من شخصیت ندارم. همین طور احساسات. شاید شکل بگیرم، شاید حرف بزنم، اما نه خدایم و نه بودا، بلکه موجودی بی احساسم که قلبش این چنین از انسان متمایز است.
حکایات مهتاب و باران اوئه دا آکیناری

حال محض، پیشروی گذشته ای دست نیافتنی است که آینده را می بلعد. در حقیقت هر احساسی اکنون خاطره است.
هانری برگسون | ماده و حافظه

من نمی فهمم آدم ها چرا ساده ترین موضوعات رو پیچیده می کنند و علاقه دارند خودشون رو سردرگم و بدبخت تر نشون بدن. مسیری که باید طی کنی مشخصه، چرا سعی داری خودت رو احمق نشون بدی!

و هیچ کدام حقیقت ندارد.

برای مُردن وقت ندارم، برای زانو زدن و مویه و کار های دیگری که آدم های هم صنفم انجام می دهند هم. وقت های خالی ام را به خوابیدن و قدری نوشتن اختصاص می دهم، در باقیمانده ی زمان باید بدوم.

قشنگی جلو رفتن به اینه که درحالی که داری می‌دویی با یک دونده‌ی دیگه روبه‌رو شی که اون هم در مسیر تو درحال دوییدنه. بهش ملحق شی و باقی راه رو با هم جلو برید. در مسیر هم، کنار هم.

یکی از دیالوگ های آخرین سریالی که دیدم این بود که "من به یک شاهزاده ی سوار بر اسب سفید نیاز ندارم، به شمشیر زنی نیاز دارم که در کنار هم توی میدون جنگ، رقص شمشیر وحشیانه ای رو به نمایش در بیاریم."

از دور ریختن عقایدی که به من تحمیل شده بود، آرامش مخصوصی را در خودم حس می کردم.
بوف کور | صادق هدایت

آسیب شناسی روانی زندگی و روزمره | فروید

توتم و تابو | زیگموند فروید
این کتاب اولین و شاید موفق ترین تحلیل فروید از دین است که در آن این اصل مرکزی نظریه ی خود را بنا می کند که: شروع دین را می توان بر حسب عقده ی اُدیپ تبیین کرد.

این تخت خواب رخوت انگیز، همواره و کاهلانه مرا به خواب دعوت می کند اما در حقیقت به مثابه ی تابوتی سرشار از مرگ مرا فرو می دهد.

she go through fire and water, she face every ordeal.