🔰 آروون اوندومیل ستاره شامگاهی الف ها، دختر الروند و کلبریان بود.
او زیباترین بانوی دوران سوم بود، و یکی از هنرمندترین ها.

سرانجام جاودانگیش را فدا کرد و با آراگورن ازدواج کرد و ملکه الف ها و انسان ها شد.

اما تلخ ترین اندوه های آن دوران جدایی آروون و الروند بود، زیراکه آن دو میانشان فاصله افتاد توسط دریا و توسط عاقبتی فراسوی پایان دنیا. زیراکه وقتی حلقه های سگانه قدرتشان از بین رفت الروند بلخره از سرزمین میانه خسته شد و عزیمت کرد به سوی پیدا کردن کلبریان در سرزمین های نامیرا، و دیگر هیچگاه بازنگشت.

آروون برای 120 سال در خجستگی بهمراه آراگورن زندگی و حکومت کردند، تا اینکه آراگورن عمرش به اتمام رسید. و آراگورن در اخرین نفس هایش به او گفت: ”بگذار که شکست نخوریم در امتحان نهایی، ما که از قدیم هم تاریکی را رد کردیم و هم حلقه را نپذیرفتیم. در اندوه ما باید که برویم، ولی نه در ناامیدی. فراسوی چرخه های جهان چیزی بیشتر از خاطره است. بدرود."

پادشاه درگذشت، و آروون با پسرش و دخترانش خداحافظی کرد و از گاندور رفت به سوی لورین. ولی مادربزرگش گالادریل هم از سرزمین میانه عزیمت کرده بود، و پدربزرگش کلبورن هم آنجا نبود و جنگل لورین داشت پژمرده میشد.

عاقبت به سر آمد، همانگونه که الروند پیشبینی کرده بود آروون دنیا را ترک نخواهد کرد تا وقتی که همه چیزی که برایش تصمیم فداکاری جاودانگیش را گرفته بود را از دست دهد.
آنجا برای سالی بر روی تپه کرین آمروث در لورین اقامت کرد، انجا جایی بود که عشقش برای آراگورن در قلبش بوجود امده بود و جایی که تصمیم سرنوشتش را گرفته بود. آنجا خود را به آرامش سپرد، و آنجا بود قبر سبزش، تا وقتی که دنیا تغییر کرد و همه روزگار زندگیش کاملا به فراموشی سپرده شد.

👩🏻 | #Arwen
📖 | #Lore
🗺 | @Earth_Middle

📌 شعر آمروت و نیمرودل!

🔰‍ در دوران کهن دوشیزه الفی بود، زیبا و آزاده‌دل
آوازش درون ابشاری می‌زیست، ابشار نیمرودل
در دوران کهن پادشاه الفی بود، زیبا و دلیر
آوازش میان برگان می‌زیست، اواز امروث پسر آمدیر

اما ای نیمرودل اکنون تو کجا سرگردانی؟
در تاریکی درحال پرسه ای یا در روشنایی؟
کس نمی‌داند چه بر سرش آمد
چو مدت‌ها پیش گم شد در قلمروهای کوهستانی

معشوقه‌اش آمروث در انتظارش بود کنار دریا
که باهم سفر کنند به سرزمین نامیرا
جایی که امروث قولش را به نیمرودل داده بود
جایی که نیمرودل مکان عروسی‌شان را مقرر نموده بود

روزها گذشت اما خبری از بانوی سیلوان نیامد
بجایش طوفان بود که به بندرگاه آمد
اخرین کشتی را به سمت دریاهای جدا افکن ربود
آمروث از خواب بیدار شد و فاجعه را مشاهده نمود

نیمرودل! فریاد زد پادشاه پریشان
شیرجه زد درون آب برای نبرد با طوفان
شاه درختان، به سمت ساحل شناکنان
باد در میان موهایش بود درحال جریان
دریانوردان از دور او را می‌دیدند زیبا و قوی
همانند قویی که در آب‌ها بود درحال پیش‌روی

ولی از سرزمین‌های غربی سخنی نیامده
و در کرانه های این‌طرفی الف‌ها دیگر هیچ‌گاه خبری نشنیده
از آمروث تاابد و همیشه
و برج درختیش پژمرده شده در طلابیشه

💔 | #Amroth & #Nimrodel
🎼 | #Poem
🗺 | Middle Earth

💬 " آتش تاریک به تو کمک نخواهد کرد، شعله اودون. به سایه برگرد! "
📖 گندالف، (ارباب حلقه ها یاران حلقه، پل خزد-دوم)


🔹 اوتومنو (Utumno) یا اودون (Udûn) دخمه یا گودال جهنمی ملکور به‌عنوان دژی در شمال دور سرزمین میانه، شمال کوه های آهن بود.
این اولین و بزرگترین دژ ملکور بود که در سال ۳۴۰۰ والیان ایجاد شد شد.
این دژ میزبان شیاطین، آینوهای سقوط کرده که با ملکور متحد شدند، و هیولاهای فاسد متعددی بود که برای نابودی موجودات طبیعی سرزمین میانه ساخته شده بودند.

🔸 اوتومنو توسط خود ملکور بسیار عمیق درون زمین حک شده بود. در طول زمان، آتش و یخ بسیار زیر آن ریخته شده بود.

🔹 اوتومنو (Utumno) کلمه کوئنیایی به معنای "دنیای زیرین" است؛ و نام اودون (Udûn) واژه سیندارین به معنای "جهنم".

🔸 از آنجا که ملکور دو چراغ را نابود کرده بود، والار محل سکونت خود در سرزمین میانه را ترک کردند و به غرب رفتند. او سپس فساد خود را در آردا آغاز کرد. اوتومنو جایی بود که اولین الف‌ها اسیر گرفته شدند و خلق اورک‌ها آغاز شد.


🔹 اوتومنو در جنگی که والار علیه ملکور شروع کردند، ویران شد. آنها با تمام قوا به آنجا حمله کردند و تا اینکه دروازه ها را شکستند و سقف آن را باز کردند. ملکور در عمیق ترین گودال پنهان شد، اما آنها او را به عنوان اسیر خود به والینور بردند و ملکور به عنوان یک زندانی به زنجیر بسته شد.

💡 | #Lore
🗺 | @Earth_Middle

⁉️‍ سوال: چرا وقتی ملکور گفت من توبه میکنم مانوه فریب خورد و ملکور را ازاد کرد؟

🔹 پاسخ: ملکور میتوانست ذهن مانوه را بخواند، ولی ذهن و افکار خودش ناصحیح بود و آن افکارش را پشت درهای آهنین ذهنش مخفی کرده بود.

⁉️ پس والار باید چه می کردند؟ ایا باید که مخفی کاری را با فریب کاری جواب میدادند؟ خیانت را با کذب گویی؟ دروغ را با دروغ های بیشتر؟ اگر که ملکور حق آنان رو میخورد، ایا آنان نیز باید حق او را نهی میکردند؟

🔸 نه، مانوه خردمندتر از این حرف ها بود، به راستین که قلبش همیشه بر ارو باز بود و اراده پروردگار را به سرانجام می رساند. او همیشه در دلش را باز میگذاشت زیرا چیز بدی برای مخفی کردن نداشت و همیشه مطیع دستورات الهی بود. و ملکور این را میدانست و ازش سو استفاده می کرد. اینگونه است که فرد بی رحم همیشه روی رحم و شفقت حساب باز می کند، و دروغگویان از حقیقت سو استفاده میکنند؛ زیراکه اگر بخشش و حقیقت از فرد بی رحم و دروغگو دریغ شود، فرد نیکوکار از شرافتمندیش دریغ شده.

🔹 مانوه نمی توانست با اجبار سعی کند ملکور را وادار کند که افکار و اهداف خود را آشکار کند، یا (اگر از سخن استفاده می کرد) حقیقت را بیان کند. اگر ملکور ادعا کرد: این درست است، باید که باورش داشت تا زمانی که دروغش ثابت شود. اگر گفت: این کار را می کنم، چنان که تو می خواهی، باید به او فرصت داده شود تا به عهد خود عمل کند.

🔸 ملکور به عنوان مجازات اعمال شر خود، تحت اقتدار پادشاه اسیر شد. او را برای مدتی که به قولی معین شده بود از قدرت عملش محروم کردند تا بتواند خود را متوقف کند و خود را در نظر بگیرد و بنابراین تنها شانسی را داشته باشد که رحمت بتواند توبه و اصلاح را ایجاد کند. در واقع برای شفای آردا، اما برای شفای خودش نیز. ملکور حق موجودیت و حق عمل و استفاده از قدرت خود را داشت.

🔹 مانوه صلاحیت حکومت و نظم دادن به جهان را تا آنجا که برای رفاه فرزندان ارو بود داشت. اما اگر ملکور توبه کند و به وفاداری ارو برگردد، باید دوباره به او آزادی داده شود. او را نمی‌توان به بردگی گرفت، یا حق و سهمش را انکار کرد. منصب پادشاه ارشد این بود که همه رعایای خود را در بیعت ارو حفظ کند یا آنها را به آن بازگرداند و در آن بیعت آنها را آزاد بگذارد.

🔸 بندی شدن ملکور فقط برای مدتی او را از سرزمین میانه حذف کرد و سرزمین میانه را از ظلمش اسوده کرد، ولی اهریمن را ریشه کن نکرد، زیرا که چنین کاری را قادر نبود. اگر که ملکور توبه می کرد کمکی بزرگی به شفای جهان می شد.

🔹 ولی حتی اگر توبه میکرد، گرچه ممکن بود شر و اهریمن کاسته شود، اما حتی ملکور توبه کننده هم نمی توانست پلیدی را کاملا برطرف کند. زیرا قدرت از او خارج شده بود و درون خدشه دار کردن دنیا رفته بود و دیگر تحت کنترل اراده او نبود. آردا در مبدا شروع خود مخدوش شده بود. بذرهایی که دست می کارد رشد می کند و تکثیر می شود هر چند که دست از بین برود.

🔸 اما قضیه اینجاست که ملکور توبه نکرد و در تحقیر، گستاخ‌تر شد: در فریبکاری‌هایش هوشمندتر شد، در دروغ‌هایش حیله‌گرتر، ظالم‌تر و در انتقام مجنون تر. ضعیف‌ترین و بی‌احتیاطی‌ترین اقدامات مانوه، از نظر بسیاری افراد، رهایی ملکور از اسارت بود. بزرگ‌ترین ضرر و زیان از آن ناشی شد: مرگ دو درخت مقدس، و تبعید و رنج نولدور. با این حال، از طریق این رنج، پیروزی روزگاران کهن نیز، شاید به هیچ وجه دیگر ممکن نبود: سقوط انگبند و آخرین سرنگونی ملکور.

🔹 پس چه کسی می تواند با اطمینان بگوید که اگر ملکور در بند بود، شر کمتری به دنبال داشت؟ حتی در کاستگی او نیز قدرت ملکور فراتر از محاسبه ماست. با این حال فورانی ویرانگری از یاس او بدترین اتفاقی نیست که ممکن بود رخ داده شود. آزادی ملکور طبق قول و عهد مانوه بود. اگر مانوه برای مقاصد خود این وعده را زیر پا می‌گذاشت، با این که همچنان قصد «خیر و خوبی» داشت، اما درواقع در راه‌ها و شیوه های ملکور گام برمی‌داشت. این یک گامی خطرناک است. در آن زمان و عمل، او از معاون پروردگار یگانه بودن دست می‌کشید، و تنها پادشاهی می‌شد که از رقیبی که به زور جنگ و ویرانی بر او غلبه کرده است، سود و سو استفاده می‌برد. آیا در این صورت غم و اندوهی را پذیراییم که به راستین پیش آمد؟ یا آیا ما پادشاه ارشدی را پذیراییم که آبرو و شرف خود را از دست می دهد و شایدکه اینگونه جهان عاقبتش این شود که بین دو ارباب مغرور که برای تاج و تخت می کوشند از هم گسیخته و دریده شود؟ از این می‌توانیم مطمئن باشیم ما فرزندان کم توان: هر یک از والار ممکن بود راه ملکور را در پیش گرفته و شبیه او شود: همان یکی کافی بود.

❓ | #QandA
♻️ | #Analysis
📖 | #Lore - Vinyar Tengwar
🗺 | Middle Earth