حق با شماست چارلز بوکوفسکی عزیز، هیچکس از نبودنت قرار نیست بمیره فقط شاید یک ساعت دیرتر بخوابه، همین.
حق با تو بود ویلیام، آدما جا میمونن، نه از زندگی، تو خیابون، کافه، فرودگاه، تو خاطرات..
جِنی تو باید مراقبش باشی، اون داره یه کبریت بیخطر میشه، بچه ای که مادرش امروز اونو به آغوش نگیره فردا کل روستارو به آتش میکشه، تا گرم بشه.
رازها باعث میشوند آدم آسیبپذیر شود. آسیبپذیری هم چیزی است که باعث میشود آدم منزوی شود.
اما گاهی اوقات پدر و مادرها اون چیزی که دلشون میخواد بچهشون باشه رو بیشتر از اون چیزی که واقعاً هست دوست دارن.
ستارههایم دارند سقوط میکنند و من نمیتوانم نجاتشان بدهم.
خودت میدونی تو تنها زندگیای هستی که بهش نیاز داشتم.
رعدوبرق خوبه ولی نه وقتی که داخل قفسهٔ سینهات طوفانی به پا بشه.
آرتور بالاخره روزی اون درد های لعنتیمون فراموش میشن، ولی حرومزاده ها هرگز.
میدونی جان، یکی از مزیت های رفیق خوب اینه که کنارش میتونی با خیال راحت، احمق باشی.
داستایوفسکی میگه، آسانترین راه برای فراموش کردن زنی که عاشقش هستی اینه که باهاش ازدواج کنی وگرنه تا همیشه عاشقش خواهی ماند.
با رفتارمون زخم میزنیم و امیدواریم با کلماتمون ترمیم کنیم، چه هیولای پارهوقتی هستی انسان..
منم همینطور جناب دی لوئیسِ عزیز، منم بعضی وقتا که به آدما نگاه میکنم هیچ چیز دوستداشتنی درونشون پیدا نمیکنم، میخوام انقدر پول به دست بیارم که بتونم از همه دور شم.
ولی صادق هدایت اینطوری عشقش رو توصیف ميکنه : نه تنها او را میخواستم، بلکه تمام ذرات تنم ذرات تن او را لازم داشت. فریاد میکشید که لازم دارد و آرزوی شدیدی میکردم که با او در جزیرهٔ گمشدهای باشم که آدمیزاد در آنجا وجود نداشته باشد.