تنها کاری که این روزها می کنم دویدن به دنبالِ زمانه.

نوع خاصی از کمال، فقط از راه انباشت نامحدود نقص تحقق می یابد.

میشه لا به لای این قطعه ها، در آغوش نقصان و هنر فرو رفت.

مهم نیست چقدر خودت را در معرض آسیبِ همراه ترسی قرار بدهی که فقط خودت از آن آگاهی، باید یک سری از ترس هایت را بپذیری و سعی کنی با آنان سازگار شوی و در جهت خروشیدن کمترشان سعی ب عمل آوری، نه به منزله ی اینکه از فرو رفتن در دهانه ی زخم نامرئی اجتناب کنی و ترسیدن را برگزینی، نه؛ اما در انتظار بهبود هم نباید بنشینی.
(می توان به جای واژه ی ترس در متن بالا، از فقدان علاقه در برابر برخی کنش های ذهنی و عملی استفاده کرد.)

کاش قدرت رویاپردازی ازم گرفته می شد و در دهه ی سوم زندگیم، بهم بر می‌گشت.