از تاریکی در اومد و رفت جایی که نور ِ زیاد نمی‌ذاشت هیچی رو ببینه.

تاریکی و روشنایی من وابسته به پلک زدن های توست.

تقریبا اوضاع خوبیه ولی خب دقیقا دارم پاره می‌شم از سختی اوضاع.

آدم موقع نا امیدی چنگ به هر چیزی میندازه برای پیدا کردن یه سر سوزن امید، گاهی وقتا چیزایی رو نشونه مثبت می‌بینه که از بیرون نگاهشون کنی می‌گی این بنده خدا رو! اصلا چرا راه دور می‌ریم؟ همون شعره که می‌گفت اگر با من نبودش هیچ میلی چرا ظرف من بشکست لیلی؟

یادمون ندادن چپ کدوم وره و راست کدوم‌ ور ولی بهمون‌گفتن از سمت راست برو.

می‌گه زندگی جوری که می‌خواستم پیش نرفت.‌
مگه جایی قول دادن که زندگی جوری که ما می‌خوایم پیش بره؟

آدم یه سری از آگهی هارو که می‌بینه توقع داره دو خط پایین تر توی مهارت ها نوشته باشه «دندون نزنه، نفر قبلی دندون می‌زد اخراج شد».

متاسفانه «آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» مشغول اجرای نمایش توی سیرکن.

دیدید آدم به خودش تلنگر می‌زنه می‌گه شاید اینبار ایراد از خودته؟ برای من اینجوریه که می‌گم شاید اینبار تقصیر خودت نیست.

هزار بسته مُسکن
فدای این غمِ بُرنا

زندگی ارزش رنج هاشو داره؟

یه آهنگ می‌ذارم، فمینیست ها و غیر سخیف گوش کن های مجلس من رو ببخشن.

یه زمانی سپهر خلسه خیلی گوش می‌دادم. یه زمانی یعنی کی؟ یعنی اون موقع که حتا پیج فیسبوک نداشت، یه اکانت شخصی داشت که اگر ریکوئست می‌فرستادی اکسپت می‌کرد و خودشم می‌شد سابسکرایبرت.
خیلی وقته گوش نمی‌دم آهنگاشو ولی این آهنگای آلبوم اولش رو دوست داشتم

خدایا! بخاطر تیکه های بی مزه ای که میندازم ولی بچه ها میخندن شکرت.

@khornaas

کاش می‌شد همتون رو راضی نگهدارم ولی خب متاسفانه خودم رو هم راضی نتونستم نگهدارم.‌

گویا طناب نداشتن بهتر از طناب پوسیده داشتنه ولی خب بریم تا ببینیم چی پیش میاد.

ما تلاشمون این بود که به کسی نگیم برو تو چاله، اونی که داشت می‌رفت توی چاله، نهی کردنش با بقیه. همین که آدرس اشتباه ندم برای من زیاد و کافیه بقیش باشه برای آدم های خوب تر.

باز داره قلبم راهش رو باز می‌کنه از توی سینه‌م بزنه بیرون.

هر موقع با کسی که ازش ناراحت بود بحث می‌کرد می‌گفت به من نگو ناراحتی، بگو چجوری خوشحالت کنم.

نیت مهمه ها ولی خب نه که هربار با نیت خوب بزنی بگامون بدی. دیگه ته تهش اون یکی دوبار اول نیت مهم باشه.