Did the mother of God cry for her son?
Even though she knew this day would come?
Before I'm gone, the stations of the cross
Serve as reminders of the closest things we've lost

Raging Bull (1980) • Martin Scorsese]

‌
می‌گردند و می‌گردند و می‌گردند و هر کسی را که صاحب فکر و اندیشه‌ای باشد، می‌جویند و می‌جویند و می‌جویند و پای دیواری می‌کارند و کارشان را می‌سازند. نه‌تنها کتاب‌ها را، که اگر معماری ساختمانی مایۀ اندیشه شود، یا چناری در گوشۀ چمنی جلوه‌ای از زیبایی داشته باشد، همه را از بن می‌اندازند.


• غلامحسین ساعدی

‌
فرهنگ‌کشی همان دگرکشی است که مأمور چشم‌کور و گوش‌کر لازم دارد، جلاد لازم دارد، مزدور لازم دارد. کشتن فرهنگ و تدفین فرهنگ، به همان سادگی است که انسانی را می‌کشند و زیر خاک چالش می‌کنند؛ که آخرسر می‌پوسد و تفاله‌ای از وی باقی نمی‌ماند.
فرهنگ‌کشی کار همۀ حکومت‌های توتالیتر است. حکومت توتالیتر برای قدرت‌نمایی، برای تفریح خاطر، یا تفنن، این کار را نمی‌کند. برای بقای خویش، برای تثبیت خویش، چاره‌ای جز این ندارد. آگاهی، تیری است بر چشم کور او، و نیزه‌ای است بر دل کور او.
هر جانوی خصلت خود را دارد. خرپاهای دیکتاتوری جمود نعشی است، دیکتاتوری به مرگ تکیه می‌کند، به مرگ آدمیزاد، به مرگ فرهنگ آدمیزاد.


• غلامحسین ساعدی

نمی‌دانم نوشتن به بهتر شدن حال بد کمک می‌کند یا نه اما حدس می‌زنم تحمل کردن‌اش را آسان‌تر کند.

احساس پوچی می‌کنم. در جازدن‌های بیهوده به مثابه آب‌های کوبیده شده در هاون؛ یک محکوم به انزجار؛ یک مخدوش؛ یک پراید فرسوده‌ی مدل ۷۶ ام که غرض از ساخته شدن‌ام ارضای «میلِ به خراشیدنِ» کلید‌ به دست‌هایی‌ست که اطرافم هستند.

به درد خراشیده شدن نمی‌شود عادت کرد‌، به نادیده گرفتن‌اش نمی‌توان دست یافت؛ توضیح دادنش امکان‌پذیر نیست، درست مثل تماس‌هایی که در مواقع نیاز فوری با مشترک مورد نظر می‌گیریم.

دست درازشده‌ی کسی را نمی‌توان گرفت، فاصله زیاد است و‌ کششِ ماهیچه‌ها ناکافی؛ استخوان مانع است‌. باید به تک دستِ گیرکرده میان دو سنگ تقریبا چسبیده به هم اکتفا کرد و بعد از ۱۲۷ ساعت زجر پیاپی، دست را با دندان‌ها برید و پایین دره افتاد و مرگ سریع را به زجرِ با غذای لاشخورها شدن ترجیح داد.
در هر صورت غذای لاشخورها خواهی‌ شد اما؛ صورت دوم مناسب‌تر است.

حرفم این است که هرچیزی را بیشتر از آن قدری که هست، یا لازم است باشد، سخت می‌کنی. حقایق زندگی ساده‌تر از این‌هایند. در آغاز، ما از همه‌چیز می‌ترسیدیم ـــ‌از هر حیوانی، از آب‌وهوا، از درخت‌، از آسمان شب‌ـــ از هرچیزی که بگویی، جز از هم. حالا فقط از هم می‌ترسیم و تقریباً هیچ‌چیز دیگری به وحشتمان نمی‌اندازد. هیچ‌کس نمی‌داند کی آن کار را چرا می‌کند. هیچ‌کس راستش را نمی‌گوید. هیچ‌کس خوشحال نیست. هیچ‌کس در امان نیست. وسطِ این‌همه غلطی که در دنیا هست، بدترین کاری که می‌شود کرد زنده ماندن است. همین دایلاماست که منجر می‌شود باور کنی و بچسبی به این دروغ که روحی داری و خدایی هست که سرنوشتِ روحت را به جایی‌ش بگیرد.


• «شانتارام» - گریگوری دیوید رابرتز

© August Malmström - Dancing Fairies, 1866.