The world is made up of many worlds. some are connected and some are not.

Perfect Days(2023)

+Shadows... Do they get darker when they oberlap?
-Not sure.
+So many things I still don't know, that's how life ends...
-It has to get darker to make sense. Nothing is changing after all? That's just nonsense.

Perfect Days(2023)

هیچ وقت فکر نمی کردم زمانی برسه که به عمق کم حرف بودنِ انسان دیگری فکر کنم، تا اینکه هیرایاما رو شناختم. به طوری که تا ده دقیقه ی ابتدای فیلم حتی متوجه نشدم زیر نویس نداره، اون هم به لطف تاکاهاشی بود.

آیا در زندگی شما چنین چیزی پیش نیامده است؟ مثلا یک وقت شیفته‌ توهم یا اندیشه خود یا حقیقتی خارجی شده باشید که نظرتان را گرفته باشد؛ یا عاشق زنی شده باشید که شما را مفتون خود کرده باشد و با تمام نیروی خود از پی عشقتان بروید. این عشق هر اندازه هم که بصیرت شما را کور کرده باشد، اگر به علت شور و شهوت یا به علت انگیزه ی اولیه خود و به این منظور که آن را بت خویش گردانید، در آن فریب یا توهمی باشد، در نهان این فریب را حس می‌کنید و شک بر شما چیره می‌شود. ذهن‌تان را دستخوش اذیت و آزار می‌سازد و مانع از این می‌شود که با خیال مورد علاقه خود، در صلح و صفا زندگی کنید.

یادداشت‌های روزانه یک نویسنده، داستایفسکی

به طرز فلج کننده ای کاربرد ساعت، از زندگیم رخت بر بسته.

پایان «مسخ» در راستای خواندن وبلاگی در رابطه با ارتباط مسخ کافکا و داستایفسکی برایم اسپویل شد و هم اکنون نخوانده و پیش نرفته، غمی وصف ناشدنی برای حشره ی نفرت انگیزی که گرگور به آن بدل شد دارم. این دیگر چه وضعی است. گمان می برم طبق مهملات فتوا داده نشده، آدمی به هر آن چه/کس که نسبت به آن حسی را تجربه می کند، نزدیک است. کافکا، گرگور، حشره. نزدیک.

"If something burns your soul with purpose and desire, it's your duty to be reduced to ashes by it. Any other form of existence will be yet another dull book in the library of life."
(Charles bukowski)

ضرب المثلی هست که می گه، یه زن پاک می میره و به بهشت می ره ولی یه زن شرور زندگی می کنه و هر جا که دلش می خواد می ره.

Single in Seoul (2023)

"عین" تنها کسی است که در این دوران، سردرگمی را روانه ی خیال به ظاهر آسوده ام می کند. درست وقتی که در حال هجی های پایانیِ کندن و رفتنم، روی پنجه های پاهایش از من دور می شود. خواننده خیال می کند که «خب که چه؟ صدایی که تولید نمی کند!» اما اشتباه همین جاست. صدای دور شدن و رفتنش چنان آرام است که گویی به سنگینی و شدت هر چه تمام تر مغزم را متلاشی می کند، گلویم را سنگین و خوابم را متزلزل. گاه در اواسط کابوسی خیز بر می دارم و برای مجاب کردن خودم برای ادامه دادنش این طور خود را آرام می کنم که «کمی صبر کن، فقط کمی. هوا که روشن تر شد می روم و دست هایش را می گیرم و آرام تماشایش می کنم و او قطعا به قدری مهربان است که اجازه اش را به من خواهد داد.» اما با طی شدنِ روند سایه روشنیِ هوا، حافظه ی قلبم رو به رکود می رود، کدر و سنگ و بی شیشه می شود و شروع می کند به انجام دادن فعل و انفعالاتی وحشتناک و شارلاتانانه که تنها و تنها، نه، حتی خودم هم از آن ها آگاه نیستم.
در سایه روشنِ بعدی خودش باز می گردد. همچون نسیم سبک بالی، چشم هایش از اشک های گناه آلودی لبریز است. اما نادان است، چرا که نمی داند تنها کسی که وصله ای از گناه به او نمی چسبد، خود اوست. مرا به یاد گذشته ام می اندازد. بسیار. مهربان و فراموش کار. نمی خواهم دلیلی برای تغییرش باشم به سوی چیزی که هم اکنون هستم، می خواهم بتواند در آرامش محافظ خویش باشد. راهی هموار تر از آنچه من از آن گذشتم را بیابد. اما تنها خواستن، کافی است؟ معلوم است که نه. همچون پنبه ی خامی ست که به آرامی اطراف آتش کهنه ای می گردد و قصد خاکستر شدن دارد و حدس بزن چه؟ من به چشم مردم قاتل پنبه و خالق خاکستری ام از ریشه. اهمیتی دارد؟ خیر. اما اگر فی النفسه آیینه ای از حقیقت باشد، چه؟ آیا قتل و خلق، همواره جزئی از من بوده اند؟ هم رنگ نبودن دردناک است. همچون تکه ای از رؤیای آدم مضحکِ داستایفسکی که می گوید «من آدم مضحکی ام. حالا دیگر به من می گویند دیوانه. این خودش نوعی ترفیع به حساب می آید به شرط این که باز هم نگویند من همان آدم مضحک همیشگی ام. اما من دیگر ناراحت نمی شوم. حتی وقتی به من می خندند همه شان برایم عزیزند... اصلأ، به دلیلی برایم بسیار عزیز تر می شوند. اگر موقع نگاه کردن به آن ها این قدر غمگین نمی شدم، ممکن بود من هم همراه شان بخندم... البته نه به خودم، بلکه چون دوست شان دارم. برای این غمگین می شوم که حقیقت را نمی دانند، در حالی که من می دانم. خدایا، چه قدر سخت است آدم تنها کسی باشد که حقیقت را می داند! ولی نخواهند فهمید. نه، نخواهند فهمید.»

why do we have to accept his forgiveness?

Green Night (2023)

بلویِر درست می گوید، تغییر عادت های قدیمی دشوار است. اما اگر کمی دقت کنی و آنهایی را که هم اکنون جایی در ذهن ایده آل گرای آزاد اندیشت ندارند به طور صریح و در جای مناسب ملاقات کنی و مچشان را بگیری، مسیر میانبر کم ریسکی را یافته ای. برای مثال، کمی پیش برای پرسیدن سوالی کاملا رندوم، در اواسط جمله روی کلمه ای که به تازگی برایم به شدت جذاب و مقدس شده تکیه کردم و مکث. اجازه ندادم جمله و حالت چهره ای که در گذشته چنان دیدگاهی نسبت به آن واژه از طرف من بودند، از گوشه ی تخته سیاه ذهنم منتقل و بروز داده شوند. جمله را تغییر دادم و مچ جدیدی را گرفتم. کسالت آور؟ ابداً. در وهله ی اول شاید کمی نا امید کننده به نظر برسد. اما مهم را یافتن، کافی به نظر می رسد.

+چرا ترجیحت توی سایه موندنه؟
-پیش بینی می کنم که بخواد گذشته ی دور رو نبش قبر کنه. ظاهراً دوره، اما وقتی سرت رو بر می گردونی نشسته روی شونه ات. برای اون شخص هم احتمال می دم همین طور باشه. آخه دو تا آدم غریبه که فقط یه مشت خاطره از همون گذشته ی دور دارن، چه حرف دیگه ای می تونن داشته باشن به جز نشخوار کردن همون ها؟
+می دونی که چیز های دیگه ای هم می تونن وجود داشته باشن.
-می دونم. از اون ها بیشتر می ترسم.
+پس نه فقط برای آشنا های غریبه، بلکه برای آشنا های نا غریبه هم توی سایه باقی می مونی.
-برای همه ی آدم ها. مگر مدتی کوتاه برای غریبه های آشنا.