آدم یه سری از آگهی هارو که میبینه توقع داره دو خط پایین تر توی مهارت ها نوشته باشه «دندون نزنه، نفر قبلی دندون میزد اخراج شد».
دیدید آدم به خودش تلنگر میزنه میگه شاید اینبار ایراد از خودته؟ برای من اینجوریه که میگم شاید اینبار تقصیر خودت نیست.
یه زمانی سپهر خلسه خیلی گوش میدادم. یه زمانی یعنی کی؟ یعنی اون موقع که حتا پیج فیسبوک نداشت، یه اکانت شخصی داشت که اگر ریکوئست میفرستادی اکسپت میکرد و خودشم میشد سابسکرایبرت.
خیلی وقته گوش نمیدم آهنگاشو ولی این آهنگای آلبوم اولش رو دوست داشتم
خیلی وقته گوش نمیدم آهنگاشو ولی این آهنگای آلبوم اولش رو دوست داشتم
Forwarded from خرناسهاي يک لاکپشت
ما تلاشمون این بود که به کسی نگیم برو تو چاله، اونی که داشت میرفت توی چاله، نهی کردنش با بقیه. همین که آدرس اشتباه ندم برای من زیاد و کافیه بقیش باشه برای آدم های خوب تر.
هر موقع با کسی که ازش ناراحت بود بحث میکرد میگفت به من نگو ناراحتی، بگو چجوری خوشحالت کنم.
نیت مهمه ها ولی خب نه که هربار با نیت خوب بزنی بگامون بدی. دیگه ته تهش اون یکی دوبار اول نیت مهم باشه.
فارغ از متنش و فقط با ریتمش یه پیرمردی میاد تو ذهنم که بعد مدت ها دوباره عاشق شده داره به خودش میرسه، کتش رو پوشیده و پاپیونش روصاف میکنه تا اولین دیتش که تو یه مراسم رقصه رو بره.
این همه تلاش کردم درست پیش بره، تهش درست پیش رفت؟ اینبار دیگه مستقیم بریم اشتباه کنیم.