گفتیم خوب منطقیه دیگه ، یه خانمی با این کمالات ، بافتنی ، لاک قرمز ، خوشگل عینِ ماه ! مام که اونجور باید عاشقششیم دیگه !
اومد قبل اینکه سلام کنه گفتیم : شمایلت چه نیکوست ! خندید گفت : مال شما بهتره ! رفت.
هفته بعد باز دیدیمش گفتیم اسمت چی بود ؟
گفت : دلبر که جان فرسود از او !
گفتیم مگه تو هم بلدی ؟ گفت : اسممه ! رفت.
عین رفتن جان از بدن ، دیدم که جانم میرود !
#چهرازی

من تو رو دوستت داشتم میدونی؟
ولی همیشه آدم وقتی یکی رو دوست داره فقط کارای خوب نمیکنه
آدم وقتی یکی رو دوست داره
یه وقتا هرجور شده دلش میخواد نگهش داره کنارِ خودش،
خوشحال نگهش داره،
اذیتش نکنه
و من برای اذیت نشدنت
برای خوشحال نگه داشتنت
همیشه یه سری کارِ غلط میکردم.
من اون موقع که بهت نمیگفتم،یا الکی میگفتم
به این فکر نمیکردم که تو دروغ دوست نداری،که دوست داری همه چیو کامل بدونی
من فقط به این فکر میکردم که اگه راستشو بگم،
اگه کاملشو بگم
تو ناراحت میشی
تو بغض میکنی
تو نگران میشی و من برای اینکه ناراحت نشی و حتی قدِ یک ساعتم ازم دور نباشی
بهت نمیگفتم
برای اینکه قاطی رنگ چشات قرمزی نبینم
یه چیزی که راست نبود میگفتم...
ببین من تورو دوستت داشتم ،میفهمی؟
ولی بلد نبودم که چه جور هم دوستت داشته باشم
هم نگهت دارم
هم ناراحتت نکنم
هم هیچ چیزو ازت پنهون نکنم.
ببین من بهت نمیگفتم،یا کم میگفتم
ولی کم گفتن و نگفتنم
دلیلِ دوست داشتن بود،
نگفتن و کم گفتنم فقط برای این بود که باشی
که مطمئن شم
حرفی نشنیدی که بهونه ی رفتنت باشه،
دلیلِ دور شدنت باشه...
ببین
من بد نبودم
من فقط دوستت داشتم و برای نگه داشتنت
هرکاری میکردم
هر کاری
حتی غلط...

#فاطمه_جوادی

میدانی شاید بشود اینطور گفت؛
که آدمهایی که رها میشوند و بازهم عاشق میمانند احمق ترین آدمهای روی زمین‌اند ..!
آنهایی که تا جان ندهند ول کنِ این عشق‌های بر باد رفته نیستند ..!
عشق را در قابی میگذارند و بر دیوار آویزان میکنند و دردِ رها شدنشان را مثل نامه‌ای پشتِ قاب پنهان میکنند ..!
این آدمها تنها عشقِشان را میبینند ..
و "تنها" ، عشقشان را میبینند ..!

#پگاه_صنیعی

زنهايى كه چشمى به راهشان نيست
زنهايى كه زيباييشان در اندام و لوندىِ رفتارشان نيست
زنهايى كه نه رقابت مي كنند و نه حسادت، و آرام از كنارت ميگذرند
نه جلب توجه مي كنند و نه توجهت را مي خواهند
زنهايى كه ساده مي پوشند، ساده حرف مي زنند و ساده مي بخشند
اينها زنهايى هستند كه احساساتشان ريشه در آسمان دارد
كه عشق برايشان كافى نيست و اگر روزى تو را به دنياى خود راه دهند، خيالِ بازگشت به خودىِ خود از حافظه ات پاک مي شود
اينها خدايانِ عشقهاى زمينى و وارثان عشقهاى آسمانى اند…

آدم
کسی که دوست داره رو ناراحت نمیکنه
دق نمیده
کاری رو نمیکنه که خم بیاد به ابرویِ آرومِ جونش....
آدم
کسی که دوست داره رو، که واقعی دوس داره رو
میذاره الویتِ زندگی و تک تکِ تصمیماتش
واسه خوشحالیش دست به هر کاری میزنه...
آدم کسی که دوست داره رو عذاب نمیده
حتی شده میـره، میذاره طرفش بره
تا حتی شده از دور
لبخندشُ ببینه....
آدم واسه حالِ خوب کسی که دوستش داره
هرکاری میکنه
حتی مُـردن....!

#فاطمه_صابری_نیا

یه روز صبح با صدای من از خواب پا میشی و بهت زده میپری از جات و هی چشماتو میمالی و پلک میزنی و خیلی سوالی زل میزنی بهم که تویی؟ اینجایی؟ یعنی همش یه کابوس بود که میدیدم رفتی و هی هرچی گریه میکنم و بهت میگم برگرد اعتنا نمیکنی؟
بهت میخندم و میگم چایی دارچینی‌مون رو میز داره سرد میشه بیا بریم چایی‌مونو بخوریم بعد میگم برات.
چاییِ داغِ غلیظِ دارچینو میگیری تو دستات و بو میکنی و میگی راست راستی از عطرش معلومه تو دم کردی‌ش! بعد باز پلک میزنی میگی یعنی خواب نیستم؟ خودتی؟
باز میخندم و باز زل میزنی نگام میکنی و میگی نخند دیوونه! با توام میگم کجا بودی؟ کِی اومدی؟ چرا دیشب که تو خواب تب و لرز کرده بودم و کلِ تنم خیسِ عرقِ یخ بود هرچی اسمتو صدا زدم نبودی بگی عزیزم من کنارتم همینجام آروم باش؟
دستاتو میگیرم میگم خواب بود آرومِ جونم! من مگه جز تو کسیو دارم که برم؟ من مگه جز نفسات هوایی دارم که باهاش زنده بمونم؟ من مگه جز عطر تنت آرام بخشی دارم برا کلافگیام؟ من مگه جز رنگِ چشات، رویایی دارم که تو رو ول کنم برم پیِ‌اش؟
دستامو میبری جلو صورتت و بو میکشی دلتنگیِ سردشونو بوسه میکاری روشون و با بغض میگی نبودی اطلسیای بالکن خشک شدن رفت. سرمو میندازم پایین میگم باز براشون‌ آواز میخونم باز سبز میشن.
بهت میگم جز در خونه‌ی دلت هیچ دری تو دنیا نیست که همیشه به روم باز باشه! جز تو هیچکی تو دنیا نیست منو همونجور که هستم بخواد ... حالا زمستونه! سرده! بیام کنج بغلت لونه کنم یه وقت نچام؟
بغلم میکنی و من میپرسم زنده‌ن رویاهامون هنوز؟ میرسیم به آرزوهامون بازم؟ دنیا میاد دخترمون که اسمش به فامیلیِ تو فقط میاد؟ میریم همه اون جاهایی رو که نقشه کشیده بودیم باهم بریم؟ میسازیم اون خونه‌ی رویاهامونو باهم؟ مینویسیم اون قصه‌های دونفره‌مونو باهم؟
گوشمو سفت میچسبونم به سینه‌ت تا قلبت آره‌ی همه‌ی سوالامو بهم بگه!
میشنوی خودت صدای قلبتو؟
میشنوی آره گفتنشو؟
زمستونه ... سرده! گرمِ آغوشِ هم بشیم باز؟

#مانگ_میرزایی

میگن رویا اونی نیس که تو خواب میبینی ، اونیه که نمیتونی از فکرش بخوابی

#ژاژخا

امیرعلی ، پسر برادرم، دیگه تقریبا سه سالشه. دیگه تصمیم گرفتم وقتی با تفنگ پلاستیکیش بهم شلیک میکنه نَمیرم. فکر میکنم به اندازه ی کافی بزرگ شده و حالا دیگه وقتشه کم کم یاد بگیره تو زندگی واقعی همه رو نمیتونه بکُشه، همه رو نمیتونه به دست بیاره، از پس خیلیا نمیتونه بر بیاد، همه ی آدما اونقدری دوسش ندارن که براش بمیرن.


محمدرضا جعفری

دکتر میدونی نهنگا خیلی بدبختن ؟
هرچی‌گریه کنن دل دلبرشون براشون‌ نمیسوزه،
فک میکنه آب دریاس رو صورتشون
اینه که یه هو نهنگه دلش میپوکه
میاد میشینه تو ساحل و میمیره ...
نخند ، من میدونم ، من خودم یه نهنگ مُردم :)

#چهرازی

باگ دوست داشتن فقط اونجا که،هرچی بیشتر دوستش داشته باشی بداخلاق تر میشه

‏عاشق شدن باگ زندگيه ، جورى كه با هيچ آپديتى درست نميشه...

بعضي ادما ارزشش رو دارن كه ديوونشون باشي!
خب؟

ترسِ از دست دادنش مثل ترس بچه ای میمونه که میترسه دوستش هم بازی بهتری پیدا کنه...

به مَردی دل ببند که از علاقش به خودت مطمئنی
قانونِ رابطه ها این است:
مَرد باید عاشق تر باشد مَرد است که باید برای داشتنت تلاش کند مَرد است که باید پُر باشد از نیاز به تو مَرد است که باید بجنگد...
تو چرا نشسته ای کنجِ اتاق و زانوهایت را بغل گرفته ای و اشک می ریزی و روزهایت را آتش میزنی! چند سالت است مگر؟!
اینکه می نویسی خسته شده ای، اینکه می نویسی دیگر کِشِش نداری، این فاجعه است، فاجعه!
این روزهایت، بهترین روزهایت هستند...
حالاست که باید بخندی، حالاست که باید رها باشی و آزاد، حالاست که باید دخترانگی کنی...
نه که همه را خط بزنی و بنشینی کنجِ اتاق و دیوارهایش را خراش دهی و زار بزنی برای نداشتنِ مَردی که حواسش هم به تو نیست..!

#تهمینه_میلانی

چرا تو؟
چرا تنها تو؟
چرا تنها تو از میان زنان
هندسه حیات مرا در هم می ریزی
پا برهنه به جهان کوچکم وارد می شوی
در را می بندی و من
اعتراضی نمی کنم؟
چرا تنها تورا دوست می دارم و می خواهم؟
می گذارم بر مژه هایم بنشینی و
ورق بازی کنی
و اعتراضی نمی کنم؟
چرا زمان را خط باطل می زنی و
هر حرکتی را به سکون وا می داری؟
تمام زنان را می کشی در درون من
و اعتراضی نمی کنم!
چرا از میان تمامی زنان
کلید شهر طلایي را به تو می دهم؟
شهری که دروازه هایش
بر هر ماجراجویی بسته است
و هیچ زنی
پرچمی سفید را بر برج هایش ندیده!
به سربازان دستور می دهم
با مارش به استقبالت بیایند
و مقابل چشم تمام ساکنان
در میان آوای ناقوس ها با تو عهد می بندم!
شاه زاده ی تمام زندگی من!

#نزار_قباني

تلخ‌ترین نوع از دست دادن، مربوط به کسانی‌ست که هیچوقت بدستشان نیاورده بودیم،
هیچ وقت نداشتیمشان، هیچ وقت هیچ خاطره ای از آن‌ها بیاد نداریم
اما تا دلتان بخواهد بارها روبه رویمان تجسمشان کرده و از اتفاقات روزمره سخن گفته‌ایم، با هم بحث کرده‌ایم و گاهی میان همین آرزوی محال، به آغوششان پناه برده‌ایم...
کسانی که هیچ‌گاه وقتشان را برایمان خالی نکرده‌اند اما تمام زندگی‌مان پر از آن‌هاست.
آنانی که می‌دانیم دوست‌مان ندارند اما ما را جایی میان مشغله های‌شان کنار گذاشته‌اند تا غروب جمعه‌ای، عصر دلگیری یا در یک هوای ابریِ نابهنگام کسی را داشته باشند که وقتشان را پر کند ...
تنهایی‌مان را کتمان می‌کنیم بی آنکه خاطرمان باشد زمان، برای هیچکس از حرکت باز نمی‌ایستد...
ما یک روز پشت همین فیلم هایی که برای خودمان بازی می‌کنیم غافلگیرانه پیر می‌شویم...

#زهرا_مهدوی

آرام آرام کنارم راه می آمد، می دانستم خوشش نمی آید کمکش کنم، وگرنه...
آه بلندی کشیدم و ادامه ی جمله ام را حتی در ذهنم هم خفه کردم!
مجبور بودم سرعت قدم هایم را با ریتم حرکت او تنظیم کنم، گاهی سریع و روان، گاهی هم به خاطر سنگ ریزه یا چاله و مانعی آرام و دشوار.
عجیب بود که دوستش داشتم هنوز، با همه ی بداخلاقی هایش، با تمام سختی هایی که زندگی کردن کنارش داشت، عجیب بود که این گونه بی منطق هنوز می مُردم برایش!
چشمم به پتوی مسافرتی کوچک روی پاهایش بود و فکرم به اینکه سردش نشده باشد یک وقت، سرش را که بالا آورد چشم هایش غافلگیرم کرد و دست نگاهم رو شد، فکر کردم باید توضیح بدهم:
" داشتم...داشتم به سایه ی مژه هات که افتاده رو صورتت نگاه می کردم، همین!"
نخندید، چیزی نگفت، از نگاهش هم چیزی نمی شد خواند، بهانه گیر شده بود این روزها، بیشتر از همیشه اش.
نفسم را یکجا دادم بیرون و نگاه از نگاهش گرفتم و خیره شدم به زن و مردی که دست در دست هم و خندان داشتند از روبه رو می آمدند، رد نگاهم را گرفت و رسید به صحنه ای که مجذوبش شده بودم، صدایم را صاف کردم
"خب راستشو بخوای داشتم فکر می کردم، فکر میکردم کاش می شد...یعنی خیلی خوب می شد اگه..."
نگذاشت ادامه بدهم، پرید وسط حرفم و خیلی خونسرد گفت:
"کاش می شد، خیلی خوب می شد، چرا رک حرفتو نمی زنی؟! راحت باش، بگو بدت نمیومد با یکی باشی که بتونه پا به پات راه بیاد و بدوئه که اینجوری با حسرت خیره نشی به راه رفتن عادی مردم، بگو کاش می شد یکی باشه که بیرون اومدن باهاش ننگت نباشه، هرکی ندونه من خوب میدونم از نگاهای مردم چقدر متنفری، حالا هم که چیزی نشده، کسیم جلوتو نگرفته، می تونی بری، راهت همیشه بازه، یا نه، چرا تو بری، من میرم!"
آن قدر ضربه ی حرف هایش سنگین بود و جوری سرجایم خشکم زده بود که نتوانستم یا نخواستم جلوی رفتنش را بگیرم، به سرعت دست هایش را گذاشت روی چرخ های ویلچرش و‌ در یک چشم به هم زدن دور شد از مقابل چشم هایم، من فقط میخواستم پیشنهاد یک مسافرت را بدهم که حال و هوایمان عوض بشود، همین!
باید گریه میکردم، زار میزدم، اما الان نه وقتش بود و نه جایش، اشتباه از من بود اگر همچین فکری زده بود به سرش، خطا از من بود اگر چنین خوره ای افتاده بود به جانش، الان وقت جا زدن نبود، خودم را جمع و جور کردم و راه افتادم دنبالش، با دو خودم را رساندم بهش، داشت سعیش را می کرد تا چرخش را از چاله ای که گرفتارش شده بود نجات بدهد.
از پشت سرش ویلچر را هل دادم و از چاله درش آوردم، لازم نبود برگردد تا ببیند ناجیش چه کسی بوده، عطرم هویتم را یقینا لو داده بود، غرید:
"من به کمک تو هیچ احتیاجی ندارم!"
می خواست دوباره راه بیفتد و برود، می خواست دوباره تنهایم بگذارد بین غریبه ها، از جا پریدم و مقابلش روی زمین زانو زدم، صورتش را برگرداند که نگاهش بهم نیفتد، به خدا که عاشق همین غرورش بودم!
" باشه! نگاهم نکن، اما من حرفمو میزنم، نمی دونم چیکار کردم که با خودت فکر کردی افکارم می تونه تا این حد هرزه و پست باشه که به کس دیگه ای به جای تو فکر کنم و خودم اون قدر لا...! "
دستش که روی صورتم فرود آمد اشکم چکید، طاقت نیاورده بود به خودم فحش بدهم!
با همان صدای خش دار از گریه گفتم:
"آره! من بدم نمی اومد یکی کنارم باشه که پا به پام راه بیاد و باهام بدوئه بجای اینکه بشینه رو اون ویلچر کوفتی، بدم نمیومد یه آدم سالم به قول تو کنارم باشه که با حسرت نگاهِ مردم نکنم، اما به شرطی که اون آدم بازم تو بودی، نه هیچ کس دیگه!
لال باشی، کور باشی، کر باشی، پای راه رفتن نداشته باشی، دست نوازش کردن نداشته باشی، هر نقصی هم که داشته باشی و داشته باشم..."
با انگشت اشاره کردم به قلبش
"اینجا سالمه، سرزمین منه، وطن منه، هرجایی غیر از توی قلب تو اگه باشم، تخت پادشاهیم که بهم بدن فقیرم، غریبم، هیچی ندارم انگار."
اشکهایم را پاک کردم از صورتم
"توی هر شرایطی که باشی و باشم فرقی نمیکنه، تو اون آدمی هستی که دلمو بردی و دلم رفت برات، هزار نفرم که بیان و برن فرقی نمیکنه، توئی که می مونی برام، منم که موندگارم به پات.
آره من متنفرم از نگاهای کنجکاو و پر از ترحم مردم، اما هربار باهم اومدیم بیرون سرم بلند بوده و سینه م سپر بخاطر تو و عشقت و اینکه منم اون آدم خوشبختی که دارمت و همیشه هم بخاطرش مغرور بودم به خودم تا همین لحظه ای که حتی دلخورم ازت!
اما اگه واقعا اینارو نمی فهمی و نفهمیدی تا حالا، حق با توعه، رفتنم بهتره! "
بدون این که نگاهش کنم و منتظر عکس العملش باشم از جا برخواستم و عقب گرد کردم که این بار من بروم، یک قدم بیشتر برنداشته بودم که دستم گرم شد میان دستش، ایستادم اما برنگشتم
" تو که نمیخوای یه آدم علیلو وسط کوچه خیابون ول کنی! خسته شدم، یکم...یکم کمکم کنی بد نیست! "
میان گریه خندیدم، آخ که خواستنی بود، حتی این دیوانه بازی هایش!

#طاهره_اباذری_هریس

🙄 hooom 🙄

اگر دریابیم
فقط پنج دقیقه
برای بیان آنچه می خواهیم بگوییم
فرصت داریم"
تمام باجه های تلفن
از افرادی پر می شد
که می خواستند به دیگران بگویند
آنها را دوست دارند!

#کریستوفر_مورلی