گفته بودم‌ که انقدر مشکل دارم که اشتباه های بقیه برام‌مهم نباشه اما «تو نیم دیگر من نیستی؛ تمام منی».

هرچند خودتون می‌دونید ولی انقدر جنده نباشید.

قیافم آرومه، ولی قلبم داره راهشو باز می‌کنه بیاد کف دستم. حالا چرا کف دست، چرا کف پا نه؟ نمی‌دونم، قلبه دیگه نمی‌فهمه که، از روی منطق تصمیم نمی‌گیره، از روی احساس تصمیم می‌گیره.

درد این نیست که بقیه بگن لیاقت نداری، درد‌وقتیه که خودت بدونی لایقش نیستی.

کاش می‌شد از سرعت بالای تپش‌قلب، برقی چیزی تولید کرد.

که تموم می‌شه. خوب یا بد تموم می‌شه رو نمی‌دونم، اما تموم می‌شه.

«کانرا که خبر شد خبری باز نیامد»

میگه که:
«ای مِی فروشان شهر را انگور مهمانی کنید
معشوق من بگشوده در روی گدای خانه‌اش»

خواستم بگم قشنگه ولی دردناکِ این مقدار از بیچارگی.

که مثل هم بودن نه لازمه نه کافیه.

نه که بد باشه یا خوب، معلوم نیست کدومش می‌شه، صرفا اینکه لازم نیست.

من حتا از دور هم قشنگ نیستم.

منظورم قیافه نبودش ولی خب لطف دارید شما.

بعد مدت ها که ریشامو زدم متوجه شدم یه چال لپ مریض دارم. البته چاق تر شدنم هم بی تاثیر نبود.
وخب که چی؟ هیچی، خواستم بگم از دست دادن چیزی که دوستش داری لزوما چیز‌بدی نیست، شاید یه چیز بهتر دیدی بعدش.

خلاصه که آره، دوتا موضوع بیربط رو هم تونستم بهم ربط بدم.

نمی‌دونم چی بینمون گذشت ولی خب «این کمی بیش‌تر از دل به کسی بستن بود».

قضیه اینه که واقعا برای هیچکس اجباری نیست که کارای که من دوست دارم رو بکنه ولی خب اینکه وقتی انجام ندادیشون ازت خوشم بیاد یا بدم بیاد حق منه.

اسمش هم احترام نذاشتن به انتخاب هات نیست.

آدم چند تا رفیق داره مگه که از دست دادنشون براش مهم نباشه؟ اگه فکر می‌کنید بیش‌تر از ۲-۳ تا رفیق دارید، یه فکری به حال تعریفتون از رفیق بکنید.

که گاهی وقتا تنها چیزی که آدم می‌خواد یه سرانگشت آرامشه. نه هیچ چیز دیگه.