از یجایی به بعد دیره، از یجایی به بعد هم دوره:(
#ارس
@Ostad_mamazh

حتا اگه همه چیز تقصیر بقیه باشه، بازم اشتباه از منه که انقدر بی تاثیر بودم تا همه بتونن جز خودم رو زندگیم اثر بذارن.

من وقتی می‌گم بیرون رفتن نهایتا سه نفره، فکر می‌کنن دارم چرت می‌گم یا یه حرفی می‌زنم، امت خب بیش‌تر از این می‌شه اصلا زبونم قفل می‌شه، نمی‌تونم هماهنگ باشم برای حرف زدن با این همه آدم، اصلا نمی‌تونم تحمل کنم.

والا غریبه که بینمون نیست، تکرازی دارم حرف می‌زنم، نامرغوب هم که هست.

البته، بقیه هم همچین چیز‌ بهتری نیستن.

برای دونستن حالِ من میشه یه گام شمار بهم وصل کرد،هرچی تعداد قدم هام در روز بیشتر میشه یعنی حالم بدتره :))
@abitpsycho

واقعا نمی‌فهمم، وقتی می‌بینید یکی روی چیزی حساسه، دست گذاشتنتون اون رو برای چیه؟

بیماری می‌تونه باشه بنظرم فقط...
https://news.1rj.ru/str/ExDaa/1950

وقت چیه؟ آفرین! نبودن.

کاش راه مناسبی برای نشون دادن شدت تنفرم بود. کاش یجوری می‌تونستم توی این حجم نفرت شریکتون کنم، تنهایی سخته.

ای آقا. شما در نظر بگیر حتا کسایی که دنبالمون بودن الان خودشون رو می‌گیرن. دنبال بودن که والا چه عرض کنم، خودشون که هیچ، ۴ تا از دوستاشون رو هم واسطه می‌کردن که بتونن حرف بزنیم.

حالا چی؟ هیچی آقا، هیچی. جدا فقط خنده‌م می‌گیره این که ببینم شما جواب سلام من رو ندی، من که همونم که بودم. اگر اون موقع دوست نداشتم حرف زدن باهات رو، هنوز هم ندارم، چه خودت رو بگیری و چه نگیری. فقط اینکه هیچی.

این جمله آخر رو دیدید که گفتم «فقط اینکه هیچی» و جمله‌م رو نصفه ول کردم؟ تمام زندگیم همین شده. یکدفعه خسته می‌شم و می‌گم خداحافظ. شایدم خداحفظی نکنم ولی یکدفعه ول می‌کنم می‌رم. چه آدم باشه، چه صحبت باشه، چه کتاب مورد علاقم باشه و چه هرچی.

اگر من با بقیه برات متفاوت نباشم، تو با کسی که نیست برام تفاوتی نخواهی داشت.

آدم وقتی حس میکنه بسه چیکار می‌کنه؟ می‌ره.همین، سادست دیگه.

یک توصیه بخوام بهتون بکنم که از من به یادگار داشته باشید اینه که قبل سفری که با اتوبوسه هندونه نخورید.

اگر ناراحت نمی‌شید، گاهی وقتا همه مشکل ها تقصیر بقیه نیست، شما هم یه اشتباهی داشتید.

شاید آدم رو بعنوان پلن B انتخاب کنن ولی نمی‌تونن آدم رو بعنوان پلن B نگهدارن اگه نمونه.

آدم باید مراقب خواسته هاش باشه، گاهی نمی‌دونه چیزی که می‌خواد واقعا چیه.

میلِ به جدا شدن و خاص بودن داریم. میلِ به داشتنِ کافه «ما» میلِ به داشتنِ «اکیپ ما» و... .

ولی خب واقع گرا باشیم، آدم هایی که هی از اکیپشون می‌گن غالبا کسشعرن. آدماییکه می‌گن فلان خواننده یا کافه برای ماست چون گوشش دادیم یا چمیدونم چون زیاد رفتیم هم آدمای بدبختین که هیچی ندارن.

از بین اینا تنها چیزی که مالِ ماست، خاطره هامونه.

فکرم می‌کنین یا همین‌جوری الکی واسه خودتون مزخرف نشخوار می‌کنین؟ :))

یعنی اینکه چیزی که براشون دو‌تومن در میاد رو‌ می‌فروشن ۲۰ تومن براشون کافی نیست، گاهی اوقات وحشی هم می‌شن.

کاش تموم شید. هم خودت و هم اون ۱۶۰۰ نفری که لایکت کردن.
برابری فقط حضانت و حق طلاق و... نیست.