تا حالا یه سوزن توی تخت خوابت گم کردهای؟ شک همونقدر ذهن آدم رو آزار میده.
میدونی ویلیام در نهایت روزی قلبمون گفته های مغزمون رو میپذیره.. و این بازی برای همیشه به پایان میرسه.
عباس معروفی چقدر خوب منو توصیف کرد :
احساس دلتنگی و تنهایی میکرد، شب ها نمیتوانست راحت بخوابد، کابوس میدید، عرق میکرد، هذیان میگفت، و به بهانه های مختلف گریه میکرد.
هییان ازت میخوام که یاد بگیری، این اشک ها تاوانیان که چشمهات بابت درست ندیدنشون باید بپردازن، اشکالی نداره ناراحت باش، یاد بگیر و گذر کن ازش.
حق با شماست چارلز بوکوفسکی عزیز، هیچکس از نبودنت قرار نیست بمیره فقط شاید یک ساعت دیرتر بخوابه، همین.
حق با تو بود ویلیام، آدما جا میمونن، نه از زندگی، تو خیابون، کافه، فرودگاه، تو خاطرات..
جِنی تو باید مراقبش باشی، اون داره یه کبریت بیخطر میشه، بچه ای که مادرش امروز اونو به آغوش نگیره فردا کل روستارو به آتش میکشه، تا گرم بشه.
رازها باعث میشوند آدم آسیبپذیر شود. آسیبپذیری هم چیزی است که باعث میشود آدم منزوی شود.
اما گاهی اوقات پدر و مادرها اون چیزی که دلشون میخواد بچهشون باشه رو بیشتر از اون چیزی که واقعاً هست دوست دارن.
ستارههایم دارند سقوط میکنند و من نمیتوانم نجاتشان بدهم.
خودت میدونی تو تنها زندگیای هستی که بهش نیاز داشتم.
رعدوبرق خوبه ولی نه وقتی که داخل قفسهٔ سینهات طوفانی به پا بشه.
آرتور بالاخره روزی اون درد های لعنتیمون فراموش میشن، ولی حرومزاده ها هرگز.