ولی چجوری آدم خودشو قانع کنه که مهم نیست که «اول آنکس که خریدار شدش من بودم؟». البته گویا نه ما و نه آقای وحشی بافقی نتونستیم خودمون رو قانع کنیم.

شما در قبال تصورات ما از خودتون مسئولیتی نداری ولی خب انقدر هم بی رحم نباش که هرچی از خوب بودنت تو ذهنمونه رو توی یک لحظه خراب کنی.

بعد از ناراحتی چی‌ می‌چسبه؟ خواب.

دروغ گفتم، خواب همیشه می‌چسبه. بعد و قبل نداره.

که غریبید برام.

مینیمال نویسی من باب واکنش به وضعِ حالِ حاضر.

می‌دونید، آدم می‌تونه بفهمه که فقط وقتی حوصلتون سر رفته میاید حرف بزنید یا واقعا به آدم فکر می‌کردید.
تازه آدم از یه جایی به بعد حس می‌کنه به شعورش داره توهین می‌شه.

پشه های عزیز، شلخته خون بمکید که یه چیزی هم تهش واسه خودمون بمونه. با تشکر.

والا حقیقتا که نهایتا این برتری رو داریم که می‌دونیم کسشعریم.
در واقع یه بیت شعر بود که به صورت خلاصه می‌گفت اونی که ندونه ولی بدونه که نمی‌دونه، خرش رو‌ لنگان و به زور از روی پل می‌گذرونه.

آدم می‌مونه بین خواسته خودش یا خواسته آدم هایی که دوستشون داره.

به اندازه هممون آرزو برای رسیدن هست.

کاش می‌شد فکر هم رو بخونیم، وگرنه که من نه سوادش رو دارم و نه توانش و نه کار راحتیه که حرفی که تو ذهنمه رو بیارم توی جمله و بگم.

ولی خب یاد بگیره آدم که اگر کاری رو بخاطر خودش کرد، براش مهم نباشه بقیه بدونن اون کارو کرده یا نه.

یاد بگیره، دل خودش باید راضی باشه.

می‌ونی همین که گاهی اوقات یه آدم غریبه رو می‌بینی که از خیلی از دوستات صمیمی تره، توقعی که از خیلی از دوستات هم نداری توی دوستی، اون برات انجام می‌ده و بالعکس، دوستات جوری گند می‌زنن به تصورت از دوستی که پشم روی تنت نمی‌‌مونه می‌شه نتیجه گرفت آدم درست هست، ما قدرت انتخابمون ترکیده.

نمی‌دونم کجا می‌رید و چیکار می‌کنید ولی خب هرجا رفتید سعی کنید بخشی از خودتون رو جا نذارید. چند وقت به خودتون میاید می‌بینید هیچی ازتون نمونده، شدید صد تیکه که توی خاطره ها و آدم ها پخش شده.