گر شانه ها و قفسه ی سینه ام را بگیری و در هم شکنی، بگیری و خاکستر کنی، بگیری و دفن کنی؛ شاید چیزی از من نماند، اما بی شک آسودگی را تجربه خواهم کرد. می توانی تمام کتف و گردن و بازوانم را در دست های نیرومندت بگیری و در خلاف جهت یکدیگر بکِشی، تا در نهایت اتصالشان از هم، قطع شود. در این اثنا به هوشیاری مغزم نیاز خواهم داشت. در پایان کار، برای توجیه دلیلم برایت خواهم گفت، لازم بود ببیند و درک کند تنها موجودی که ملزم به حفاظت از او بود را، حتی به نیشش هم نکشید؛ بلکه با سستی و ناتوانیِ تمام، تنها به تماشای تکه تکه شدنش نشست. اجازه سوگواری اش را نخواهم داد، یادآورش خواهم شد که این آخرین بار بود؛ پیش از این، هزاران بار تکه تکه شدن را به واسطه اش چشیدم، نتپیدن ضربان های نامنظم را شنیدم، و در جهات مختلف کوبیده شدن را دیدم؛ اما دوام آوردن و بازمانده ماندن، تمام است. این آخرین بار بود.

you need to be in the right country at the right time, of course. it's not easy work, but the money's not bad.
-One way ticket, J.Bassett

می تونم از هر کدوم از کابوس هام یک مینی رمانِ sad end در بیارم و بنویسم.

Willow E01 S01

Have you ever heard the story of Taramis? she was a princess of Kashmere thousands of years ago, and she was, like, by all accounts, like the gorgeous woman that ever lived. so, the king invited all the Knights and all of princes to compete for her hand, ‏the winner of each event advancing to the next until tow remained. this cocky young knight of galladoorn and this helmeted warrior from some far off distant land who's face no one had yet seen. and after a fierce battle our mysterious stranger bested the knight, then removed his helmet. can you guess who that was? it was princess Taramis. secretly entered the tournament to fight for herself. for a chance to choose her own future.

Nothing I've ever wanted has come naturally to me.

But you know what? my fear, it doesn't get to decide. it doesn't get to define me. I'm not giving it the power.

Write your story as it needs to be written. Write it honestly, and tell it as best you can. I’m not sure that there are any other rules. Not ones that matter.

-Neil Gaiman

This earth is my sister; I love her daily grace, her silent daring, and how loved I am. How we admire this strength in each other, all that we have lost, all that we have suffered, all that we know: We are stunned by this beauty, and I do not forget: what she is to me, what I am to her.

-Susan Griffin