Leg größer Wert auf eine gute Planung! Aber sei nicht überrascht, wenn es anders kommt.

پس از آن که کابوس‌های مانع و خلاقانه‌ام با آفتاب تیزی که بر پلک‌هایم کشیده می‌شد به پرده‌ی آخر اجبارگونه‌ی خود رسیدند و لباس‌های از شب گذشته آماده‌شده‌ی دویدنم بلااستفاده ماندند، قدری با همراهی پادکست جرمن و موسیقی‌های روس و فرانسه کار کرده‌ام. با وجود قطعی برق باز هم با همان همراهان قبلی، نهار بار گذاشته‌ و قدری گوجه و خیار و ریحان شسته‌ام. اپیزود تازه‌ی سریالی که با آن خود را به جلو می‌رانم دانلود کرده‌ام و هراری به دست، نشسته‌ام یادداشت برمی‌دارم و برای بار نخست به لیریک تکراری‌ای که در فضا طنین‌انداز است می‌اندیشم:
So I'm taking my time over it, right.

POV: When you enter a club of Volleyball as a martial artist to spending the two-hour interval(I'm halfway through my break!)of first aid course and decide to brush up some German.

You never loved this city
But angel, it loves you
Your smile, a roman candle
Your eyes are Prussian blue
I never loved this city
But you can keep me here
Your love, a stained glass window
Your heart, a chandelier.

حس می‌کنم تنم مایل و کج است و چیزی نمانده در خود فرو روم. اما مغزم؛ پرده‌های عریض و سفیدی که نور ملایم و یکنواختی از ماه را از بافت خود عبور می‌دهند، سایه‌ای در سکون از ورق‌های سیاه‌شده و کمی پس از آن، مچاله‌شده را قابل تشخیص می‌کنند. احساسی نه چندان بیگانه. پوست سری که کشیده می‌شود در میانه‌ی انگشتان دردمند، و خونی که به غلظت ماسه‌ای خیس و نرم، حساسیت را در اقصا نقاط عروق حامل است. واژه‌هایی که با گذر زمان، بیشتر و بیشتر به سطح و دگردیسی می‌رسند. کغویتز اوند کوئر. سراسر. سراسری و نازک و نیدغیش….
هیچ‌گاه انقدر به موفقیت‌ قلمِ یک انگلیسی‌زبان که نیازی به ترک زبان‌مادری‌، چند زبانه‌شدن، و پی هیچ‌گاه تا عمق نهایی هیچ‌یک نرفتن را به تن مالیدن ندارد، معتقد نبوده‌ام.

But, Multilingualism's Edge:

1. Expanded Vocabulary and Concepts:
Each language possesses unique words, idioms, and concepts that often lack a direct, single-word equivalent in another. For a writer, exposure to these can profoundly broaden their conceptual toolkit. For example, understanding a word like "Schadenfreude" (German for "pleasure derived from another person's misfortune") or "Saudade" (Portuguese for a deep emotional state of nostalgic longing for something or someone that one cares for and which is absent) doesn't just add a word to their vocabulary; it introduces a nuanced concept or emotional state. This allows the writer to express ideas more precisely, evoke richer imagery, and craft more original and compelling narratives, even when writing in their primary language.

2. Deeper Understanding of Language Structure:
By learning and using multiple languages, a writer gains a more profound and intuitive grasp of how language itself functions. They become aware of different grammatical structures, sentence patterns, and rhetorical devices across various linguistic systems. This metalinguistic awareness can foster greater flexibility and creativity in manipulating their own writing language, enabling them to experiment with syntax, rhythm, and style to achieve specific effects.

3. Richer Cultural Perspectives:
Language and culture are inextricably linked. Being multilingual opens a window into diverse ways of thinking, perceiving the world, understanding human relationships, and storytelling traditions. This breadth of cultural insight is invaluable for a writer aiming to create complex, authentic characters, build believable worlds, and explore multifaceted themes that resonate with a wider audience.

4. Direct Access to World Literature:
A multilingual writer can read literary masterpieces from various cultures in their original language. This direct engagement allows them to appreciate the true rhythm, unique wordplay, poetic nuances, and subtle stylistic choices that can often be diminished or altered in translation. This unfiltered access to a vast array of literary voices serves as an incredibly powerful and diverse source of inspiration for their own craft.

5. Enhanced Cognitive Flexibility:
As discussed earlier, the mental exercise of managing and switching between multiple languages strengthens a writer's executive functions, such as task-switching, selective attention, and problem-solving. This increased cognitive agility can significantly benefit the creative writing process, aiding in idea generation, overcoming writer's block, structuring complex narratives, and adapting to various stylistic challenges.

In essence, for a writer, multilingualism provides a richer palette of expressive tools, a deeper well of conceptual understanding, and a broader lens through which to observe and interpret the human experience, all of which contribute to a more profound and versatile writing ability.

Wenn du Wert darauf legen willst, müsstest du es ganztägig tun.

در نهایت هرکس به روند رویارویی محتوم و مختص خویش با حقیقت، در اتمسفر این ناحیه دست می‌یابد؛ تماماً با آگاهی از عدم سلامت در تمامی انواع‌شان و البته جوانه‌ی پیشرفته‌تر و غیرقابل‌بقا‌تر دیگری ریشه‌یافته از کنده‌ی کهنه‌ویروس؛ یعنی خویشتن خویش.
اما حقیقت این است که این انواع رویارویی‌ها، به هیچ وجه متنوع نیستند. بلعکس، کاملا تکراری‌اند و آشنا: یا گناه جسمت را تا پاسی از مرگ می‌سوزاند و منصب مقصر کل را دور گردن داری، یا سعی در فرارکردن، اهمیت‌ندادن و در نتیجه بی‌توجهی به ریز و درشتی که مجموعه‌ی عمر آدمی را می‌سازد. پیشرفته‌ترها می‌توانند با بی‌صلاحیتی پیچیده‌تری، ملغمه‌ای از هردو باشند و نقاب ترک‌خورده‌شان از دومین نوع؛ یعنی انکار و بی‌اعتنایی.
رویارویی او هم ظاهری متفاوت دارد و باطنی خورده‌شده و رنجور. نسبت به بقای خود نامشتاق و نسبت به موفق‌بودن گونه‌اش پاک ناامید است. خود را قابل جفت‌شدن نمی‌بیند. ناقص می‌بیند و نادم. نادم از انتخاب بقا، و اصلاً شروع کتاب. به ورژن پیشرفته‌تری از خود که من باشم پناه می‌آورد. اما ظاهراً چیزی را نمی‌داند و یا فراموش می‌کند؛ هرچه هم تعدد روزهای عمر، قابل مشاهده باشد، این یک گونه‌ی بی‌ادامه باقی خواهد ماند.

Upon that road I had struggled to find
A way of life that was common for all
And all that runs on the mountain was mine
A way of life that will surely be gone.

جای تعجب نیست که ذهن مردم چنین آشفته باشد. یکی از دوستان من، که وقتی شوهری خوب و وفادار بود ایمان نداشت، همین که زناکار شد ایمانش به مسیح گل کرد!

سقوط، آلبر کامو، ترجمه‌ی شورانگیز فرخ، ص۱۵۵

این مثالیه از مکانیسم روانیِ «جبران» یا Rebound toward morality:
آدم وقتی کار تاریک یا گناه‌آلودی می‌کنه، ممکنه ناخودآگاه برای حفظ تصویر خودش از «آدم خوب بودن» به سمت اخلاق یا دین کشیده بشه.
این رو در روان‌شناسی گاهی به عنوان compensatory behavior می‌شناسن: تعادل روانی رو با یک حرکت افراطی در جهت مخالف بازسازی می‌کنه.

در نتیجه از این نقطه‌ی دید، آدم‌هایی که درونشون تیره‌تره یا با گناه و ضعف انسانی‌شون آشناترند، اغلب بیشتر دنبال یک دست‌آویز یا نقطه‌ی نجات می‌گردند. چه در دین، چه در عشق، چه در آرمان.
نه به خاطر ایمان واقعی، بلکه چون اون دست‌آویز نقش «پاک‌کن روانی» براشون رو بازی می‌کنه.

در «سقوط»، کامو با صدای ژان‌باتیست داره این ایده رو می‌سازه که آزادی واقعی، وحشتناک سنگینه. وقتی آزادی داری، یعنی مسئول هر انتخاب و پیامدش هم هستی، و این بار برای خیلی‌ها طاقت‌فرساست.
اینجاست که «دست‌آویز» پیدا می‌کنیم:
یک فلسفه،
یک دین،
یک ایدئولوژی سیاسی،
حتی یک نظام اخلاقی سخت‌گیرانه.

این‌ها به نوعی «فرارگاه» هستن؛ چون می‌تونن بار قضاوت و تصمیم‌گیری شخصی رو از دوش ما بردارن و بندازن گردن یک مرجع بالاتر.
به قول مثال ژان‌باتیست: وقتی دوستش گناه می‌کنه و احساس عذاب وجدان پیدا می‌کنه، ایمان به مسیح بهش یک مسیر آماده برای توبه و آرامش می‌ده و در نتیجه، لازم نیست با پوچی یا پیامد کامل انتخابش روبه‌رو بشه.
این نگاه، از زاویه‌ی اگزیستانسیالیسم کامو، نوعی فرار از مسئولیتِ آزادیه.
چون به جای اینکه با تمام پیامدها و تنهایی آزادی کنار بیای، به یک «ساختار آماده» پناه می‌بری.

در صفحات ۱۲۳ و ۴ به این تصنیف معروف ارجاع داده می‌شوم و با شنیدنش به جای دندان بر هم ساییدن، لب‌هایم را بر هم می‌سایم تا نخندم.
Viele wege führen nach Rom.

گاه‌گاه، پیش از فرارسیدن طاعون در صبح روز فردا. بسیار به ندرت. بسیار فراموش‌شدنی؛ اما قابل فهم. اما پرستیدنی.

دیری‌ست که در پی التیام ندویده‌ام. التیام که می‌گویم، ورای از چه نوع‌بودنش، غرق‌شدگی را مدنظر دارم؛ در میان انبوه موزون کلمات نیمه‌هشیار. به جایش هم چیزی وجود ندارد که توانِ انجام‌شدن داشته باشد. چه تحرکات بیشتر فیزیک باشد، چه خیره‌شدن‌هایی برهنه‌گر و موجب استیصال. شاید موجودیت تمامش بیهوده باشد. اما مگر می‌شود نابیهودگی‌ای را هم به اثبات رسانید؟ به عنوان موجودی که در سیاه‌چالی فانی معلقی، زیاده از حد بر تمایلاتت فضل منطق می‌پاشی.
یادم هست که می‌گفت، «می‌نویسی که اثبات کنی نمی‌نویسی.»