هر چیزی که نتونه بکشتت تمرینی بوده براش که سری بعدی بتونه بکشتت.

حرف ندارم، جاش استیکر خز نشونتون بدم باهم شاد شیم.

چند سال پیش تو همین تلویزیونمون یه نظر سنجی گذاشتن محبوب ترین تیم های دنیا، تیم اول و دوم‌ شدن رئال و بارسا. فرداش نظر سنجی گذاشتن منفور ترین تیم های دنیا و تیم اول و دوم شدن بازم رئال و بارسا.

سخت نگیرید.

زود تسلیم نشو، اول بذار بقیه تسلیم بشن بعد اگه دیدی چیزی نشد تو هم تسلیم شو.

[خودش هم نمی‌فهمد چه می‌گوید]

من بخوام برم هم پا ندارم.

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

انقدر این نتورک مارکتینگی ها از‌ جملات امیدبخش استفاده کردن که دیگه این جمله ها هم امیدی به آدم نمی‌دن. باعث می‌شن فکر کنی یکی ای که داری هیچ کاری نمی‌کنی ولی فکر می‌کنی توی ۳ ماه زندگیت از این رو‌ به اون می‌شه.

یه ویدئو بود، دو تا دخترن، یکیشون می‌زنه رو شونه یه پسره که داره بازی می‌کنه با کامپیوتر، می‌گه بیا یه تریسام با من و دوستم داشته باش و یه سری چیز اینجوری. پسره اصلا روشو برنمی‌گردونه. دختره برمی‌گرده رو به دوستش می‌گه دیدی گفتم وقتی بازی می‌کنه هیچی نمی‌فهمه و نمی‌شنوه؟!

حالی که الان من از بی حوصلگی دارم مشابه همینه تقریبا فقط با این تفاوت که می‌شنوم.

حرف فاخر ندارم، غیر فاخرم ندارم، حرف غیر تکراری هم ندارم، کاغذ کادو و روبان هم ندارم بپیچم دور حرف های تکراری که به اسم حرف نو و جدید بذارمش جلوی روتون. توان ننوشتن هم ندارم. شما داری؟ بیار قرض بده نصفش رو به من. حال لاس زدن و بحث علمی و مفید و فلسفی و غیر فلسفی هم ندارم. شما داری؟ این یکی رو قرض نده، نگهدارش برای خودت. نمی‌خوام.

اگر ندارم هیچی پس اینا چین؟ هیچی دارم روی تردمیل می‌دوئم. سرجام وایسادم ولی دارم می‌دوئم. حرف می‌زنم ولی هیچی نمی‌گم.

ولی می‌گن اونی که می‌دونه که نمی‌دونه جلو تره ولی من می‌گم فرق خاصی نداره توی کلیت ماجرا. داره؟ اشکال نداره، دوست ندارم تفاوت این رو هم بدونم.

من همیشه فکر می‌کردم این مکالمه ها ساختگی و چرتن اما امروز پدرم جدی جدی نشست کنارم و داشت می‌گفت اشکال نداره، همه که نباید دکتر‌ و مهندس بشن. هرکس به اندازه تواناییش و استعدادش یه چیزی می‌شه.


البته بنده خدا طرز بیانش بد بود، حرفش این بود که نگاه نکن ملت چی دوست دارن و بری سمتشون، برو کاری رو بکن که توش استعداد داری و دوستش داری.

من حتا بازی ای که داور اومد سمتم تا دستم بعنوان برنده بالا بگیره رو باختم.

متاسفانه تا نزدیک نشیم نمی‌فهمم که از دور قشنگ ترید.

حالا یجوری می‌گن پزشکی رو فقط باید بخاطر عشق خوند و پول توش نیست و‌ درآمدش بعد ۱۰ سال درس خوندنه که انگار بقیه رشته ها کارشناسی آدم تموم که می‌شه از فرداش سر کاره و داره پول در میاره و از ترس سربازی نمی‌ره دنبال تحصیلات تکمیلی و همون ده سال رو درس نمی‌خونه و بعدش مجبور بشه همون سربازی رو‌ هم‌ بره و در نهایت کار مناسبی هم پیدا نشه براش.

احتمالا جمله بندی هام نامناسبن که بذارید به حساب بی خوابی.

معاشرت و تعاملم با آدم ها نزدیک به صفر شده. شاید همینه که باعث شده حرفی نداشته باشم. فعلا چاره ای نیست، معاشرت هم نمی‌تونم داشته باشم. باید برسم به چیزای مهم تر. علی الحساب یه چند ماهی با سعه صدر بیش‌تری تحملم کنید.

الان بايد صاحب يك بار بزرگ ميبودم كه همه مشتريارو بيرون كرده و داره برا خودش ميزنه و ميشكونه.

ده سال قبل دوربین براشون کالای لاکچری نبود؟ برای من الانم هست.