داشتم می‌گفتم ترجیح می‌دم جای اینکه زندگیم رو با ۵۰ تا آدم شریک بشم، همش برای یکی باشه.
پاسخ فرمودن که رو زندگیت قمار نکن.

من برای نداشتنت تلاش های زیادی کردم.

هر طرف رو نگاه کردم جز نا امیدی ندیدیم، یه تو بودی که دیگه تورو هم ندیدم.

من قیافم و رفتارم شبیه یه آدمه که دنیا به جاییش نیست ولی حقیقت ماجرا اینه که کلا آدمای کمی رو می‌شناسم و با آدمای کمی حرف می‌زنم چون تک تک کلمه ها و کارایی که می‌کنن برام مهمه. که در وزنِ جوانم و جویای نام، کسخلم و بیکار! می‌شینم فکر می‌کنم به تک تک حرف ها و اتفاق ها. تک تک جواب هایی که به حرف هام می‌دن برام مهمه. حتا جدای از کلمات، نوع نگاهشون موقع حرف زدن.

و نه، نمی‌تونم بی تفاوت رد بشم.

این آهنگه dream on‌یه جاهاییش با کمی تحریف می‌گه که:
«sing with me
...
Maybe tomorrow the good lord take you away»

جالب ترین نکته ای ک راجب منه تویی

آدمی حرف از برگشتن می‌زنه که رفته باشه. وقتی یکی سر جاش وایساده نمی‌تونی بهش بگی برگرد پیشم. می‌تونی برگردی پیشش.

می‌دونید؟ یه سری آدم ها هستن که دوستشون دارم، اصلا بین خودمون بمونه، بعضی وقتا خیلی بیش‌تر از یه دوست داشتن عادیه.

ولی من فقط دوستشون دارن، نخریدمشون که! خریدم؟ اصلا آدم رو که نمی‌شه خرید. چند سالی هست که این قضیه برده داری جمع شده. اختیار دارن دیگه. می‌تونن انتخاب کنن، می‌تونن انتخاب کنن چه کاری بکنن و چه کاری نکنن. من چی؟ من؟ من نه، دست خودم نیست کی رو دوست داشته باشم و کی رو نه. فقط با توجه به انتخاب هاشون، می‌ذارم می‌رم. نمی‌تونم بگم چیکار کن و چیکار نکن ولی می‌تونم اگه جام نبود، یه دستی به موهام بکشم، کوله‌م رو بندازم رو دوشم و برم.

کاش یه ورژن دیگه از آدم ها بود که کارشون فقط دادن و کردن بود که هر موقع نیازی داشتید برید سراغشون که سر این مسخره بازی ها نرینید به رفاقت های بین آدما.

فرقمون اینه که من اگه حرفم بی معنیه، می‌دونم بی معنیه ولی تو اگه حرفت بی معنیه، فکر می‌کنی حرف درستیه.

شترمرغ رو نصف کنی یه شتر با یه مرغ گیرت نمیاد.

آدم برای فرار کردن پاشو با زنجیز نمی‌بنده به یه وزنه، اول زنجیر رو باز می‌کنه.

اگه راستشو بگم که فکر می‌کنی دروغه.

یه بار یکی از رو محبت با ما یه کاری کرد که فهمیدیم هیتلرم واقعا میخواسته دنیا رو جای بهتری کنه.

@khornaas

«یه پاسخِ پشیمون بعدِ علامت سوال»

عکس پرتره اگه از پسر بندازید دوربینتون ذوب می‌شه.

من چه دعوا کنم چه نکنم، چه حق با من باشه چه نباشه، بدهکار‌ منم.

کجای کار می‌لنگه؟ والا از اونجایی که با آدمای مختلف و در جاهای متفاوت تکرار شده و فقط پای ثابت ماجرا من بودم، احتمالا من می‌لنگم.

همیشه اتفاقی که درسته، خوشحال کننده نیست. بعضی وقتا کار درست رو انجام بدی، غم می‌گادتت.

خوب یا بد، دل پر یا خالی، با آرامش یا پر از اضطراب، فرقی نداره چجور باشی، زمان برنمی‌گرده. زمان برگرده هم همه چی دست تو نیست.

«ترسم از نبودن نیست، از شعارِ بودنه.»