بعضی صحبت ها هم نهایتا برای‌خودمون جذاب باشن نه بقیه. ولی خب متاسفانه بقیه نیستیم که بدونیم براشون جذابه یا نه.

حالا یجوری هم برخورد نکنید که بعدا اگه فهمیدید حق باهاتون نبوده نتونید سرتون رو بالا بگیرید.

جدا سو برداشت شده. حتی اگر آزادی معنیش این باشه که هرکاری دلت خواست بکنی قطعا معنیش این نیست که بتونی بعد از انجام هر کاری، تصور بقیه راجب خودت رو هم کنترل کنی و بشه اونی که می‌خوای.

چی بگه آدم آخه؟ هیچی نیست که بگه، حرفی نمی‌ذارن بمونه که بگه. جوری می‌شه که گفتن جای برداشتن یه بار از دوشت، یه دو تا آجر روی دوشت اضافه می‌کنه.

دیگی که سر سگ توش می‌جوشه، می‌خوام مال من نجوشه.

حرف های قشنگی که از یه ذهن کثیف میان بیرون ترسناک ترن.

آدم نمی‌دونه اگه بیش‌تر صبر می‌کرد چی می‌شد ولی خی اگه صبر می‌کرد هم نمی‌دونست اگه می‌رفت و عجلع می‌کرد چی می‌شد. سخت نگیرید.

از فرهاد مجیدی همش بعنوان اسطوره تعصب و چه می‌دونم کلا بازیکن خفن استقلال یاد می‌شه اما من تنها خاطره ای که ازش دارم اینه که استقلال قهرمان نیم فصل شده بود، فرهاد مجیدی هم از تاثیرگذارترین بازیکن هاش بود ولی توی نیم فصل گذاشت از استقلال رفت و استقلال قهرمان نشد.

دروغ رو دوست داریم به شرطی که نفهمیم دروغه.
حقیریم آقا، حقیر!

عاشقانه هاتون سخیفه که البته ما چی بگیم که معشوق باید بپسنده.

ولی چیزایی هست که نمی‌دونیم. هیچوقت هم نمی‌فهمیم. ترسناکه. حتا اینکه عادی می‌بینیمش ترسناک تره.

نمی‌دونم، صبح که بیدار می‌شیم شاید دنیا جای بهتری شده باشه. تا بیدار نشیم نمی‌فهمیم.

شاید که آینده علیه ما.

ولی من یادم نمی‌ره. یادم نمی‌ره. یادم.

معمولا آدمایی از دستم ناراحت می‌شن که نه تنها کوچک ترین حقی برای ناراحتیشون قائل نیستم که حتا فکر می‌کنم اونی که باید ناراحت می‌شد من می‌بودم.

کلمه ها سنگینن، می‌دونی؟ ثبت می‌شن. شاید بشه بزنی زیرشون، اما مثل این شاکیِ مظلومی می‌مونه که توی دادگاه نتونه حرفش رو اثبات کنه. شاید نتونه به بقیه اثبات کنه ولی خودش‌ می‌دونه، شاید نتونم بهت اثبات کنم ولی می‌دونم، ولی یادمه.

لذتِ داشتن بعد از نداشتن بنظرم بیش‌تر از اینه که هیچوقت کمبودی رو حس نکرده باشی.

:)))

هر چیزی که نتونه بکشتت تمرینی بوده براش که سری بعدی بتونه بکشتت.