«هزار ماهیِ تنها فدای آبیِ دریا»

برای چند ساعت رها چیکار می‌شه کرد؟ مگه در دسترس ترین راه، خوابیدن نبود؟

می‌دونید چند وقته نمیتونم درست بخوابم چون کابوس می‌بینم؟ سرم رو می‌ذارم روی زمین شروع می‌شه کابوس و درد. چند وقت پیش خواب دیدم، توی حیاط نشستم و یه آتیش بزرگی داره میاد سمتم و دنیا دار تموم می‌شه، اون موقع توی خواب بلند شدم وایسادم جلوی آتیش و اشک تو چشمام جمع شده بود و فقط یه جمله گفتم، گفتم «ببخشید خوب نبودم». یادم نمیاد خطاب به کی می‌گفتم ولی می‌بینید؟ دنیا داره تموم می‌شه ولی من وایسادم می‌گم ببخشید خوب نبودم! فکر کنم دارم زیادی به خودم فشار میارم، زیادی همه چیز رو می‌ذارم روی گردن خودم.

ولی یه چیز بگم بین خودمون می‌مونه؟ از خیلی از درد ها لذت می‌برم.درسته ظاهرم غمگینه ولی بدون اونا سخت تر می‌گذره بهم.

«چو رسی به کوه سینا ارنی مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب لن ترانی»

چقدر سخته همه چی!
@abitpsycho

ولی چجوری آدم خودشو قانع کنه که مهم نیست که «اول آنکس که خریدار شدش من بودم؟». البته گویا نه ما و نه آقای وحشی بافقی نتونستیم خودمون رو قانع کنیم.

شما در قبال تصورات ما از خودتون مسئولیتی نداری ولی خب انقدر هم بی رحم نباش که هرچی از خوب بودنت تو ذهنمونه رو توی یک لحظه خراب کنی.

بعد از ناراحتی چی‌ می‌چسبه؟ خواب.

دروغ گفتم، خواب همیشه می‌چسبه. بعد و قبل نداره.

که غریبید برام.

مینیمال نویسی من باب واکنش به وضعِ حالِ حاضر.

می‌دونید، آدم می‌تونه بفهمه که فقط وقتی حوصلتون سر رفته میاید حرف بزنید یا واقعا به آدم فکر می‌کردید.
تازه آدم از یه جایی به بعد حس می‌کنه به شعورش داره توهین می‌شه.

پشه های عزیز، شلخته خون بمکید که یه چیزی هم تهش واسه خودمون بمونه. با تشکر.

والا حقیقتا که نهایتا این برتری رو داریم که می‌دونیم کسشعریم.
در واقع یه بیت شعر بود که به صورت خلاصه می‌گفت اونی که ندونه ولی بدونه که نمی‌دونه، خرش رو‌ لنگان و به زور از روی پل می‌گذرونه.

آدم می‌مونه بین خواسته خودش یا خواسته آدم هایی که دوستشون داره.