبان دیگری و ضربان قلبشان هنگام بوسیدنِ آن اولی فکر میکنند...
آدم ها یک بار عمیقا عاشق میشوند،
عشق چیزی نیست که دوباره به وجود بیاید...
دست کسی را فکر میکنید حستان به او عشق است را محکم بگیرید
زمان که بگذرد،
از دستش که بدهید
تنها چاره کارتان
بغل کردن زانوهایتان روی تختِ خوابِ یک نفر است
و حسرت برای ساده باختنِ کسی که عشق بوده...

به آسمون چشم دوختن كاره هرشبمونه آقاي بل!