but yet this>>

idealist or realist?-this is problem.

به قول شوپنهاور، بدبختی های پشت سر هم، از ملال زندگی جلوگیری می کنه.

شهر ما از روز آغازش سر و سامان نداشت
هیچ آغازى براى شهر ما پایان نداشت
خود پرستى آفتى در کوچه باغِ شهر بود
هیچ کس در شهرِ ما یک یارِ هم پیمان نداشت
یک نفر نان داشت اما بى نوا دندان نداشت
آن یکى بیچاره دندان داشت اما نان نداشت
آن‌که ایمان داشت روزى مى رسد بیچاره بود
آن‌که در اموال دنیا غرق بود ایمان نداشت
یک نفر فردوس را ارزان به مردم مى فروخت
نقشه‌ها ک او داشت در پندار خود شیطان نداشت
یک نفر هر شب فرو مى رفت در گردابِ درد
یک نفر مى خواست دستش را بگیرد جان نداشت
دشت باور داشت گرگى در میان گلّه بود
من نمى دانم چرا باور سگِ چوپان نداشت
سروهاى جنگل سرسبز را سر مى زدند
هیچ احساسى به این کشتار جنگلبان نداشت
یک نفر پالانِ خر را در میان خانه پنهان کرده بود
یک نفر بر پشت خر مى رفت و خر پالان نداشت
هر کجا دستِ نیازى بود در سویى دراز
رعیتِ بیچاره بخشش داشت اما خان نداشت
>مولوی

کی تعیین می کنه درست و غلط رو؟
کی می تونه به قطع و یقین نظر دیوید استار جردن رو در نسل کشی انسان های تبهکار و معلول و فقیر، رد کنه؟ (طبق نظر دیوید، فقر و بزهکاری و معلولیت جسمی و ذهنی وراثتی بودند و برای داشتن جامعه ای سالم تر، طرح های عقیم سازی اجباری روی این افراد از بدو تولد پیاده می شد.)

I know it's everybody's sin.
You got to lose to know how to win.
#Rock

P.s: I don't Aerosmith.
@DevilishOut

بادام- وون پیونگ سون- ترجمه ی فریناز بیابانی

I always give you a chance to change your words baby, with unseeing your chat!

فوشیگورو می گفت تنها چیزی که بین مردم عادلانه تقسیم شده ناعادلانه بودن زندگیه.

حتی وقتی هیچ انگیزه و محرکی در کار نیست، همیشه یک نگرانی پریشان کننده سراغم می آید و باعث می شود خطراتی را ببینم و بجویم که اصلا وجود ندارند. همین است که کوچک ترین رنجش را بی نهایت برای من بزرگ می کند و تعامل با مردم را بی نهایت دشوار.
>شوپنهاور