نوع خاصی از کمال، فقط از راه انباشت نامحدود نقص تحقق می یابد.

میشه لا به لای این قطعه ها، در آغوش نقصان و هنر فرو رفت.

مهم نیست چقدر خودت را در معرض آسیبِ همراه ترسی قرار بدهی که فقط خودت از آن آگاهی، باید یک سری از ترس هایت را بپذیری و سعی کنی با آنان سازگار شوی و در جهت خروشیدن کمترشان سعی ب عمل آوری، نه به منزله ی اینکه از فرو رفتن در دهانه ی زخم نامرئی اجتناب کنی و ترسیدن را برگزینی، نه؛ اما در انتظار بهبود هم نباید بنشینی.
(می توان به جای واژه ی ترس در متن بالا، از فقدان علاقه در برابر برخی کنش های ذهنی و عملی استفاده کرد.)

کاش قدرت رویاپردازی ازم گرفته می شد و در دهه ی سوم زندگیم، بهم بر می‌گشت.

1:40