شاید که آینده علیه ما.

ولی من یادم نمی‌ره. یادم نمی‌ره. یادم.

معمولا آدمایی از دستم ناراحت می‌شن که نه تنها کوچک ترین حقی برای ناراحتیشون قائل نیستم که حتا فکر می‌کنم اونی که باید ناراحت می‌شد من می‌بودم.

کلمه ها سنگینن، می‌دونی؟ ثبت می‌شن. شاید بشه بزنی زیرشون، اما مثل این شاکیِ مظلومی می‌مونه که توی دادگاه نتونه حرفش رو اثبات کنه. شاید نتونه به بقیه اثبات کنه ولی خودش‌ می‌دونه، شاید نتونم بهت اثبات کنم ولی می‌دونم، ولی یادمه.

لذتِ داشتن بعد از نداشتن بنظرم بیش‌تر از اینه که هیچوقت کمبودی رو حس نکرده باشی.

:)))

هر چیزی که نتونه بکشتت تمرینی بوده براش که سری بعدی بتونه بکشتت.

حرف ندارم، جاش استیکر خز نشونتون بدم باهم شاد شیم.

چند سال پیش تو همین تلویزیونمون یه نظر سنجی گذاشتن محبوب ترین تیم های دنیا، تیم اول و دوم‌ شدن رئال و بارسا. فرداش نظر سنجی گذاشتن منفور ترین تیم های دنیا و تیم اول و دوم شدن بازم رئال و بارسا.

سخت نگیرید.

زود تسلیم نشو، اول بذار بقیه تسلیم بشن بعد اگه دیدی چیزی نشد تو هم تسلیم شو.

[خودش هم نمی‌فهمد چه می‌گوید]

من بخوام برم هم پا ندارم.

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

انقدر این نتورک مارکتینگی ها از‌ جملات امیدبخش استفاده کردن که دیگه این جمله ها هم امیدی به آدم نمی‌دن. باعث می‌شن فکر کنی یکی ای که داری هیچ کاری نمی‌کنی ولی فکر می‌کنی توی ۳ ماه زندگیت از این رو‌ به اون می‌شه.

یه ویدئو بود، دو تا دخترن، یکیشون می‌زنه رو شونه یه پسره که داره بازی می‌کنه با کامپیوتر، می‌گه بیا یه تریسام با من و دوستم داشته باش و یه سری چیز اینجوری. پسره اصلا روشو برنمی‌گردونه. دختره برمی‌گرده رو به دوستش می‌گه دیدی گفتم وقتی بازی می‌کنه هیچی نمی‌فهمه و نمی‌شنوه؟!

حالی که الان من از بی حوصلگی دارم مشابه همینه تقریبا فقط با این تفاوت که می‌شنوم.

حرف فاخر ندارم، غیر فاخرم ندارم، حرف غیر تکراری هم ندارم، کاغذ کادو و روبان هم ندارم بپیچم دور حرف های تکراری که به اسم حرف نو و جدید بذارمش جلوی روتون. توان ننوشتن هم ندارم. شما داری؟ بیار قرض بده نصفش رو به من. حال لاس زدن و بحث علمی و مفید و فلسفی و غیر فلسفی هم ندارم. شما داری؟ این یکی رو قرض نده، نگهدارش برای خودت. نمی‌خوام.

اگر ندارم هیچی پس اینا چین؟ هیچی دارم روی تردمیل می‌دوئم. سرجام وایسادم ولی دارم می‌دوئم. حرف می‌زنم ولی هیچی نمی‌گم.

ولی می‌گن اونی که می‌دونه که نمی‌دونه جلو تره ولی من می‌گم فرق خاصی نداره توی کلیت ماجرا. داره؟ اشکال نداره، دوست ندارم تفاوت این رو هم بدونم.

من همیشه فکر می‌کردم این مکالمه ها ساختگی و چرتن اما امروز پدرم جدی جدی نشست کنارم و داشت می‌گفت اشکال نداره، همه که نباید دکتر‌ و مهندس بشن. هرکس به اندازه تواناییش و استعدادش یه چیزی می‌شه.


البته بنده خدا طرز بیانش بد بود، حرفش این بود که نگاه نکن ملت چی دوست دارن و بری سمتشون، برو کاری رو بکن که توش استعداد داری و دوستش داری.

من حتا بازی ای که داور اومد سمتم تا دستم بعنوان برنده بالا بگیره رو باختم.