دروغ رو دوست داریم به شرطی که نفهمیم دروغه.
حقیریم آقا، حقیر!

عاشقانه هاتون سخیفه که البته ما چی بگیم که معشوق باید بپسنده.

ولی چیزایی هست که نمی‌دونیم. هیچوقت هم نمی‌فهمیم. ترسناکه. حتا اینکه عادی می‌بینیمش ترسناک تره.

نمی‌دونم، صبح که بیدار می‌شیم شاید دنیا جای بهتری شده باشه. تا بیدار نشیم نمی‌فهمیم.

شاید که آینده علیه ما.

ولی من یادم نمی‌ره. یادم نمی‌ره. یادم.

معمولا آدمایی از دستم ناراحت می‌شن که نه تنها کوچک ترین حقی برای ناراحتیشون قائل نیستم که حتا فکر می‌کنم اونی که باید ناراحت می‌شد من می‌بودم.

کلمه ها سنگینن، می‌دونی؟ ثبت می‌شن. شاید بشه بزنی زیرشون، اما مثل این شاکیِ مظلومی می‌مونه که توی دادگاه نتونه حرفش رو اثبات کنه. شاید نتونه به بقیه اثبات کنه ولی خودش‌ می‌دونه، شاید نتونم بهت اثبات کنم ولی می‌دونم، ولی یادمه.

لذتِ داشتن بعد از نداشتن بنظرم بیش‌تر از اینه که هیچوقت کمبودی رو حس نکرده باشی.

:)))

هر چیزی که نتونه بکشتت تمرینی بوده براش که سری بعدی بتونه بکشتت.

حرف ندارم، جاش استیکر خز نشونتون بدم باهم شاد شیم.

چند سال پیش تو همین تلویزیونمون یه نظر سنجی گذاشتن محبوب ترین تیم های دنیا، تیم اول و دوم‌ شدن رئال و بارسا. فرداش نظر سنجی گذاشتن منفور ترین تیم های دنیا و تیم اول و دوم شدن بازم رئال و بارسا.

سخت نگیرید.

زود تسلیم نشو، اول بذار بقیه تسلیم بشن بعد اگه دیدی چیزی نشد تو هم تسلیم شو.

[خودش هم نمی‌فهمد چه می‌گوید]

من بخوام برم هم پا ندارم.

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

انقدر این نتورک مارکتینگی ها از‌ جملات امیدبخش استفاده کردن که دیگه این جمله ها هم امیدی به آدم نمی‌دن. باعث می‌شن فکر کنی یکی ای که داری هیچ کاری نمی‌کنی ولی فکر می‌کنی توی ۳ ماه زندگیت از این رو‌ به اون می‌شه.

یه ویدئو بود، دو تا دخترن، یکیشون می‌زنه رو شونه یه پسره که داره بازی می‌کنه با کامپیوتر، می‌گه بیا یه تریسام با من و دوستم داشته باش و یه سری چیز اینجوری. پسره اصلا روشو برنمی‌گردونه. دختره برمی‌گرده رو به دوستش می‌گه دیدی گفتم وقتی بازی می‌کنه هیچی نمی‌فهمه و نمی‌شنوه؟!

حالی که الان من از بی حوصلگی دارم مشابه همینه تقریبا فقط با این تفاوت که می‌شنوم.