کله ی کچل مثل درخت هرس شده است.

I am tired of being, of keeping on.

من شخصیت ندارم. همین طور احساسات. شاید شکل بگیرم، شاید حرف بزنم، اما نه خدایم و نه بودا، بلکه موجودی بی احساسم که قلبش این چنین از انسان متمایز است.
حکایات مهتاب و باران اوئه دا آکیناری

حال محض، پیشروی گذشته ای دست نیافتنی است که آینده را می بلعد. در حقیقت هر احساسی اکنون خاطره است.
هانری برگسون | ماده و حافظه

من نمی فهمم آدم ها چرا ساده ترین موضوعات رو پیچیده می کنند و علاقه دارند خودشون رو سردرگم و بدبخت تر نشون بدن. مسیری که باید طی کنی مشخصه، چرا سعی داری خودت رو احمق نشون بدی!

و هیچ کدام حقیقت ندارد.

برای مُردن وقت ندارم، برای زانو زدن و مویه و کار های دیگری که آدم های هم صنفم انجام می دهند هم. وقت های خالی ام را به خوابیدن و قدری نوشتن اختصاص می دهم، در باقیمانده ی زمان باید بدوم.

قشنگی جلو رفتن به اینه که درحالی که داری می‌دویی با یک دونده‌ی دیگه روبه‌رو شی که اون هم در مسیر تو درحال دوییدنه. بهش ملحق شی و باقی راه رو با هم جلو برید. در مسیر هم، کنار هم.

یکی از دیالوگ های آخرین سریالی که دیدم این بود که "من به یک شاهزاده ی سوار بر اسب سفید نیاز ندارم، به شمشیر زنی نیاز دارم که در کنار هم توی میدون جنگ، رقص شمشیر وحشیانه ای رو به نمایش در بیاریم."