چند وقت پیش ها یکی اومد گفت «تب می‌زنی؟» من فکر کردم دراگی چیزیه، می‌خواستم بگم بیار بزنیم که گفتم قبلش بپرس ببین چیه! گفتم چیه؟ گفت یعنی تبادل کنیم. تو یه فوروارد از من کنی و منم یدونه از تو.

این کوپه حتا جا برای وایسادن نداره و از توی‌پنجره دارم کوپه کناری و می‌بینم که صندلی خالی داره. خلاصه خواستم بگم اینکه از پشت پنجره با حسرت نگاه کنی و نزدیک باشی ولی نتونی بهش برسی رو هم تجربه کردم فقط نه اونجوری که رایجه.

یکی دو بار دیر رسیدم بعدش فهمیدم لزوما اون شعاره که می‌گه «دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه» درست نیست.

راهکار عملی برای زِنا کردن با اعصاب من:

یک کاری رو دارم می‌رم تنها انجام بدم ولی شما بگو نه وایسا باهم انجامش بدیم و هر ۵ دقیقه بگو ۵ دقیقه دیگه میام انجامش بدیم و هی به تاخیرش بنداز.

آره بشینی یه گوشه تا بقیه حرفای تو رو بزنن تو تشویق کنبشون و این وسط حتا ارضا بشی از شادی.

چرا هرکی تا یه جایی راهی برای حرف زدن پیدا می‌کنه سعی می‌کنم نقد های اجتماعی بکنه و راجب هرچیزی نظر بده؟
شل کن بزرگوار، همون چیزی که توش خوبی رو ادامه بده. سرت رو هر جایی نکن.

ما که اهل تحمیل نیستیم. شد شد نشد هم کاش می‌شد.

ما اشتباهی مال هم نبودیم.

اگرم‌ نایی مونده باشه برای رفتنِ راه خودمه نه شما.

متاسفانه فقط غرورش رو داریم نه عملی که باعث بشه بهش مغرور بشیم.

دقت کن که نمی‌گه با کسی مِی نخور، نمی‌گه فقط با من بشین برنامه بچینیم.
می‌گه «مِی مخور با همه کس تا نخورم خون جگر». حالا اگه‌برابری حقوق بین زن مرد و مستقل بودن و این هارو بذاریم یه جوشه و نگاهشون نکنیم، دردناکه جمله‌ش.

دوست دارید همونجوری که هستید بپذیریمتون و نخوایم عوض شید ولی خب همزمان دوست دارید که بقیه بشن همونی که می‌خواید.

خب یه‌کم تناقص توش دیده می‌شه ولی خب بازم هرجوری صلاحه.

بی اهمیت ترین اتفاق ممکن رو تصور کنید. خب حالا بدوند که آدما ممکنه سر همونم بذارن برن از پیشتون.

نمی‌دونم این پول گرفتن از خانواده چرا انقدر برای من سخته. زنگ زدم داداشم ازش پول قرض بگیرم، رسما بغض کردم موقع گفتن اینکه برام پول بریز و اشک از چشمام در اومد.

«کنون چه کنم با خطای دلم؟»

کاش می‌شد این کانال هر موقع حرف دارم برام باز می‌شد نه هر موقع بیکارم.

مارو قاطی داستان های احمقانتون نکنید، ما خودمون به اندازه کافی داستان احمقانه داریم بغل دستمون.

#باهم_حرف_بزنیم
لطفا با افسرده ها گفتگو کنید

به ترتیب استان‌های تهران، فارس، اصفهان و چهارمحال و بختیاری بیشترین درصد افسردگی را دارند _ بر اساس آمار 6 میلیون نفر در ایران از افسردگی حاد، رنج میبرند.
@ndpsychology

دست به هرکاری می‌زنی برای فرار از روزمرگی به خودت میای می‌بینی بیش‌تر توش غرق شدی.